Και ποιος δεν έχει αγανακτήσει με το κυκλοφοριακό στο Ρέθυμνο; Και ποίος δεν έχει ξεκινήσει μισή ώρα πιο νωρίς για να πάει στη δουλεία του; Και ποίος δεν απορεί με αυτή την κατάσταση; Σίγουρα αρκετοί…
Καμία φορά τα προβλήματα που μας ταλανίζουν είναι πολύ πιο απλά απ’ ότι νομίζουμε.
Ένα σημαντικό ζήτημα το οποίο πρέπει να λυθεί άμεσα είναι οι σταθμευμένοι οδηγοί σε κεντρικούς δρόμους της πόλης. Δεν είναι λύση να υποστηρίξουμε ότι πρέπει να γίνονται εντονότεροι έλεγχοι από αστυνομικούς. Πρέπει κάποτε να καταλάβουμε ότι με το να παρκάρουμε έστω και για πέντε λεπτά (παράνομα) παρακωλύουμε την ευρύτερη κυκλοφορία. 
Ένα άλλο θέμα που, σίγουρα, έχουν παρατηρήσει όλοι είναι τα λεωφορεία του ΚΤΕΛ που κάνουν τη διαδρομή προς το Πανεπιστήμιο και επιφορτίζουν την ήδη δύσκολη κατάσταση του κυκλοφοριακού. Αν και έχουν φτιαχτεί, σε ορισμένες στάσεις, ειδικοί χώροι για να σταθμεύουν τα λεωφορεία, ωστόσο σε αυτούς τους χώρος μόνο τα λεωφορεία δεν σταθμεύουν. Σίγουρα, η αναμονή του λεωφορείου για να επιβιβαστούν φοιτητές και όχι μόνο, χειροτερεύει την κατάσταση ακόμα περισσότερο.
Επειδή όλοι όμως έχουν επαναπαυτεί με την ισχύουσα κατάσταση, τίποτα δεν επιλύεται. Σήμερα ήμουν μάρτυς ενός περιστατικού. Προσπάθησα να ανεβώ στο Πανεπιστήμιο. Όπως όλοι γνωρίζουν πέρα από την αναμονή(η οποία είναι αναγκαίο κακό) δεν κατάφερα να μπω στο πρώτο λεωφορείο – συνηθισμένο για ένα φοιτητή. Έτσι λοιπόν επιβιβάστηκα στο λεωφορείο με την δεύτερη προσπάθεια. Και ενώ είχα, κυριολεκτικά, κολλήσει στο τζάμι παρατηρώ ότι ήμουν ‘προνομιούχος’. Φοιτητές στις στάσεις προς τον Κουμπέ δεν αναβαίνουν στο δεύτερο και στο τρίτο λεωφορείο για πολύ απλά είναι γεμάτα.
Έτσι λοιπόν, ο οδηγός σταματούσε σε κάθε στάση και ενημέρωνε ότι έρχεται άλλο λεωφορείο γιατί σε αυτό δεν χωράνε. Σε μια από αυτές τις στάσεις μια κυρία με κοντό μαλλί γύρα στα 40, απαιτεί και καταφέρνει να «χωθεί». Ήταν λες και μπήκε με σκοπό να ανοίξει συζήτηση με τον οδηγό για την απαίσια κατάσταση που επικρατεί.
Η γλυκύτατη κυρία ξεκίνησε να αναφέρεται σε αναρίθμητα περιστατικά όπου φοιτητές χάνουν μαθήματα λόγω των λεωφορείων. Η κλασική απάντηση δόθηκε όπως συνήθως… Και γω τι να κάνω, ένας απλός οδηγός είμαι. Αναφέρθηκε σε πολλά θέματα, όπως η ασφάλεια των φοιτητών και η κερδοσκοπία των ΚΤΕΛ. Δεν ξέρω αν η ‘επαναστάτρια’ του λεωφορείου ήταν προπτυχιακή ή μεταπτυχιακή ή ακόμα και καθηγήτρια. Για πρώτη φορά όμως είδα έναν πολίτη με όλη τη σημασία της λέξης. Τόσο καιρό κάνεις δεν αντιστάθηκε και κανείς δεν αντιμίλησε.
Και δεν θεωρώ λύση, να μαλώνουμε με τους υπεύθυνους των ΚΤΕΛ. Επειδή όμως αερολογίες ακούγονται και γράφονται συνέχεια, πρέπει κάποτε να προτείνουμε και κάτι. Μια ιδέα είναι να αλλάξουν οι ώρες των μαθημάτων. Και τι εννοώ με αυτό… Όλα τα τμήματα του Πανεπιστημίου έχουν ίδιες ώρες μάθημα και έτσι όλοι οι φοιτητές ανεβαίνουν τις ίδιες ώρες. Όποτε δημιουργείται συνωστισμός. Κάθε μάθημα ας ξεκινάει με μισή ώρα διαφορά από τα υπόλοιπα. Δηλαδή τα μαθήματα της Φιλολογίας και του Παιδαγωγικού, για παράδειγμα, ας ξεκινούν 8:00ενώ του Πολιτικού και του Οικονομικού 8:30. Του ΦΚΣ 9:00 και του Ιστορικού 9:30. Να υπάρχει μια διαβάθμιση ώρας ώστε και εμείς να μην ταλαιπωρούμαστε και να διευκολύνεται το Πανεπιστήμιο και η τοπική κοινωνία.
Λύσεις(σε αντίθεση με λεφτά) υπάρχουν. Εξαρτάται βέβαια από το πόσο τις θέλουμε και πόσο τις παλεύουμε ή τις υπερασπιζόμαστε…
Γιώργος Φιλίππου