Πριν από ένα χρόνο διεξήχθησαν εθνικές εκλογές, τις οποίες το ΠΑ.ΣΟ.Κ.
κέρδισε με άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία 160 εδρών. Στο διάστημα αυτό έλαβαν χώρα πολιτικές και κοινωνικές μεταβολές, που αν κάποιος τις προέβλεπε πέρυσι και τις εκστόμιζε δημόσια θα τον αποκαλούσαν παρανοϊκό. Κι όμως. Το κυβερνών κόμμα μετά από υπαναχωρήσεις και διαφωνίες στελεχών του αποφάσισε ότι «δεν υπάρχουν λεφτά» και προχώρησε στην ένταξη της χώρας στο μηχανισμό στήριξης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Η εργασιακή ειρήνη τέθηκε υπό διαπραγμάτευση, το ασφαλιστικό σύστημα έπαψε να είναι αξιόπιστο –(άλλωστε ποτέ δεν ήταν για να λέμε την αλήθεια)- και οι δημόσιοι υπάλληλοι κλήθηκαν να πληρώσουν αμαρτίες και ανομήματα μιας ολόκληρης γενιάς πολιτικού προσωπικού, που αποδείχτηκε ανεπαρκές και εξοργιστικά κατώτερο των περιστάσεων. 
Η εύκολη λύση για όποιο κράτος έχει οικονομικές δυσκολίες είναι ο δανεισμός. Οι πιστωτές όμως δεν χαρακτηρίζονται από χριστιανικά αισθήματα αγάπης και διάθεσης ελεημοσύνης. Αφενός μεν, επιδιώκουν την εξασφάλιση της επιστροφής των χρημάτων τους, αφετέρου δε, ζητούν την μεγιστοποίηση των κερδών τους μέσω επίτευξης συμφωνίας μεγάλου επιτοκίου δανεισμού με το κράτος που δανείζουν. Επιπλέον θέτουν σκληρούς όρους που ταρακουνούν το κοινωνικό οικοδόμημα, που σύμφωνα με τη μαρξιστική θεωρία στηρίζεται σε μια οικονομική βάση.
Η ιστορία είναι γνωστή. Άντληση κεφαλαίων από το μηχανισμό στήριξης, αποφυγή αναδιάρθρωσης του χρέους και κοινωνική αναταραχή λόγω επιβολής σκληρών και άδικων εισπρακτικών μέτρων. Οι ελεγκτές του μηχανισμού στήριξης της χώρας μας συνδιαλέγονται με τους Έλληνες Υπουργούς και θέτουν όρους. Η υπογραφή του Μνημονίου αφήνει ελάχιστα περιθώρια διαπραγμάτευσης. Το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων υποχωρεί στα επίπεδα της τελευταίας δεκαετίας του εικοστού αιώνα. Και ένα χρόνο μετά τίποτα δεν είναι το ίδιο με ότι υπήρχε ένα χρόνο πριν.
Υπάρχουν δύο μονοπάτια στην πολιτική. Η ηθική των πεποιθήσεων που αν κάποιος την ακολουθεί προσηλώνεται στο σκοπό και αγνοεί τις παράπλευρες κοινωνικές απώλειες. Το άλλο μονοπάτι, η δεύτερη επιλογή είναι η ηθική της ευθύνης. Σε αυτή την επιλογή η κοινωνική ειρήνη δεν αγνοείται. Η οικονομική ευημερία δεν είναι αποκομμένη από την κοινωνική σιγουριά και ασφάλεια. Δεν υπάρχει προσήλωση στο στόχο με άγνοια κοινωνικών αντιδράσεων. Είναι φανερό ότι η σημερινή κυβέρνηση έχει επιλέξει να ακολουθήσει το πρώτο μονοπάτι που οδηγεί στη στήριξη του Μνημονίου που υπέγραψε. Από την άλλη, η αξιωματική αντιπολίτευση πνιγμένη στα δικά της προβλήματα αδυνατεί να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά την κοινωνική διαμαρτυρία. Βρισκόμαστε στο σημείο απόλυτης πολιτικής στασιμότητας. Μοναδική διέξοδος πλέον φαντάζει η τήρηση του Μνημονίου με ότι αυτό συνεπάγεται.
Μια κυβέρνηση σαν τη σημερινή με την άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία που διαθέτει μπορεί εύκολα να νομοθετήσει και να καταστήσει νόμους του κράτους τις πολιτικές επιλογές της. Μια κυβέρνηση σαν τη σημερινή μπορεί εύκολα να ξεχάσει τις προεκλογικές της διακηρύξεις και να προχωρήσει στην επιβολή σκληρής οικονομικής και εισπρακτικής εξουθένωσης των πολιτών της. Μια κυβέρνηση με σχετικά πρόσφατη λαϊκή εντολή έχει τη δυνατότητα να ενσπείρει την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα στην ελληνική κοινωνία. Μια κυβέρνηση σαν τη σημερινή έχει τη δυνατότητα να κερδίσει τον «πόλεμο». Το ζητούμενο όμως δεν είναι η επίτευξη νίκης στον κοινωνικό πόλεμο μεταξύ κυβέρνησης και εργαζομένων. Το ζητούμενο είναι η κυβέρνηση να μπορέσει να κερδίσει την ειρήνη. Και εκεί θα κριθεί.
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ
E-mail: emmakoum@otenet.gr
http://soixantedix.blogspot.com/