Η Ελλάδα διανύει μία περίοδο βαθιάς κρίσης και υποανάπτυκτης όσο αναφορά την εύρεση εργασίας.
Οι συνθήκες που επικρατούν κατά κύριο λόγο επηρεάζουν τους νέους ανθρώπους οι οποίοι απαντούν με σθένος στην απέλπιδα καθημερινότητα.
Οι προσδοκίες των νέων εργαζόμενων σχετίζονται κυρίως με το φιλικό εργασιακό περιβάλλον και σωστή συμπεριφορά του εργοδότη. Τότε μπορούν στο μάξιμουμ να ξεδιπλώσουν τις δυνατότητες τους και να γίνουν παραγωγικοί.
Θα μπορούσε κανείς να πει πως αυτή η στάση είναι άκρως εγωκεντρική και ανεύθυνη καθώς διανύουμε δύσκολους καιρούς όπου η αντίληψη «δουλειά να είναι, και ότι να ναι» φαίνεται να αρχίζει να επικρατεί.
Άραγε σε ένα κράτος με υπερβολικά υψηλά ελλείμματα και οικονομικά παθητικές τακτικές πώς να μπορούν να ληφθούν οι επιδιώξεις και η έντονη δυσαρέσκεια των νέων;
Είναι φανερό πως οι νέοι θέλουν δημιουργικές δουλείες, οι δουλειές όμως θέλουν τέτοιους νέους; Το χειρότερο που μπορώ εγώ να διαπιστώσω είναι πως αυτά είναι λεγόμενα από ανθρώπους που λόγω της ανάγκης της ίδιας της ζωής για επιβίωση επιθυμούν τον διορισμό τους στο δημόσιο που ως γνωστόν δεν παρέχει τίποτα από αυτά που εμείς ως νέοι φαίνεται να διεκδικούμε.
Τελικά τι θέλουμε; Και εγώ σας απαντώ: θέλουμε όραμα, θέλουμε μια ζωή με προοπτική και την ανάγκη της πραγμάτωσης αυτών που ονειρευόμαστε. Έχουμε βαρεθεί από τους «καθοδηγητές» και του «προστάτες» που υπάρχουν. Να μην φοβάστε την νεολαία, δώστε μας ελπίδα και ευκαιρίες. Έτσι θα βρούμε τον δικό μας δρόμο.
Βάιος Ντάφος-Φοιτητής Φιλολογίας