Η κόντρα κυβέρνησης-ιδιοκτητών φορτηγών
δημόσιας χρήσης ήταν διδακτική για όλους μας. Πρώτον, μάθαμε ότι και πάλι ήταν η σκληρή «τρόικα» που επέβαλε την απελευθέρωση του επαγ- γέλματος, ενώ μάλλον κάποιοι στην κυβέρνηση αντιμετώπιζαν διαφορετικά το θέμα. Δεύτερο, μάθαμε από τους εκπροσώπους του αγώνα ότι είναι ιδιαίτερα δημοκρατικό αλλά και κοινωνικά δίκαιο, η τελευταία άδεια κυκλοφορίας να έχει δοθεί το 1971 επί χούντας. Τρίτον, μάθαμε ότι όλες οι κυβερνήσεις και τα κόμματα δέχονταν ως απόλυτο φυσιολογικό να αποκλείονται επί σειρά ετών δεκάδες χιλιάδες Έλληνες που ήθελαν μια παρόμοια άδεια και μάλιστα επί 36 χρόνια από την πτώση της δικτατορίας. Τέταρτον, καταλάβαμε για άλλη μια φορά ότι θεωρείται από κά- ποιους αποδεκτό, να κάνουν άνω κάτω τη χώρα, να καταστρέφουν την οικονομία, τον τουρισμό, ακόμα και τη ζωή χιλιάδων πολιτών, προκειμένου να προασπίσουν τα συντεχνιακά συμφέροντά τους. Πέμπτον, αντιληφθήκαμε ότι για πρώτη φορά η κοινωνία αντιδρά στην αντίληψη κάποιων «με τον τσαμπουκά μας θα κάνουμε ό,τι θέλουμε». Έκτο και τελευταίο, είδαμε ότι ζούμε το τέλος εποχής, όπως λίγους μήνες πριν αντιληφθήκαμε, το τέλος στη «δικτατορία των τρακτέρ», έτσι και τώρα αντιληφθήκαμε το τέλος στη «δικτατορία των φορτηγών», αυτό είναι αισιόδοξο στοιχείο.
Δυστυχώς όμως χρειαζόταν η επίκληση της «τρόικας» για να προχωρήσει μια αλλαγή που έπρεπε να κάνει μια σοβαρή κυβέρνηση εδώ και αρκετά χρόνια, βέβαια ακόμα και στην περίπτωση της τελευταία κόντρας, κανένας δεν φρόντισε να ενημερώσει τους πολίτες για την «ταμπακιέρα».
Κανείς δε μίλησε που μεγάλοι ιδιοκτήτες φορτηγών δημόσιας χρήσης, έχοντας στην κατοχή τους πέντε, δέκα, δεκαπέντε άδειες, έχουν δηλαδή στην κατοχή τους μια ανώνυμη εταιρία, δεν πληρώνουν εφορία ως ανώνυμη εταιρεία. Έχει θεσπιστεί μια ελάχιστη φορολογική «ταρίφα» τέλος πάντων. Στην Ελλάδα τελικά όποια πέτρα και να σηκώσεις όποιο θέμα και να ακουμπήσεις θα βρεις ένα σκάνδαλο του συντεχνιακού πελατειακού ανορθολογικού κράτους. Ενός κράτους που διαμορφώθηκε μεταπολιτευτικά ως αποτέλεσμα πιέσεων ισχυρών ομάδων και όχι ως αποτέλεσμα στόχευσης για την οικοδόμηση ενός σοβαρού αποτελεσματικού δίκαιου κράτους που σέβεται τον πολίτη.
Όλες οι κυβερνήσεις μετά την μεταπολίτευση αλλά και πιο μπροστά και με μια περίεργη κρατικίστικης αριστεράς συνέβαλαν στη διαμόρφωση ενός κράτους ντροπής. Ενός κράτους που μέχρι πρότινος δεν γνώριζε καν πόσους υπαλλήλους έχει και δεν γνωρίζει ακόμα πόσους συνταξιούχους έχει ζωντανούς ή πεθαμένους… Ενός κράτους που θεωρεί πολύ φυσιολογικό ο εργαζόμενος στον ΟΣΕ για παράδειγμα που καθημερινά μπαίνει μέσα, να παίρνει κατά μέσον όρο τα τριπλά από ένα εργαζόμενο σε μια νομαρχία. Ενός κράτους που έχει καθιερώσει περίεργους κανόνες παιχνιδιού. Ας πάρουμε τα λεγόμενα κλειστά επαγγέλματα που η κυβέρνηση προτίθεται να ανοίξει. Κι ας θέσουμε ορισμένα ερωτήματα βασισμένα στην κοινή λογική, γιατί έχει καθιερώσει το κράτος ελάχιστη αμοιβή πολιτικού μηχανικού, συμβολαιογράφου, παράσταση δικηγόρου; Γιατί έχει καθιερώσει ελάχιστο κέρδος και μάλιστα στο ύψος περίπου 24% για τους φαρμακοποιούς; Γιατί απαγορεύεται να υπάρχουν παραπάνω φαρμακεία σε μια πόλη θέτοντας πληθυσμιακά όρια; Κανείς δεν γνωρίζει με πια λογική θεσπίστηκαν αυτοί οι κανόνες. Ας μας πουν λοιπόν σε τι ωφέλησαν αυτοί οι «κανόνες»; Ωφέλησαν το κοινωνικό σύνολο; Ο περιορισμός για παράδειγμα του αριθμού των φαρμακείων σε μια πόλη έφερε μήπως ως αποτέλεσμα τη μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης στην Ελλάδα;
Όλοι γνωρίζουν ότι εκατοντάδες φαρμακεία είναι εστίες πρωτοφανών οικονομικών σκανδάλων και κανείς δεν τ’ αγγίζει. Όλα όσα ακούγονται επομένως είναι σε μεγάλο βαθμό προσχηματικά, όλοι αυτοί οι κανόνες φτιάχτηκαν για να δείξουν «χαρακτήρα» οι κυβερνήσεις, γιατί κάποιες ομάδες σαν τις παραπάνω είναι πολυπληθείς και εν ολίγοις διαθέτουν και αρκετά «κουκιά». Καιρός επομένως να τελειώνουμε αυτό το παραμύθι. Να ανοίξει το παιχνίδι, να δοθούν ευκαιρίες σε νέους ανθρώπους να γίνει το αυτονόητο.
Η κυβέρνηση πρέπει να προχωρήσει αποφασιστικά σε αλλαγές υπέρ ώριμες είτε αυτές προβλέ- πονται από το μνημόνιο είτε όχι. Υπουργοί και στελέχη του ΠΑΣΟΚ καλά θα κάνουν να μην εμφανίζονται ως παραλίγον «βιασθέντες» από την τρόικα, τουλάχιστον για θέματα που η πλειοψηφία των Ελλήνων έχει αγανακτήσει. Ο εκσυγχρονισμός στην Ελλάδα δεν είναι δεξιά πολιτική.
Ο ορθολογισμός και η κοινή λογική δεν μπορεί να εμφανίζονται ως αντισοσιαλιστικές αντιλήψεις. Η Δικτατορία των συντεχνιών του ευρύτερου δημόσιου τομέα όπως και των προστατευόντων αυτού του φαύλου κράτους, πρέπει να πάρει τέλος. Η κοινωνία και η οικονομία να αναπνεύσει. Να διασφαλιστεί η ισοπολιτεία για όλους τους Έλληνες να υπάρξει προσανατολισμός στην ανάπτυξη, στη δημιουργία θέσεων εργασίας, τους νέους, σ’ αυτούς που πλήττονται από την ανεργία, στον εργαζόμενο στον ιδιωτικό τομέα. Σ’ αυτούς τους στόχους πρέπει η κυβέρνηση να προσανατολιστεί και δεν θα χάσει. Αντίθετα θα δημιουργηθούν νέες πολιτικά υγιείς κοινωνικές συμμαχίες και δυνάμεις. Άλλωστε για να γίνει δίκαιη διανομή του πλούτου πρέπει να υπάρχει κατ’ αρχήν παραγωγή πλούτου.
Χαράλαμπος Κοκονάς
