Οι διαπιστώσεις της ποίησης για τους δημοσίους υπαλλήλους στην εποχή του μεσοπολέμου στην Ελλάδα είναι σε πολλά σημεία επίκαιρες και στην εποχή του ΔΝΤ στην χώρα μας.
Δυστυχώς ο χρόνος που κύλησε από τον μεσοπόλεμο ως τα σήμερα δεν ήταν φαίνεται αρκετός (!) για να επέλθουν αλλαγές ριζικές στη δομή και την λειτουργία του Κράτους!
Οι δημόσιοι υπάλληλοι οι καημένοι ,όπως τους λέει ο ποιητής εξακολουθούν να μουτζουρώνουν αθώα λευκά χαρτιά πνιγμένοι σ ενα γραφειοκρατικό χάος που συνθλίβει πρώτα απ όλα τους ίδιους και κατόπιν συνθλίβει στα γρανάζια του κάθε προσπάθεια παραγωγικότητας! Πώς όμως και γιατί το Δημόσιο δεν εκσυγχρονίστηκε τόσα χρόνια; 
Ποιος ευθύνεται γι’ αυτό; Οι δημόσιοι υπάλληλοι άραγε ή ένα ολόκληρο σύστημα που διαιώνισε το ραγιαδισμό για να συντηρηθεί το Ρωμαίικο και να μην γίνει ένα σύγχρονο οργανωμένο κράτος ως τώρα;
Διότι στην αθάνατη πατρίδα μας την προεκλογική πλείστοι όσοι πολιτικοί θεωρούν σύννομο να υφαρπάζουν την ψήφο των νέων ανθρώπων τάζοντας διορισμούς στο Δημόσιο και να τους κάνουν όταν γίνουν κυβέρνηση χωρίς άλλο κριτήριο παρ αυτό του ημέτερου με συνέπεια να διογκώνουν άναρχα και υπερβολικά τον κρατικό μηχανισμό και τώρα να διαπιστώνουμε ότι πρέπει να γίνουν απολύσεις! Ας τους πάρουν λοιπόν-ημέτερους και έτερους στα πολιτικά τους γραφεία κι ας τους πληρώνουν οι ίδιοι αντί να τους πετάξουν στο δρόμο μετά από χρόνια δουλειάς! Δίκαιο δεν ακούγεται αυτό μέσα στην γενικό παραλογισμό;
Αλλά και όσοι παραμείνουν στο Δημόσιο θα επιστρέψουν στην εποχή που πληρώνονταν με “τρεις κι εξήντα” και στις ελληνικές ταινίες του ‘60 δεν τους ήθελαν οι μανάδες των κοριτσιών για γαμπρούς ακόμα κι αν έσωναν το κορίτσι τους από πνιγμό στη θάλασσα! (αθάνατη Βασιλειάδου!).
Οι νέοι άνθρωποι που διορίζονται στο δημόσιο είτε απο το παράθυρο, είτε από την πόρτα – πάρα πολλοί έχουν διαγωνιστεί και αγωνιστεί απολύτως αξιοκρατικά για τον διορισμό τους – βρίσκονται άξαφνα στην κοιλιά ενός δυσκίνητου κήτους, το οποίο κινείται στο “ρελαντί”.
Και αν έχουν όρεξη για δουλειά και φαντασία ή εξειδικευμένες γνώσεις καλό θα είναι να τα ξεχάσουν αυτά και να προσαρμοστούν στους αργούς ρυθμούς για να είναι αποδεκτοί.
Κι αν χρειαστεί να μετατεθούν καλά θα κάνουν να προσκυνήσουν εκ νέου τον πολιτικό που τους διόρισε ή να περιμένουν ατέλειωτα χρόνια στην επαρχία να ‘ρθει η σειρά τους. Αν θέλουν προαγωγή ή καλύτερη θέση, ευκολότερο να απευθυνθούν στον συνδικαλιστή της εκάστοτε κυβερνητικής παράταξης που “λύνει και δένει”
Εκεί κάπου τελειώνουν οι όποιες ψευδαισθήσεις των νέων υπαλλήλων και χάνεται ακόμη μια ελπιδοφόρα γενιά ανθρώπων.
Όσον αφορά τους πιο ηλικιωμένους εργαζόμενους στο δημόσιο μάλλον ήρθε ο καιρός που όπως λέει και το ποίημα του Καρυωτάκη, θα τους ανανεώνει πάλι ο θάνατος, αφού έτσι που το πάμε θα την… στρογγυλοποιήσουμε την ηλικία συνταξιοδότησης στα 100 για να εξυγιανθούν τα έρμα τα ασφαλιστικά ταμεία που ενώ τόσα χρόνια έπαιρναν τις κρατήσεις των εργαζομένων παρα ταύτα αντί να γεμίζουν άδειαζαν σαν τον πίθο των Δαναϊδων!
Και να ήταν το μοναδικό πιθάρι που γέμιζαν οι υπάλληλοι καλά θα ήταν! Όλους τους μεταπολεμικούς προϋπολογισμούς οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο και Ιδιωτικό τομέα μαζί με τους συνταξιούχους τους σήκωσαν στην πλάτη τους αφού η αγορά είχε τον τρόπο της να φοροδιαφεύγει! Και στην παρούσα οικονομική κρίση οι πρώτοι που είδαν να εξανεμίζονται οι αποδοχές τους και να ρίχνονται στην πατριωτική προσπάθεια οι δημόσιοι υπάλληλοι ήταν, είναι και θα είναι!
Τη μόνη διαφορά που βρίσκω στο ποίημα του Καρυωτάκη για τους δημοσίους υπαλλήλους του μεσοπολέμου σε σχέση με τους σημερινούς είναι αυτό με την “τιμή που τους απομένει”! Διότι ούτε αυτή απέμεινε μετά από την τόση κατασυκοφάντηση τους , την οποία την προκάλεσαν βέβαια ελάχιστοι εξ αυτών αλλά την χρεώθηκε το σύνολο του δημοσιοϋπαλληλικού κόσμου μη μπορώντας να απομονώσει και να αυτοκαθάρει τον χώρο από την διαφθορά!
Πάει κι αυτή μαζί με το εφάπαξ που εξασφάλιζε μια κάποια αξιοπρέπεια στα γεράματα! Πάνε όλα ! Ο αέρας του ΔΝΤ τα σκόρπισε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα!
Αυτό που απομένει πια να μονολογήσουμε μαζί με τον ποιητή είναι: Oι υπάλληλοι οι καημένοι! προσθέτοντας ίσως και το: οι Έλληνες οι καημένοι!
ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ
Οι υπάλληλοι όλοι λιώνουν και τελειώνουν
σαν στήλες δύο δύο μές στα γραφεία.
(Ηλεκτρολόγοι θα ‘ναι η Πολιτεία
κι ο Θάνατος, που τους ανανεώνουν).
Κάθονται στις καρέκλες, μουτζουρώνουν
αθώα λευκά χαρτιά, χωρίς αιτία.
«Συν τη παρούση αλληλογραφία
έχομεν την τιμήν» διαβεβαιώνουν.
Και μονάχα η τιμή τους απομένει,
όταν ανηφορίζουμε τους δρόμους,
το βράδυ στο οχτώ, σαν κορντισμένοι.
Παίρνουν κάστανα, σκέπτονται τους νόμους,
σκέπτονται το συνάλλαγμα, τους ώμους
σηκώνοντας οι υπάλληλοι οι καημένοι.
Κ.ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ
Άννα Νικολαΐδου – patris.gr