Όχι δηλαδή ότι δεν θα μας έπαιρνε ο διάολος στην κατάντια που έχουμε φτάσει, φταίμε δεν φταίμε,
αλλά εξ όσων αποκαλύπτονται από το Ιρλανδικό σθένος για την υπαγωγή τους στο δίχτυ προστασίας της Τρόϊκας, οι Ιρλανδοί έκαναν την διαπραγμάτευσή τους και πέτυχαν καλύτερους όρους υπαγωγής μέχρι που κατάφεραν να βοηθήσουν κι εμάς υπό το καθεστώς της ίσης μεταχείρισης.
Σε μας εδώ τα λεφτά είναι πολλά και οι πιστωτές φοβούνται. Πρέπει να μας δέσουν χειροπόδαρα για να διασφαλίσουν την πληρωμή των τόκων και την επιστροφή των κεφαλαίων τους. Γνωρίζοντας τα πάντα για το ύψος των ανοιγμάτων μας, ούτε που ανέλυαν τα στατιστικά στοιχεία. Εν ριπή οφθαλμού αποκρυπτογραφούν κάθε νούμερο ακόμα κι αν έχει δοθεί λανθασμένα. Το έλλειμμα το 2009 είναι το εφεδρικό όπλο τους και το επιδεικνύουν όταν δείχνουμε στάσεις ανυπακοής, στις εντολές τους. 
Το σχέδιο υπαγωγής στον μηχανισμό στήριξης ή αλλιώς πληρωμής του χρέους άρχισε φανερά από τις εκλογές του 2007. Μόλις κατάφερε ο Γ. Παπανδρέου να σταθεί στο κόμμα του, άρχισε να ζητά εκλογές, γνωρίζοντας και τα κρυφά και τα φανερά χρέη. Απείλησε μάλιστα εκβιαστικά να μην ψηφίσει τον κ.Παπούλια για να γίνουν εκλογές.
Όταν προκηρύχτηκαν οι εκλογές στήθηκε το μεγάλο παιχνίδι της παραπλάνησης του λαού με δήθεν παροχές για υφαρπαγή της ψήφου του. Την ίδια ώρα ο Καραμανλής εξακόντιζε τα πιο σκληρά μέτρα λιτότητας για να σπρώξει τους ψηφοφόρους στον κ. Γ. Παπανδρέου και φυσικά έχασε.
Κακώς όμως κατηγορούν τον Καραμανλή ότι παρέδωσε την καυτή πατάτα. Ο Παπανδρέου την ήθελε και την πήρε εν γνώσει του. Κι αν ακόμα αγνοήσουμε το σικέ παιχνίδι, ο ίδιος είχε διακαή πόθο να γίνει πρωθυπουργός ακόμα και με την επιτήρηση της Τρόϊκας. Το παίζει μάλιστα και σκληρός σε όσους του εναντιώνονται, αφού έχει κάνει τα κουμάντα του. Αν δεν τα έκανε όχι στου Μαξίμου θα έμπαινε, αλλά ούτε από την Ηρώδου τ’ Αττικού δεν θα περνούσε.
Η εγγύηση των πιστωτών ότι θα περνούσαν τα μέτρα, ήταν η χειραγώγηση από το ΠΑΣΟΚ των εργαζομένων, μέσω των κομματικών συνδικαλιστών. Με κυβέρνηση δεξιάς, το ίδιο το ΠΑΣΟΚ θα κατέβαζε στους δρόμους εκατοντάδες χιλιάδες διαμαρτυρόμενους μέχρι που θα έκανε κατάληψη της Βουλής με νεκρούς και τραυματίες. Στις πρώτες αψιμαχίες του μνημονίου, ο κυβερνητικός συνδικαλισμός όχι μόνο πήρε άριστα, αφού μόνο 2 στους 10 δεν συναίνεσαν στο ξαλάφρωμα της τσέπης τους, αλλά κι έδωσε το πράσινο φως για σκληρότερα μέτρα.
Πιστεύω απόλυτα ότι οι εργαζόμενοι, κοροϊδεύτηκαν, παραπλανήθηκαν, ευνουχίστηκαν από τους δικούς τους αιρετούς και εκλεκτούς της κομματικής νομεκλατούρας. Ένας συνδικαλιστής να ήταν βαρβάτος θα έστρεφε τον κόσμο κατά της Τρόϊκας.
Για το αληθές των λεγομένων μου αναφέρομαι την προκήρυξη Γενικής Απεργίας στις 15 Δεκέμβρη, μετά την κατάργηση των Συλλογικών συμβάσεων και την επικράτηση των επιχειρησιακών. Πραγματικά είναι να θαυμάζει κανείς την ετοιμότητα και την γρηγοράδα των ενεργειών για την προάσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Οι συνδικαλιστές θεωρούν ότι ένας μήνας είναι ικανός για ν ́απορροφήσει και να εκφυλίσει τις όποιες αντιδράσεις. Αυτά τα κομματόσκυλα δεν ντρέπονται να βγαίνουν και να κουκουλώνουν τους εργαζόμενους που εκπροσωπούν, όταν σε μια ώρα μπορούσαν να κατεβάσουν το σύμπαν στο Σύνταγμα. Η συνταγή της ήπιας προσαρμογής είναι, ποτέ εν θερμώ αντίδραση στα επώδυνα μέτρα.
Μανώλης Σκαρσουλής