Είναι παραμύθι όταν λέμε πως ο λαός σήμερα δεν χρειάζεται σωτήρες, δεν χρειάζεται φωτισμένους ηγέτες, δεν χρειάζεται
πολιτικούς άντρες, με όραμα, με φαντασία, με μπούσουλα. Είναι μεγάλο λάθος, μεγάλο παραμύθι, όταν λέμε πως οι εποχές του μπροσταρότραγου έχουν περάσει. Μα αν έχουμε βαλτώσει σαν χώρα, σαν Ευρώπη, σαν πλανήτης, αυτό συμβαίνει γιατί λείπει ο χαρισματικός ηγέτης που θα δώσει το εναρκτήριο λάκτισμα μας άλλη εποχής.
Οι λαοί και ο λαός μας αδημονεί, περιμένει, προσδοκά και ελπίζει μόνο στην εμφάνιση ενός χαρισματικού ηγέτη, ενός αρχηγού με όραμα, που θα μας βγάλει από το τέλμα. Μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού που τον χρεοκόπησε η υπερβολική «μυωπία» εκείνων που κλήθηκαν να τον υπηρετήσουν, ήρθε η σειρά του καπιταλισμού. 
Αυτή άλλωστε είναι η νομοτέλεια που καθορίζει τη μοίρα και το τέλος συστημάτων και πολιτισμών. Ένα μοιραίο λάθος μπορεί να φέρει σε λίγο χρόνο τα πάνω κάτω. Το καπιταλιστικό σύστημα έπασχε από μια υπερβολική βουλιμία, που το έσπρωξε –κατά την ταπεινή μου γνώμη- στο μοιραίο λάθος της παγκοσμιοποίησης, χωρίς να υπολογίσουν τους πεινασμένους λαούς του πλανήτη, που είχαν καταδικάσει οι ίδιοι να αργοπεθαίνουν από λιμό.
Χωρίς να υπολογίσουν πως με την παγκοσμιοποίηση μετέτρεπαν την παγκόσμια οικονομία σε δυο συγκοινωνούντα δοχεία που το ένα ήταν ως απάνω γεμάτο και το άλλο εντελώς άδειο. Ε! Ας περιμένετε τώρα ΜΑΚΑΚΕΣ, να φθάνουν τα υγρά των δυο βαρελιών στο ίδιο ύψος και βλέπουμε… Το εγχείρημα της παγκοσμιοποίησης της οικονομίας θα μπορούσε να γίνει για να ξεπεινάσουν και οι πεινασμένοι λαοί, με μια μέθοδο, για ένα όραμα πως θα βγάλουνε και εκείνους τους λαούς από την μιζέρια της υπανάπτυξης, πως θα τους εντάξουν στην παγκόσμια παραγωγή αντί να τους προορίζουν υστερόβουλα και αλαζονικά, μονάχα για παθητικούς καταναλωτές. Για τέτοιες όμως μεγάλες αποφάσεις χρειάζονται και πολιτικοί άντρες ανάλογου βεληνεκούς. Το σύστημα όμως επέλεξε μια εποχή που το τιμόνι της παγκόσμιας πολιτικής βρισκότανε στα χέρια του πιο ηλίθιου άντρα του πλανήτη και να το αποτέλεσμα.
Σήμερα λοιπόν η ανθρωπότητα και η χώρα μας χρειάζεται όσο ποτέ άλλοτε ένα πολιτικό, με μεγάλα ούμπαλα, που θα πάρει το τιμόνι της χώρας μας στα χέρια του και θα το κατευθύνει εκεί που το επιτάσσουν τα συμφέροντα του λαού και του έθνους μας. Ένα ηγέτη δίχως εξαρτήσεις, δίχως υποχρεώσεις, ένα ηγέτη που το «δεν χρωστώ σε κανένα» θα το λέει και θα το εννοεί. Πάντα λοιπόν σε όλους τους καιρούς χρειάζονται οι χαρισματικοί ηγέτες που θα εμπνέουν, θα συσπειρώσουν και θα καθοδηγούν το λαό. Η χώρα μας, η φυλή μας, διαθέτει ανεξάντλητες δυνάμεις αυτοκαταστροφής, αλλά και εθνικής ανάτασης. Ας ανατρέξουμε στην ιστορία.
Σήμερα ένας τέτοιος ηγέτης θα αναδείκνυε αυτές τις δυνάμεις, αυτούς τους εθνικούς ευεργέτες που θα βγάζανε τη χώρα από το χάος που την οδήγησαν οι φαύλοι πολιτικοί της. Ο σημερινός πρωθυπουργός, στις πρώτες ημέρες της πρωθυπουργίας του, είχε προτάσεις να αποτολμούσε ένα τηλεμαραθώνιο-πρόσκληση, εθνικής σωτηρίας. Δεν το αποτόλμησε όμως γιατί ένιωσε αδύναμους τους ώμους του για να σηκώσουν το βάρος μια τέτοιας πανεθνικής προσπάθειας. Τώρα πια είναι πολύ αργά. Προτίμησε να ακολουθήσει την πεπατημένη του ΔΝΤ και των συνοδοιπόρων του απατεώνων. Αφήνοντας έξω από το παιχνίδι τον ανερχόμενο γίγαντα που ακούει στο όνομα ΚΙΝΑ, γιατί αυτό μας επέβαλαν οι διεθνείς απατεώνες, που επιτρέψαμε να μπερδεύονται στα πόδια μας.
Και μετά σου λένε η εποχή του χαρισματικού ηγέτη πως έχει περάσει….
Κώστας Μανιάς