Με σεβασμό, συναδελφική κατανόηση και αναγνώριση της προσφοράς προς τον ασθενή από νοσηλευτές, ιατρικό, παραϊατρικό προσωπικό θα καταθέσω λίγα από αυτά που βιώσαμε στη μάχη να νικήσουμε τον καρκίνο…για να κερδίσουμε τη ζωή.
Βιωματικές εμπειρίες που η ξομπλιάστρα, υφάντρα ζωή σε προκαλεί να γίνεις συναγωνιστής και ανταγωνιστής της συγχρόνως. Ένας γόρδιος δεσμός που το κοινωνικό σύστημα υγείας αδυνατεί να λύσει. 
Το συναίσθημα πρέπει να εκφράζεται…θα ήταν σημαντικό να το αποτυπώσεις σε μια κόλλα χαρτί…να γράφεις αυτά που βιώνεις και πως τα βιώνετε… υπόδειξη μιας καλής μου φίλης, που όμως δεν πραγματώθηκε στην ολιγόμηνη πάλη να κερδηθεί το στοίχημα(πρέπει να ζήσει να συνεχίσει να ζει) ένας αγαπημένος άνθρωπος, ο σύντροφος, ο σύζυγος, ο φίλος και πατέρας των παιδιών μου.
Με την πεποίθηση ότι δεν παραβαίνω την αξιοπρεπή και γενναία στάση και σε αυτή την πράξη την τελευταία της ζωής του, αντλώ δύναμη να εκφράσω κομματιαστά συναισθήματα, που πηγάζουν από μυριάδες χαραμάδες της ανθρώπινης ψυχής.
Απλά, η υπόδειξη της καλής φίλης μου διεργάζετο με την πραγματικότητα της σκληρής ήττας και επιβεβαίωσης της μηδενικότητας του ανθρώπου ν’ ανατρέψει τους κανόνες της ζωής. Εκεί όμως που επιτρέπεται και επιβάλλεται είναι ν’ αγωνισθείς, να κρατήσεις ισορροπίες ενσωματωμένες με τις βιωματικές εμπειρίες που γεύεσαι στον τρικυμιώδη αγώνα να γίνεις ο κατακτητής της ζωής. Ο πόνος, η σωματική κατάρρευση, η εξάντληση, η ματαίωση των ονείρων που πλέκουν το νήμα της ζωής, η εναλλασσόμενη ψυχολογική διάθεση, η αμφισβήτηση της ιατρικής παρέμβασης (μα είναι αλήθεια!…, η επιστήμη να μην έχει δαμάσει αυτή τη μάστιγα που εκμηδενίζει την ανθρώπινη ύπαρξη?), η ανασφάλεια, η αβεβαιότητα, ο πανικός, ο φόβος, η απέραντη μοναξιά, η εσωστρέφεια, η επιστράτευση των εσωτερικών δυνάμεων να κρατηθείς, η προσπάθεια να χαμογελάς, να αυτοσαρκάζεσαι, ο θυμός, η αγανάκτηση σου δίνουν την ώση να αδράξεις το μίτο της Αριάδνης που όμως σε οδηγεί σε στοές λαβυρίνθου, χάνεσαι…
Η αίσθηση της παρουσίας του Μινώταυρου που βρυχάται ,πλησιάζει να σε κατασπαράξει.
Παγιδευμένος στο σκοτάδι ελπίζεις , ότι ίσως τα καταφέρεις ,να ξεφύγεις…Το υφάδι της ζωής σου τελειώνει, δεν ηχεί το πέταλο στο στημόνι. Όμως αισθάνεσαι…,αφουγκράζεσαι…,στοχάζεσαι…Τι όμορφη που ήταν η ζωή με την όποια καθημερινότητα! Πόσες αλήθειες αντικρίζεις και πόσο αξιολογείς το απλό καθημερινό “καλημέρα-καληνύχτα”!
Μικρές λέξεις αλλά σημαίνουν ΖΩΗ!
Δεν αντέχεις να κυνηγήσεις μια πεταλούδα που προκλητικά και αθόρυβα κάνει κύκλους γύρω σου, που όλο διαγράφονται και πιο μεγάλοι, σε ξεγελά, σε παρασύρει με το πέταγμα της και χάνεται στο υπερπέραν.
Η αίσθηση της αφής σε ξεξυπνά μέσα από το λήθαργο του βουβού πόνου.
Ένα απαλό – τρυφερό χάδι, το σφίξιμο του χεριού σου δίνει την επικοινωνία με τους γύρω σου.
Ανάλογα αντιδράς με χαμόγελο , με τρόμο, φόβο, με λυγμό, ή δυσανασχέτηση.
Το βλέμμα διερευνά , αποζητά , αναζητά παρουσίες που θα σου δώσουν αισιοδοξία, ανακούφιση, χαμόγελα.
Μέσα στο καταρρέον σύστημα υγείας και κοινωνικής πρόνοιας παλεύουν και αντιστέκονται λειτουργοί των υπηρεσιών υγείας ,ενάντια στις αντιξοότητες της δυσλειτουργίας του. Μάχονται να περιφρουρήσουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, να ανακουφίσουν τον πάσχοντα άνθρωπο. Είναι η όαση στην έρημο της εξαντλημένης πορείας τους. Η ενθάρρυνση και ενίσχυση αυτών των προσπαθειών πρέπει να γίνεται με πνεύμα κοινωνικής ευαισθησίας, με την παράλληλη δυναμική διαμαρτυρία των πολιτών ενάντια στη συρρίκνωση και υποβάθμιση των υπηρεσιών υγείας.
Αυτό που πρέπει να ανατραπεί είναι η ένταση του κλίματος σε εργασιακό- συναδελφικό επίπεδο, της διαφορετικής προσέγγισης ενός τόσο σοβαρού θέματος υγείας, που καθημερινά αυξάνεται σε περιστατικά.
Η κοινωνική σύγκρουση είναι αναπόφευκτη με την τεχνοτροπία της παγκόσμιας τάσης, οι άνθρωποι να μετρούνται σε αριθμούς και κωδικούς.
Δεν είναι ηθικό να οδηγηθούμε ως άλλος Ιωσήφ ο Αριμαθαίας , να ζητούμε από την Άρχουσα τάξη (…Δός μοι τούτον τον ξένον, τον εκ βρέφους ώς ξένον ξενοθέντα εν κόσμω’ δός μοι τούτον τον ξένον, ‘όν ομόφυλοι μισούντες θανατούσιν ώς ξένον1 δός μοι τούτον τον ξένον ‘όν ξενίζομαι βλέπειν του θανάτου το ξένον …δος μοι τούτον τον ξένον , ινα κρύψω εν τάφω ,’ός ώς ξένος ούκ έχει την κεφαλήν που κλίνη…(απόσπασμα από το Ασθματικό του Μεγάλου Σαββάτου…)
Με σεβασμό ας αγκαλιάσουμε αυτόν (τον ξένο της ζωής), τον αδύναμο συνάνθρωπο μας και να του υπενθυμίσουμε ότι είμαστε…όλοι ΑΝΘΡΩΠΟΙ!
Βάσω Μπαμιάκη- Κωστάκη Φυσικοθεραπεύτρια Γεν. Νοσοκομείου Ρεθύμνης