Τον καιρό της εφτάχρονης τυραννίας, τα κοράκια της πολιτικής καλά ξεκουράστηκαν και στην ημεδαπή αλλά και στην αλλοδαπή.
Ποιοι πήγαν στα ξερονήσια
και στα ευαγή ιδρύματα, που οι πολιτικοί της μετεμφύλιας περιόδου ανήγειραν μαζί με τους αρχιτέκτονες της διχόνοιας, μονίμους σωτήρες και προστάτες Αγγλοαμερικάνους και σία, είναι γνωστό σ’ αυτούς που ενδιαφέρονται να μαθαίνουν τα ιστορικά γεγονότα. 
Μετά την τυραννία ήρθαν από την ξένη, για να μας «απαλλάξουν» από την καταπίεση των συνταγματαρχαίων και «άλλων υπερασπιστών του έθνους από τον κομμονισμόν». Έστρωσαν το τραπέζι κι ο λαός ετοίμασε τη φτιάξη για να είναι νόμιμη η δουλειά. Στρογγυλοκάθι- σαν τα παιδιά τούτα κι εκείνα και τ’ άλλα και τ’ αποδέλοιπα, οι αναμαζωξάρηδες και οι τυχάρπαστοι κι άρχισαν το μεγάλο φαγοπότι. Στη μεγάλη τάβλα του δείπνου, της αλλαγής, της επανίδρυσης, του εκσυγχρονισμού, της ανανέωσης, του συναγερμού, της ανοικοδόμησης, της αναδόμησης, της ανασυγκρότησης και των άλλων όμοιων κουδουνιστών λέξεων και φράσεων, της δημαωγίας και του υπνωτισμού του λαού, που ζαλίζεται από τα γυαλιστερά καθρεφτάκια και τα ψευτοέργα της τύφλωσης, της αποχαύνωσης και του εντυπωσιασμού, για να κοιμάται ήσυχος και παραμυθιασμένος σε βαθύ ύπνο και λήθαργο, και να νομίζει ότι βρίσκεται μακάριος στον παράδεισο.
Κοντεύουν να περάσουν 40 ολόκληρα χρόνια από τη μεταπολίτευση κι ύστερα. Δηλαδή η μισή ζωή μας. Στο μεγάλο φαγοπότι και στο τραπέζι των ηδονών, τρέχουν και συνωστίζονται όλα τα φρικτά και κακοποιά στοιχεία, να αρπάξουν, να γλείψουν, να ρημάξουν, να κλέψουν, να πουν ψέματα και πανηγυρικούς, οι αερητζήδες, οι τυχάρπαστοι, οι ξεγάνωτοι ντενεκέδες, οι μέτριοι, οι ανεπαρκείς, οι ευτελείς και πανόλβιοι, οι ακαμάτηδες, οι τυχοδιώκτες, οι αγράμματοι, οι αστοιχείωτοι, οι ανεπάγγελτοι, οι καταφερτζήδες, οι άδουλοι, οι τεμπέληδες, οι διαπλεκόμενοι, οι τιποτένιοι, οι άσωτοι, οι γλοιώδεις, οι σωτήρες του συνδικαλισμού, της διαπλοκής και της διαφθοράς, των προμηθειών και των εξοπλισμών.
Τα κοράκια, τα ευγενή επί 40 ολόκληρα χρόνια ρημάζουν, καταστρέφουν, ισοπεδώνουν, αρπάζουν, διαφθείρουν το λαό, θερίζουν, καίνε, πλουτίζουν παράνομα και νόμιμα. Εξαθλιώνουν με την αδιαφορία τους. Συμφορές και πανωλεθρίες. Σκάνδαλα, σαπίλα και διαφθορά. Και να τώρα φθάσαμε σε αδιέξοδα και κρίσεις. Το τραπέζι άδειασε. Το φαΐ απόκαμε και καλείται τώρα ο λαός να πληρώσει το λογαριασμό. Να στύψει το πορτοφόλι του μήπως απόμεινε κανένα φράγκο, να το φάνε κι αυτό οι άσωτοι και οι διεφθαρμένοι κορδονάτοι σάπιοι λελέδες πολιτικοί. Κουδουνάτοι, καμαρωτοί, ναρκισσευόμενοι, ωραιοπαθείς με τα ψεύτικα χαμόγελα, τα μεγάλα δόντια και τα γυαλιστερά μάτια, μπροστά στα κανάλια των λυμάτων και των σφογγοκολάριων μισθωμένων τους δημο- σιογράφων. Αρχίζει πάλι ο λαός να βλέπει, σ’ αυτά τα αδιέξοδα και την κρίση που δημιούργησαν οι «σωτήρες» του, ένα τούνελ. Να σφίξει πάλι το λουρικό του, για να βγει από την κρίση. «Και μετά από το τούνελ και τη λιτότητα θα απο- λαύσει τον παράδεισο», που ψεύτικα του τάζουν και ο λαός συνέχεια σφίγγεται. Να δούμε πόσο θα κρατήσει η σφήξη. Πολύ το φοβούμαι αυτό το σφίξιμο εδώ και 65 χρόνια. Στεγνώσαμε στην πρέσα.
Για να δούμε ρε Γιωργάκη τι θα μας κάμεις κι εσύ. Θα σφιχτούμε και πάλι μήπως και μας κάμεις και συ το χρυσό αυγό, όπως μας το ’καμαν και οι προκάτοχοι σου, μεγάλοι σωτήρες, εθνάρχες, εκσυγχρονιστές και ιδρυτές του κράτους, με τους γάμους στα ανάκτορα του Λουδοβίκου.
Ο λαός πάντα ευκολόπιστος, ανόητος, εύπιστος, υπομένει, ελπίζει, ψηφίζει, προσμένει. Τα όρνεα, όμως, αλίμονο, αρπάζουν τον καρπό και το έχει του. Όλος αυτός ο εσμός των ανάξιων της 40ετίας, επειδή ο λαός τους ψήφιζε παραπλανημένος από τα μεγάλα τα ψεύτικα τα λόγια της δημαγωγίας και του εμπαιγμού, νόμισε ότι είναι και «πολιτικοί». Δυστυχώς η αναίδεια, η αυθάδεια, η αναλγησία, η αλαζονεία, η αδιαφορία, η κλοπή, το ψεύδος, η σήψη και η διαφθορά δεν μπορούν να ονομαστούν πολιτική. Όμως ο λαός συνήθισε στα παραμύθια στα φούμαρα, στα ψεύδη και στο δούλεμα. Αλίμονο.
Υπηρέτες του μεγάλου κεφαλαίου των ξένων συμφερόντων με το αζημίωτον. Οι πολιτικοί είναι όλοι διαφθαρμένοι. Διέφθειραν το λαό, κατέστρεψαν το κράτος και το μηχανισμό που οι ίδιοι έστησαν. Είναι όλοι ίδιοι. Δεν κυβερνιέται πλέον το κράτος και ο λαός. Όλα φίρδιν μίγδιν. Χάος, κράτος. Βρισκόμαστε σε πλήρη διάλυση. Και κανείς δεν μπορεί και δεν πρόκειται ποτέ να συμμαζέψει, μια σκουριασμένη και διαλυμένη κρατική μηχανή. Η Παιδεία σε πλήρη διάλυση. Η Υγεία καταχρεωμένη. Τα νοσοκομεία ερείπια. Οι γιατροί απλήρωτοι. Το περιβάλλον καταρρέει. Χωρίς εργοστάσια ανακύκλωσης, χωρίς βιολογικούς καθαρισμούς, χωρίς δασοπροστασία. Όλα ασύδοτα και ανεξέλεγκτα. Βόθροι, οι θάλασσες, οι λίμνες, τα ποτάμια, σκουπιδαριό και απόπατος, ολόκληρη η ελληνική φύση, κάθε γωνιά και κάθε δρόμος, κάθε ρέμα, βουνά και πεδιάδες, δάση, πόλεις και χωριά. Όλα τα ανακυκλώσιμα υλικά, πεταμένα σε σωρούς. Φρίκη και αυθαιρεσία παντού.
Ο πολιτισμός καταρρέει. Αρχαιότητες χάνονται ανεπιστρεπτί, μνημεία καταστρέφονται, εθνικά κειμήλια ξεπουλιούνται ανεξέλεγκτα. Η αρχαιοαδιαφορία ακμάζει. Οι πολίτες εντελώς ανυποψίαστοι για τον ελληνικό πολιτισμό και τα αγαθά του, θησαυροί του ελληνισμού ξεπουλιούνται. Τα όρνεα της αρπαγής, στα δημόσια έργα, τις προμήθειες του δημοσίου, στους εξοπλισμούς της άμυνας, παντού μίζες, διαπλοκές και νιτερέσα. Ενδιαφέρον για τα ίδια, οι τυχοδιώκτες που μπήκαν στην πολιτική για να μας «σώσουν», άρπαξαν αμύθητα πλούτη και έγιναν κροίσοι με τεράστια κονδύλια εν κρυπτώ. Βίλες, κότερα, επενδύσεις σε τεράστιες επιχειρήσεις, καταθέσεις στην αλλοδαπή. Το δημόσιο ρήμαξε, κατέρρευσε το κράτος κι ο δημόσιος τομέας, από τις αρπαγές και τις κλεψιές των πολιτικών και των παρατρεχάμενων των. Μερικά μόνο πληροφορείται ο λαός. Τα ελάχιστα. Και έχουν την αναίδεια και την αυθάδεια, να παρουσιάζονται στα πορτοπαράθυρα των καναλιών, να δείχνουν την αγραμματοσύνη, την απαιδευσία και την αθλιότητα του χαρακτήρα τους. Και ο λαός αποχαυνώνεται με τα φούμαρα και τα ψέματα που σερβίρουν. Αυτοί οι μέτριοι, οι τιποτένιοι, οι ανεπαρκείς. Όλοι αυτοί έφεραν τα αδιέξοδα της σήψης, της ανεργίας, του ηθικού ξεπεσμού, σε κάθε τομέα του δημόσιου και της κοινωνίας. Και ο λαός είναι υποχρεωμένος να δίνει φακελάκια και φακελάρες, για να κάνει τα αυτονόητα, τη δουλειά του να εξυπηρετηθεί στα ελάχιστα. Ραγιάς και πάλι. Υποχείριο και εξαρτημένος από το ρουσφέτι του αδίστακτου κοτσαμπάση, που έχει το θράσος να τον αποκαλούν με την ιερή λέξη του Αριστοτέλη, πολιτικό. Όχι δεν τους χαρίζω αυτή τη λέξη για να την μαγαρίσουν. Δεν τους ανήκει. Δεν το αξίζουν. Ο άθλιος παραμένει άθλιος, όποιο τίτλο ή αξίωμα θέλει να υποδυθεί. Ο ενδιαφερό- μενος θεωρεί την αδιαφορία αρετή και την κλοπή του δημοσίου αγαθή πράξη ιδιοφυούς ατόμου.
Ο λαός δεν θέλει από τους πολιτικούς πολλά πράγματα. Να εφαρμόζουν τα μισά απ’ ότι του τάζουν προεκλογικά. Το τίποτα όμως δεν το δέχεται.
Κρατά το συμβόλαιο που του έδωσαν και μετρά. Βλέπει το έλλειμμα και τις εξαγγελίες να μην εφαρμόζονται.
Ξεφυλλίζει το συμβόλαιο και βλέπει ποιοι και πόσο το ξεφτιλίζουν. Το ’χουν ξεχάσει! Σας το στέλνω να το θυμηθείτε και θέλουμε να μας πείτε:
α) αν θα κάνετε εργοστάσια ανακύκλωσης σε κάθε περιφέρεια για να μην πετάμε στο περιβάλλον απολύτως τίποτε. Η ΕΕ έχει προγράμματα χρηματοδότησης
β) αν θα κάνετε βιολογικούς καθαρισμούς για να μην πέφτει ούτε στα- γόνα λυμάτων στο περιβάλλον.
Εδώ και 20 χρόνια το ΠΑΣΟΚ στάθηκε αδιάφορο απολύτως στην περιβαλλοντική πολιτική γεμίζοντας όλη την Ελλάδα με χωματερές σκουπιδιών και τα ποτάμια με λύματα που μολύνουν τη θάλασσα.
Γιάννης Ηλιάκης