Είναι γεγονός ότι χωρίς την
Είναι γεγονός ότι χωρίς την ύπαρξη και σωστή λειτουργία του αγροτικού συνεταιρισμού , δεν είναι δυνατόν να υπάρξει βιωσιμότητα της γεωργίας και της κτηνοτροφίας μέσα στη πλαίσια της σημερινής πραγματικότητας. Μόνο μέσα από τη δράση των υγειών συνεταιρισμών μπορεί να υπάρξει βιωσιμότητα των γεωργοκτηνοτροφικών εκμεταλλεύσεων, μικρού ή μεγάλου μεγέθους.
Σήμερα στην χώρα μας μόνο όποιος ασχολείται σοβαρά με το αγροτικό συνεταιριστικό κίνημα γνωρίζει ότι στην ουσία έχει καταρρεύσει ολοσχερώς και δεν είναι σε θέση να καλύψει έστω και στο ελάχιστο τις ανάγκες της γεωργοκτηνοτροφικής παραγωγής. 
Οι δήθεν συνεταιριστικές οργανώσεις έχουν κρατήσει τις ταμπέλες των διαλυμένων συνεταιρισμών και με αυτές οι αγροτοπατέρες των ενώσεων παραπλανούν τον κάθε ανίδεο περί τα συνεταιριστικά ενώ τίποτα το συνεταιριστικό δεν προσφέρουν αφού δεν εμφορούνται από καμιά συνεταιριστική αρχή ή ιδέα. Διότι αν εμφορούντο θα είχαν πάψει να διαχειρίζονται παράνομα την περιουσία των ανύπαρκτων και διαλελυμένων συνεταιρισμών. Για την κατάσταση αυτή, την μεγάλη ευθύνη έχει η Πολιτεία που δεν προσχωρεί στην εφαρμογή του νόμου και να προβεί άμεσα στην εκκαθάριση τους προχωρώντας στη εκ βάθρων ανασύσταση του συνεταιριστικού χώρου με νέα σύγχρονη νομοθεσία η οποία θα αναγεννήσει τον νέο αγροτικό συνεταιρισμό που θα καλύπτει τις ανάγκες της σύγχρονης γεωργίας.
Για τους παραπάνω λόγους γεωργοί και κτηνοτρόφοι της χώρας θα πρέπει με τη συνδρομή της Πολιτείας να απεμπολήσουν ότι σήμερα μόνο κατ’ όνομα είναι συνεταιριστικό ανεξαρτήτως βαθμού και να προχωρήσουν στην σύσταση νέων πραγματικών συνεταιρισμών. Θα πρέπει ξεπερνώντας την φαυλότητα που επικρατεί σ’ αυτό το χώρο με νέους ανθρώπους με μοντέρνες και σύγχρονες ιδέες και με μία εμπεριστατωμένη νομοθεσία να ξεκινήσουν έστω από μηδενική βάση και να οικοδομήσουν το νέο σύγχρονο συνεταιριστικό οικοδόμημα. Αυτό θα αφορά κατά κύριο λόγο την βάση του συνεταιριστικού συστήματος, που είναι ο πρωτοβάθμιος αγροτικός ή κτηνοτροφικός συνεταιρισμός. Ο καθένας από τους συνεταιρισμούς αυτούς θα πρέπει να έχει συγκεκριμένο καθήκον και αποστολή και σε καμιά περίπτωση δεν θα είναι φορέας γενικών καθηκόντων. Όχι μόνο θα ασχολείται με συγκεκριμένη καλλιέργεια αλλά παράλληλα θα αναλαμβάνει και συγκεκριμένο τομέα αυτής της καλλιέργειας.
Παράδειγμα : Στον ελαιοκομικό τομέα θα πρέπει να συσταθούν δύο συνεταιρισμοί διαφορετικών αρμοδιοτήτων και ανεξάρτητοι ο ένας από τον άλλο, άσχετα από το γεγονός να οι ίδιοι παραγωγοί θα είναι μέλη και των δύο συνεταιρισμών.
1. Ο ένας θα ονομάζεται ελαιουργικός συνεταιρισμός και θα ασχολείται με την αξιοποίηση του παραγόμενου προϊόντος «ελαιόκαρπου» αναλαμβάνοντας όλες τις διαδικασίες από την λήψη του μέχρι την τυποποίηση και εμπορία του τελικού προϊόντος «του ελαιόλαδου ή της βιώσιμης ελιάς». Θα αναλαμβάνει όλες τις εργασίες που απαιτούνται για την πλήρη καθετοποίηση της ελαιοπαραγωγής των συνεταίρων και αυτονόητα για λογαριασμό τους. Θα μελετά και θα αξιοποιεί την παραγωγή με τα πλέον σύγχρονα μέσα. Θα αναδεικνύει το προϊόν και θα προστατεύει την αξία του, χρησιμοποιώντας όλες τις σύγχρονες τεχνολογίες και γνώσεις από τις καλλιεργητικές φροντίδες
της ελιάς και μέχρι την διάθεση του τελικού προϊόντος. Κατάλληλα στελεχωμένος θα παρακολουθεί όλες τις εξελίξεις σε παγκόσμια κλίμακα και θα προσαρμόζεται έγκαιρα σε ότι οι περιστάσεις και τα συμφέροντα των συνεταίρων απαιτούν.
Στην πορεία της εξέλιξης του θα επιδιώξει την καταχώρηση της επωνυμίας του παραγομένου προϊόντος και θα επιδιώξει από τις αγορές την πληρωμή της πραγματικής του αξίας, προστατεύοντας το από οποιαδήποτε κακοποίηση.
2. Ο δεύτερος συνεταιρισμός θα ονομάζεται «ελαιοκομικός» και θα έχει τελείως ανεξάρτητη δομή και στελέχωση. Θα αναλαμβάνει να καλύψει όλες τις άλλες δραστηριότητες που απαιτούν οι σύγχρονες ανάγκες την ελαιοκομίας. Θα καλύπτει με μαζικές προμήθειες κατάλληλων για την καλλιέργεια λιπασμάτων τις ανάγκες των συνεταίρων. Επίσης θα προμηθεύει με εργαλεία, μηχανήματα, φάρμακα και λοιπά εφόδια τους παραγωγούς.
Θα αναλαμβάνει την προστασία του ελαιόκαρπου εκτελώντας και επιβλέποντας τις εργασίες δακοκτονίας, οι οποίες θα εφαρμόζονται με οικολογικό τρόπο προστατεύοντας τόσο την παραγωγή όσο και το ίδιο το περιβάλλον.
Με το γεωπονικό προσωπικό του θα επιβλέπει, θα καθοδηγεί και θα εκπαιδεύει τους ελαιοπαραγωγούς προκειμένου με ορθολογικές λιπάνσεις, κατάλληλα λιπάσματα και τα φάρμακα το παραγόμενο ελαιόλαδο να είναι εγγυημένο βιολογικό προϊόν. Όλες αυτές τις παροχές αλλά και πολλές άλλες μπορεί και πρέπει να αναλαμβάνει να καλύπτει ο συνεταιρισμός προκειμένου να βοηθά τους παραγωγούς να παράγουν ποιοτικά και ποσοτικά αξιόλογη παραγωγή και συγχρόνως να συντελούν στη μείωση του κόστους παραγωγής του προϊόντος.
ΔΟΜΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΑΓΡΟΤΟΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΚΩΝ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΩΝ
Με τα παραδείγματα που αναφέραμε παραπάνω περιγράψαμε τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να οργανωθούν οι συνεταιρισμοί στο ελαιοκομικό τομέα, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο οφείλουν να λειτουργούν προκειμένου να μπορούν να ανταποκριθούν στις σημερινές ανάγκες του κλάδου της ελαιοκομίας. Αυτό το παράδειγμα ισχύει για όλους τους μεγάλους κλάδους της γεωργικής και κτηνοτροφικής παραγωγής. Οι σημερινές ανάγκες κάθε κλάδου παραγωγής απαιτούν εξειδικευμένες γνώσεις και οργάνωση , που είναι αδύνατον να διατεθούν από συνεταιρισμούς ανομοιογενούς βάσεως και γενικών καθηκόντων οποιουδήποτε βαθμού. Με τα παραδείγματα αυτά μπορεί ο καθένας που έχει γνώση έστω και λίγη να αντιληφθεί το τι συμβαίνει σήμερα στο συνεταιριστικό χώρο. Να αντιληφθεί ότι η σημερινή δομή του αγροτικού συνεταιριστικού κινήματος στη χώρα μας είναι τελείως ξεπερασμένη και αλλοιωμένη στο σύνολο της. Όλοι δε οι δήθεν συνεταιριστές που μιλούν σήμερα για την ανασυγκρότηση του είναι τα ίδια πρόσωπα που με την αδιαφορία της Πολιτείας και την ανοχή της στις συμπεριφορές τους, επέφεραν τη σημερινή διάλυση όχι μόνο του συνεταιριστικού χώρου αλλά και της γεωργίας της χώρας απαξιώνοντας κάθε συνεταιριστική ιδέα.
Είναι αλήθεια ότι εδώ που έχει φθάσει η κατάσταση στον γεωργοκτηνοτροφικό χώρο της χώρας μας, είναι ανάγκη να παραδεχθούμε τη θλιβερή πραγματικότητα η οποία είναι πλέον ολοφάνερη και την αντιλαμβάνονται όλοι και πολύ περισσότερο οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι που την βιώνουν καθημερινά κα φτάνουν στα όρια της απόγνωσης. Εφόσον λοιπόν αναγνωρίσουμε αυτή την πραγματικότητα που τόσο έχει επιβαρύνει τη γεωργία αλλά και την οικονομία της χώρας , οφείλουμε να παραδεχθούμε τα λάθη και τις παραλείψεις μας που συντέλεσαν στην κατάρρευση αυτού του τόσο σημαντικού παραγωγικού τομέα. Να ξεκινήσουμε να εργαζόμαστε για την αναγέννηση και τον εκσυγχρονισμό του. Για την επιτυχία αυτής της προσπάθειας, είναι ανάγκη από αυτοσχεδιασμούς και γνώμες άσχετων ανθρώπων , από μικροπολιτικές και λαϊκισμούς και να απευθυνθούμε στην επιστήμη η οποία θα καθορίσει το βήματα που πρέπει να ακολουθήσουμε προκειμένου το δυνατό συντομότερο να δομήσουμε ένα νέο και σύγχρονο αγροτικό συνεταιριστικό κίνημα. Το σύγχρονο αυτό κίνημα θα πρέπει να αποκτήσει μία νέα δομή και να απαλλαγεί από κάθε σχέση του σημερινού μόνο κατ’ όνομα συνεταιριστικού κινήματος, προκειμένου να αποκτήσει τη δυνατότητα να αναλαμβάνει υπεύθυνα το πολύ μεγάλο και δύσκολο έργο του. Σε διαφορετική περίπτωση η αποτυχία του θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη με μοναδικό αποτέλεσμα της αποτυχίας αυτής τη επιστροφή στη γεωργία και στη κτηνοτροφία της αυτοσυντήρησης ξεχνώντας οριστικά την επιχειρηματική τους μορφή.
Εφόσον λοιπόν η Πολιτεία αποφασίσει υπεύθυνα πλέον να ασχοληθεί σοβαρά με τον γεωργοκτηνοτροφικό τομέα της χώρας θα πρέπει να θέσει σε άμεση προτεραιότητα την ανασύσταση του αγροτικού συνεταιριστικού κινήματος και να ξεκινήσει από την ανασυγκρότηση του αγροτικού συνεταιρισμού , πρώτου βαθμού, ο οποίος και αποτελεί το θεμέλιο λίθο του όλου συστήματος.
Ως προς την σύσταση και τη δομή του μπορούμε να προτείνουμε ξανά σαν παράδειγμα τον ελαιουργικό συνεταιρισμό προκειμένου να γίνει κατανοητό στο σε τι συνίσταται η διαφορά του από αυτούς που λειτουργούν σήμερα εξυπηρετώντας μόνο την έκθλιψη του καρπού του ελαιόκαρπου και οι οποίοι συνεχώς αδρανοποιούνται, μη μπορώντας να αντέξουν το υψηλό κόστος λειτουργίας αυτών. Για το σύγχρονο λοιπόν ελαιουργικό συνεταιρισμό προτείνουμε τα παρακάτω :
Τα μέλη του θα πρέπει όχι μόνο να είναι ελαιοπαραγωγοί αλλά και η ετήσια παραγωγή τους να είναι σοβαρή, ικανή να επηρεάζει σε υπολογίσιμο βαθμό την οικονομία τους. Έτσι μόνο θα είναι υποχρεωμένοι να ενδιαφέρονται σοβαρά και υπεύθυνα για το συνεταιρισμό τους αφού θα το επιβάλλει το συμφέρον τους. Σαν βάση μπορούμε να ορίσουμε μία μέση ετήσια παραγωγή της τάξεως των 500 κιλών κατά παραγωγό προκειμένου να έχει δικαίωμα συμμετοχής.
Ο συνεταιρισμός θα είναι μετοχικός και ο αριθμός των μετοχών κάθε μέλους θα ισούται με τον αριθμό των ελαιόδεντρων που έχει υπό την κατοχή και κυριότητα του. Ο αριθμό των μετοχών θα διαμορφώνει τη συνεταιριστική μερίδα του συνεταίρου που σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να ξεπερνά τον αριθμό των ελαιόδεντρων του. Αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία διότι έτσι εξασφαλίζεται ο χαρακτήρας, η έννοια και η υπόσταση του συνεταιρισμού και μπαίνει φραγμόςσε κάθε προσπάθεια αλλοίωσης της φιλοσοφίας του, που έχει στόχο και σκοπό την επεξεργασία και αξιοποίηση της ελαιοπαραγωγής των ελαιοδέντρων.
Η οικονομική προσφορά των εταίρων προς το συνεταιρισμό θα ορίζεται κατά μετοχή. Το δεν ύψος της θα καθορίζεται με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης των μελών του η οποία θα λαμβάνει υπ’ όψιν της την οικονομικοτεχνική μελέτη σύστασής του στην οποία θα προσδιορίζονται οι οικονομικές προϋποθέσεις βιωσιμότητας του. Στο ύψος της οικονομικής συμμετοχής θα πρέπει να στηρίζεται κατά μεγάλο ποσοστό η οικονομική αυτοδυναμία του φορέα, προκειμένου να διασφαλισθεί όχι μόνο η βιωσιμότητα του αλλά και η θετική προσφορά του προς την παραγωγή σε βάθος χρόνου.
Κάθε συνέταιρος θα έχει μόνο μια ψήφο ανεξάρτητα από τον αριθμό των μετοχών του προκειμένου να διασφαλίζεται η λειτουργία του συνεταιρισμού στα πλαίσια των αρχών και αξιών του συνεργατισμού και να προστατεύεται ο χαρακτήρας του.
Οι αποφάσεις για οτιδήποτε έχει σχέση με την λειτουργία του συνεταιρισμού θα λαμβάνονται από το διοικητικό του συμβούλιο και θα ευρίσκονται πάντοτε μέσα στα πλαίσια των αποφάσεων των γενικών συνελεύσεων του, που αποτελεί και το κυρίαρχο σώμα του φορέα. Για το λόγο αυτό και προκειμένου να παραμείνει ο κυρίαρχος ρόλος στους συνεταίρους. Οι γενικές συνελεύσεις θα πρέπει να συγκαλούνται σε τακτά χρονικά διαστήματα τα οποία και θα ορίζονται απαραιτήτως στα καταστατικά.
Η εκτέλεση αυτών των αποφάσεων θα αναλαμβάνονται από την υπηρεσία του συνεταιρισμού, την ευθύνη της οποίας θα έχει ο διευθύνων σύμβουλος του ήτοι το πρόσωπο με τις απαραίτητες γνώσεις και ικανότητες προκειμένου να ανταποκρίνεται στις ανάγκες διαχείρισης του φορέα.
Η περιοχή δράσης του συνεταιρισμού θα πρέπει να είναι συγκεκριμένη και να περιλαμβάνει τα όρια ενός «Καλλικρατικού» Δήμου. Μόνο σε περίπτωση που η παραγωγική ικανότητα του Δήμου δεν καλύπτει τις ανάγκες βιωσιμότητας του συνεταιρισμού θα μπορεί να επεκτείνεται και στα όρια δεύτερου Δήμου ή και τρίτου με την προϋπόθεση οι Δήμοι μεταξύ τους να είναι όμοροι. Η έδρα του συνεταιρισμού θα βρίσκεται στον πρώτο Δήμο. Τούτο είναι απολύτως απαραίτητο διότι έτσι δεν ξεφεύγουμε από την ομοιογένεια της παραγωγής και μας παρέχεται η δυνατότητα να αποκτήσουμε την ονομασία προέλευσης Π.Ο.Π. του τελικού προϊόντος. Μάλιστα τα γεωγραφικά όρια της περιοχής είναι συνεχόμενα και προσδιοριζόμενα και μας παρέχουν τη δυνατότητα ελέγχου της περιοχής αναγνώρισης Π.Ο.Π. όπως ορίζει ο σχετικός κανονισμός.
Η στελέχωση του φορέα με προσωπικό θα καθορίζεται μόνο από τις ανάγκες του και σε καμιά περίπτωση δεν θα εξυπηρετείται άλλη σκοπιμότητα. Για την πρόσληψη οποιουδήποτε προσώπου για διοικητική , επιστημονική, τεχνική ή απλή εργατική θέση , η επιλογή θα γίνεται με πολύ αυστηρά κριτήρια. Η δημιουργία και κάλυψη θέσεων εργασίας προκειμένου να εξυπηρετηθεί οποιαδήποτε άλλη σκοπιμότητα πέραν των συμφερόντων του συνεταιρισμού πρέπει σε κάθε περίπτωση να αποκλείεται. Οι εμπειρίες μας από αυτό που συμβαίνει σήμερα στις δευτεροβάθμιες οργανώσεις – ενώσεις , καθιστούν όλα τα παραπάνω επιτακτικά και θα πρέπει να διασφαλίζονται με οποιοδήποτε τρόπο.
Ο υπό σύσταση συνεταιρισμός από τον χρόνο έγκρισης της λειτουργίας του θα πρέπει να έχει εξασφαλίσει την οικονομική του βιωσιμότητα, τους οικονομικούς πόρους που θα εγγυώνται το 100% της επιτυχίας του. Οι σκοπιμότητες που επιτρέπουν την εκ του προχείρου δημιουργία των συνεταιρισμών, καταδικασμένων εκ των προτέρον σε αποτυχία, έχουν αποτέλεσμα όχι μόνο τη μεγάλη οικονομική ζημιά στο εισόδημα των αγροτών και κατ’ επέκταση στην εθνική οικονομία αλλά συντελούν και στην απαξίωση των συνεταιριστικών ιδεών και των συνεταιρισμών γενικότερα στην συνείδηση τόσο των αγροτών όσο και του λαού. Πιστεύω ότι υπήρξε μέχρι σήμερα μία διαρκή σκοπιμότητα εκ μέρους της ελληνικής Πολιτείας για την επίτευξη αυτής της απαξίας. Ένα καλά οργανωμένο συνεταιριστικό κίνημα διασφαλίζει το συμφέρον του λαού, βάζοντας φραγμό στα συμφέροντα της κεφαλαιοκρατίας πολιτικό σύστημα της χώρας δεν επιθυμεί τουλάχιστον μέχρι σήμερα κάτι τέτοιο. Αυτό είναι και ο λόγος που στην χώρα μας ποτέ δεν στηρίχθηκε υπεύθυνα ο αγροτικός συνεταιρισμός αλλά μονίμως έμμεσα υπονομεύετο. Ήρθε πλέον ο καιρός που δεν πάει άλλο αυτή η τακτική και οι πολιτικές προοδευτικές δυνάμεις αυτού του τόπου θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι το αγροτικό συνεταιριστικό κίνημα δεν αφορά μόνο τον αγρότη. Είναι μία εθνική υπόθεση που αφορά κυρίως την οικονομία της χώρας και το μέλλον του ελληνικού λαού συνολικά. Για το λόγο αυτό η οικονομική στήριξη και επένδυση για κάθε νεοσύστατο συνεταιρισμό θα πρέπει να παρέχεται κατά ποσοστό 80% από εθνικούς ή κοινοτικούς πόρους και μόνο το 20% θα αναλαμβάνουν οι αγρότες συνεταίροι. Η οικονομική κάλυψη των συνεταιρισμών , σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να στηρίζεται σε τραπεζικούς δανεισμούς. Κάτι τέτοιο θα ήταν δυσβάσταχτο φορτίο για τους αγρότες με αποτέλεσμα να οδηγηθούν για ακόμη μία φορά στη οικονομική εξάρτηση από τράπεζες και φτάνοντας ακόμη παρά πέρα, στην χρεοκοπία. Στην παραπάνω πρόταση είναι πολλοί εκείνοι που θα αντιπαραταθούν μαζί μου και θα ρωτήσουν που μπορούν να εξευρεθούν τόσα χρήματα ; Η απάντηση είναι ότι οι οικονομικοί πόροι αυτοί πρέπει να εξευρεθούν από την ίδια την Πολιτεία η οποία καλείται να επιλέξει μεταξύ της πλήρους ερήμωσης της υπαίθρου και κατ’ επέκταση της πείνας του ελληνικού λαού και της ανασυγκρότησης του γεωργοκτηνοτροφικού τομέα. Η ανασυγκρότηση αυτή περνά μόνο μέσα από ένα υγειές και σύγχρονο συνεταιρισμό.
Το μέγεθος του συνεταιρισμού σε ότι αφορά τον αριθμό των μελών του αλλά και τον όγκο του προϊόντος που θα διαχειρίζεται πρέπει να βρίσκεται μέσα στα πλαίσια εκείνα που θα δίνουν τη δυνατότητα ελέγχου του φορέα από τους συνεταίρους. Επιπλέον θα παρέχουν σ΄ αυτούς το δικαίωμα που έχουν να προστατεύουν την ποιότητά του υπό διαχείριση προϊόντος. Αυτά τα πλαίσια ευρίσκονται μέσα στα όρια ενός Δήμου ή όμορων Δήμων, εφόσον η βιωσιμότητα του συνεταιρισμού το απαιτεί.
Έχει γραφεί στον Κρητικό Τύπο αρκετές φορές τον τελευταίο καιρό , λόγω της μεγάλης κρίσης που περνά η ελαιοκομία, εξαιτίας των πολύ χαμηλών τιμών του ελαιόλαδου από συνεταιριστές ότι το Κρητικό ελαιόλαδο προκειμένου να ξεπεράσει την κρίση να αναγνωρισθεί συνολικά σαν Π.Ο.Π. Κρήτης. Στην συνέχεια να αξιοποιηθεί από την δημιουργία ενός μεγάλου φορέα σε παγκρήτιο επίπεδο. Οι άνθρωποι αυτοί απευθύνθηκαν και προς το Υπουργείο ζητώντας την στήριξη και την μεσολάβηση του στην Ε.Ε. προκειμένου να τους δοθεί αυτή η αναγνώριση.
Θα ήθελα να τους ρωτήσω: Γιατί να μην ζητηθεί για το σύνολο της εθνικής παραγωγής αυτή η αναγνώριση; Γιατί δεν έχει γίνει ποτέ κάτι τέτοιο και για την παραγωγή κρασιών σε εθνικό επίπεδο; Οι άνθρωποι αυτοί που κατευθύνουν ακόμα το συνεταιριστικό κίνημα της χώρας ευθύνονται για την καταστροφή του. Αγνοούν τελείως τι σημαίνει Π.Ο.Π., με ποιες προϋποθέσεις δίδεται αυτή η αναγνώριση και στην συνέχεια τι απαιτείται ώστε να διατηρηθεί αυτή.
Δεν έχω την πρόθεση να προσβάλλω ή να υποτιμήσω κανένα προσωπικά. Πιστεύω όμως ότι το συνεταιριστικό κίνημα απαιτεί και έχει ανάγκη από ηγέτες μεγάλης μόρφωσης και συνεταιριστικών γνώσεων και οραμάτων που ξεπερνούν τα όρια λαϊκής και μέσης παιδείας. Δυστυχώς τώρα και αρκετές δεκαετίες πρόσωπα τελείως ακατάλληλα με την ανοχή της Πολιτείας προωθήθηκαν σε ηγετικές θέσεις στο συνεταιριστικό κίνημα με αποτέλεσμα την καταστροφή του και μάλιστα σε μία εποχή που η χώρα το έχει ανάγκη όσο ποτέ άλλοτε. Εφόσον η Πολιτεία αποφασίσει να ανασυγκροτήσει τους αγροτικούς συνεταιρισμούς οι άνθρωποι να πάψουν να παίζουν τον οποιοδήποτε ρόλο στο χώρο αυτό. Στο συνεταιριστικό κίνημα των αγροτών θέση έχουν μόνο σοβαροί και εξειδικευμένοι επιστήμονες στα θέματα της γεωργίας και της κτηνοτροφίας. Οι ευρωπαϊκές αγορές διαθέτουν οργάνωση τέτοιας φύσης ώστε μόνο εφόσον αποκτήσουν ανάλογη υποδομή οι αγορές της χώρας μας θα μπορέσουν οι γεωργοί και οι κτηνοτρόφοι μας να μπουν σ αυτές. Σε διαφορετική περίπτωση θα παραμείνουν στα χέρια των εκμεταλλευτών τους χωρίς καμιά περίπτωση προόδου.
Σε ότι αφορά την παραγωγή ελαιόλαδου πιστεύω ότι η χώρα συνολικά έχει ανάγκη από εκατό (100) ελαιουργικούς συνεταιρισμούς κατανεμημένους και δομημένους στον τόπο παραγωγής όπως προαναφέραμε και όπου ο καθένας από αυτούς θα επεξεργάζεται και θα διαθέτει στην αγορά εσωτερικού και εξωτερικού περίπου τρεις χιλιάδες τόνους ελαιόλαδου ετησίως. Η ποσότητα αυτή είναι πολύ σοβαρή και μπορεί να στηρίξει τη βιωσιμότητα του φορέα , αν λάβουμε υπ’ όψιν ότι η τελική αξία της ποσότητας αυτής ανέρχεται στο ποσό των δεκαπέντε εκατομμυρίων ευρώ (15.000.000) , σε σημερινές τιμές. Εφόσον δε αυτό το προϊόν είναι εκτός των άλλων ποιοτικών προδιαγραφών , βιολογικό και επώνυμο, η αξία του είναι πολύ μεγαλύτερη.
Με την σύντομη αυτή ανάλυση , σαν παράδειγμα , γίνεται κατανοητό ότι η επεξεργασία των γεωργικών προϊόντων προκειμένου να διαφυλαχθεί η ποιότητα η αξία και η επωνυμία τους, δεν είναι δυνατόν να γίνει από πολυεθνικές και καρτέλ, αλλά ούτε και από βιομηχανικά μεγαθήρια, αλλά μόνο από τους ίδιους τους παραγωγούς μέσα από τους συνεταιριστικούς τους φορείς.
Ευθύμιος Μ. Νικολιδάκης
Γεωπόνος Πανεπιστημίου Βόννης
Τ. Διευθυντής Γεωργίας Ν. Ρεθύμνης.