Έλεγε ο Περικλής: «οι πολίτες ωφελούνται περισσότερο όταν ακμάζει η πόλη τους, παρά όταν ευτυχούν οι ίδιοι και δυστυχεί η πόλη τους».
Σήμερα υπάρχει έστω και ένας πολίτης ο οποίος θα πιστεύει ότι η πατρίδα μας δεν είναι υποθηκευμένη, δεν την λεηλατούν, δεν έχει μπει με άγαρμπο και βάρβαρο τρόπο στην «λαιμητόμο» της Τρόικα – του Δ.Ν.Τ., της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και της Ε.Ε.; Ούτε 250 ημέρες δεν πέρασαν από την «μαύρη ημέρα υπογραφής του μνημονίου» και δικαιώθηκαν όλοι όσοι πίστευαν ότι δεν είναι δυνατόν να ξεπληρώσουμε ένα χρέος τόσων δις ευρώ σε δυο χρόνια όταν μια στις δυο μικρομεσαίες επιχειρήσεις βάζει λουκέτο, η ανεργία καλπάζει, η ανάπτυξη φθίνει ενώ οι μισθοί και οι συντάξεις κάθε μήνα μειώνονται. Ήταν και είναι μονόδρομος η επιμήκυνση του ελληνικού χρέους τουλάχιστον μέχρι το 2021. Φάνηκε όμως ότι αυτοί που υπέγραψαν το μνημόνιο ή δεν ήξεραν τι υπέγραψαν ή… συμπληρώστε εσείς την κατάλληλη λέξη. Το χειρότερο όμως είναι ότι η ανακοίνωση των 15 ότι θα γίνει επιμήκυνση παρουσιάστηκε σαν «θρίαμβος». Αντί να βγουν με πένθος και ντυμένοι στα μαύρα θριαμβολογούσαν τη συνέχιση υποθήκευσης και λεηλασίας του εθνικού πλούτου, της χαράς και ελπίδας του ελληνικού λαού. Ποτέ, μα ποτέ η ηλιόλουστη πατρίδα μας δεν θα είναι υπερήφανη και ανεξάρτητη.
Οι απόγονοι του Χίτλερ θριαμβολογούν, ότι δεν κατάφεραν να υποτάξουν με τα όπλα, το κατάφεραν με τα λεφτά. Σαν τους εισπράκτορες του «σουλτάνου» έβαλαν χέρι και πόδι στα ταμεία και στις υποδομές της πατρίδας μας και κανείς δεν ξέρει σε ποιο «βάθος» θα φτάσουν. 
Ο μεγάλος ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ είχε πει: «πολίτης είναι ο ικανός να κυβερνήσει και να κυβερνηθεί». Αντί λοιπόν οι πολίτες να ψάξουν και να πιέσουν για να μάθουν πως; Ναι πως; Δεκαετίες τώρα βούλιαζαν, βούλιαζαν τη χώρα «βρίζουν». Αντί να κάνουμε την αυτοκριτική μας τους «χειροκροτάμε» ή μένουμε απαθέστατοι στην καθημερινή υποθήκευση με απάνθρωπους όρους της ψυχής της δικής μας αλλά και των παιδιών και των εγγονιών μας.
Το τραγικό είναι ότι όσο και να θέλεις να χαμογελάσεις «ένας κόμπος σε πνίγει» όσο και να θέλεις να βρεις χαραμάδα αισιοδοξίας, αδυνατείς. Έναν τομέα γυρεύεις για να πάρεις δύναμη και δεν το βρίσκεις». Όλοι γίναμε σαν του «Διογένη με το λύχνο». ΥΓΕΙΑ; Αν δεν τα «σκάσεις» σε μια σοβαρή πάθηση θα βλέπεις τα «ραδίκια ανάποδα». ΠΑΙΔΕΙΑ; Αν δεν πας στο εξωτερικό τα παιδιά σου να σπουδάσουν «χάθηκες». ΕΡΓΑΣΙΑ; Όταν βουλιάζει ο ιδιωτικός τομέας και το κράτος που να βρουν οι νέοι θέσεις εργασίας; Εδώ έφθασαν στο σημείο να παρακαλάνε και να είναι «ουρά» για σερβιτόροι ή σερβιτόρες νέοι με πτυχία και μεταπτυχιακά.
Θυμάστε που μας έλεγαν ότι το 2012 θα «βγούμε από το μνημόνιο». Τώρα μας δένουν με χειροπέδες, με σχοινιά, με σύρματα και με τόσα άλλα αιχμηρά αντικείμενα για δεκαετίες. Όλο και περισσότεροι μιλούν ότι οι έχοντες θέση ευθύνης όχι μόνο στην πατρίδα μας είναι ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΣ.
Δεν υπάρχει δυστυχώς στην Ευρώπη ένας ΗΓΕΤΗΣ ο οποίος θα δώσει ΟΡΑΜΑ – ΕΛΠΙΔΑ και δικαίωμα στο καλύτερο αύριο. Ένα πράγμα μόνο ξέρουν. Μέτρα, μέτρα. Δυστυχώς εις βάρος των κοινωνικά αδύνατων και όλων όσων δεν ευθύνονται για την κατάσταση που έφεραν τη χώρα.
Η «ασφυξία» είναι καθημερινή. Οι μειώσεις και οι περικοπές γεγονός. Το πλέον τραγικό ότι αντί να βγαίνουμε από το «τούνελ» μπαίνουμε πιο βαθιά και πιο βαθιά.
Δυστυχώς όπως έγραψε και ο μεγάλος Σαίξπηρ: «Ο χρόνος φεύγει γρήγορα όταν περνά με λύπες». Με όλα αυτά που συμβαίνουν αλλά και όλα αυτά που έρχονται άντε να βρει ο λεηλατημένος λαός το χαμόγελό του. Άντε να βρει ο άνεργος δύναμη για εύρεση εργασίας και άντε να βρει ο νέος κουράγιο και πίστη ότι έρχονται καλύτερες ημέρες. Ποιος θα τους δώσει την ΕΛΠΙΔΑ;
Γιώργος Σταράκης