Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ

Η παγκόσμια συνωμοσία του ψεύδους

Του ΜΑΝΩΛΗ ΣΚΑΡΤΣΟΥΛΗ

Advertisement

Το σημαντικότερο δεν είναι να διαθέτεις τις σωστές απαντήσεις, αλλά να θέτεις τις σωστές ερωτήσεις.  Στους 16  μήνες της ζωής μας, με το χρέος έχουν συσσωρευτεί χιλιάδες τέτοιες ερωτήσεις, εκατοντάδες «γιατί» στα οποία οι πολιτικοί «παιδαγωγοί» της κοινωνίας, οι «εκπαιδευτές» μας στη λιτότητα και στον μαρασμό, έχουν αποφύγει επιμελώς να απαντήσουν. 

ΓΙΑΤΙ είναι αδιανόητη η στάση πληρωμών προς τους πιστ6ωτές της χώρας, αλλά είναι αυτονόητη η στάση πληρωμών προς τους μισθωτούς και προς το κοινωνικό κράτος;

ΓΙΑΤΙ είναι απλό να «σπάσουν» τα συμβόλαια με τους μισθωτούς του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ, ενώ είναι αδύνατο να επαξενεταστούν οι τοκογλυφικοί όροι των συμβάσεων με τους δανειστές του κράτους;

ΓΙΑΤΙ είναι κοινωνικά δίκαιο να μειωθούν οι μισθοί, αλλά είναι άδικο να αθετήσουμε τις δεσμεύσεις μας προς τη  Διεθνή της τοκογλυφίας;

ΓΙΑΤΙ είναι οδυνηρό να καταρρεύσουν μερικές τράπεζες, αλλά είναι ανώδυνο να οδηγηθεί σε μαρασμό ή κοινωνία;

ΓΙΑΤΙ είναι «αναπτυξιακό» μέτρο να μειώνεται η φορολογία των επιχειρήσεων, ενώ   ταυτόχρονα αυξάνεται η φορολογία μισθωτών και καταναλωτών;

ΓΙΑΤΙ διευκολύνονται οι απολύσεις εργαζομένων, ενώ δεν προβλέπεται «απόλυση» εργοδοτών για ανικανότητα να διαχειριστούν τις επιχειρήσεις τους και στην ευημερία και στην κρίση;

ΓΙΑΤΙ στο τέλος του μισθού και της σύνταξης μένει πάντα τόσος πολύς μήνας;

ΓΙΑΤΙ η επιχείρηση «διαφάνεια» δεν  επεκτείνεται σε όλες τις συμβάσεις του κράτους με ξένες και εγχώριες επιχειρήσεις που επιβάρυναν το κρατικό χρέος;

ΓΙΑΤΙ η κυβέρνηση δεν διεκδικεί εδώ και τώρα τις γερμανικές αποζημιώσεις ενώ προτιμά να «αξιοποιήσει» την περιουσία του Δημοσίου;

ΓΙΑΤΙ η κυβέρνηση  δεν αρνείται εδώ και τώρα το μέρος του χρέους που αντιστοιχεί σε συμβάσεις προμηθειών αποδεδειγμένα πνιγμένες  στη μίζα Siemens, C41,υποβρύχια);

ΓΙΑΤΙ το κράτος δεν ανακτά τις κρατικές επιδοτήσεις οι οποίες εξέθρεψαν τις μαϊμού επενδύσεις που η επιχειρηματική ελίτ μετέτρεψε σε πολυτελή κατανάλωση ή καταθέσεις στο εξωτερικό;

ΓΙΑΤΙ στις αλλεπάλληλες επιχειρήσεις κάθαρσης οι εμπλεκόμενοι ιδιώτες χρυσοκάνθαροι βρέθηκαν στο απυρόβλητο;

ΓΙΑΤΙ οι εξεταστικές και τα δικαστήρια βλέπουν μόνο ευθύνες κρατικών λειτουργών, άντε και μερικών πολιτικών με παραγεγραμμένα αδικήματα;

ΓΙΑΤΙ για το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου δεν βρέθηκε ούτε ένας επιχειρηματίας στη φυλακή, αλλά μόνο η ανακρίτρια που τους ήλεγχε (κι αυτή για άλλο, άσχετο αδίκημα);

ΓΙΑΤΙ τιμωρείται εύκολα το χέρι που παίρνει, αλλά ποτέ το χέρι που δίνει.

ΓΙΑΤΙ το κράτος αλλάζει ακόμα και τον κώδικα κυκλοφορίας για να εγγυηθεί τα κέρδη των εργολάβων των εθνικών οδών;

ΓΙΑΤΙ είναι «έξυπνο» να απογυμνώνεις το κράτος από περιουσιακά στοιχεία;

ΓΙΑΤΙ είναι δίκαιο να παραδίδεις την επόμενη γενιά Ελλήνων έκθετη, μ’ένα κράτος ουσιαστικά χρεοκοπημένο και υποθηκευμένο στους πιστωτές του, στην επόμενη κρίση χρέους;

ΓΙΑΤΙ η Goldman Sachs ήταν διαρκώς παρούσα στην δημιουργική λογιστική της προηγούμενης δεκαετίας;

ΓΙΑΤΙ οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. την προτιμούσαν σταθερά, ως σύμβουλο στα τρικ απόκρυψης του χρέους;

ΓΙΑΤΙ η Μέρκελ βγάζει  φλύκταινες από τότε που αποκαλύφθηκε ο ρόλος της «τράπεζας που κυβερνά τον κόσμο;»

ΓΙΑΤΙ τα αφεντικά της Goldman Sachs την έπεσαν από την πρώτη στιγμή στη νέα κυβέρνηση και στον Γ. Παπανδρέου προσωπικά, πρόθυμα να προσφέρουν και πάλι τις υπηρεσίες τους;

ΓΙΑΤΙ ο πρωθυπουργός  απέρριψε  πέρυσι την πρότασή τους για ένα πρόγραμμα διαχείρισης του χρέους ενώ «αξιοποίησης και τιτλοποίησης της περιουσίας του Δημοσίου, αλλά τώρα την προωθεί; Αλλά και ΓΙΑΤΙ σαν οργανισμό διαχείρισης του χρέους επιλέγει άνθρωπος  με θητεία στην Goldman Sachs;

ΓΙΑΤΙ στα τέλη του προηγούμενου μήνα βρέθηκε πάλι στην Αθήνα ο Νο 2 της σκοτεινής τράπεζας;

Και ΓΙΑΤΙ δεν ακούστηκε «κιχ» για τις επαφές του με τραπεζίτες και κρατικούς αξιωματο0΄θχους, λες κι έκανε απλώς τουρισμό; ΓΙΑΤΙ η πρόταση της Τράπεζας για αξιοποίηση της κρατικής περιουσίας επανήλθε στο τραπέζι μέσω Τρόϊκας;

Αλλά και ΓΙΑΤΙ ο «καλός» Τόμσεν του ΔΝΤ υποστηρίζει την «αξιοποίηση» της δημόσιας περιουσίας, ενώ ο «κακός» Ντερούζ της Κομισιόν θέλει την «πώλησή» της;

ΓΙΑΤΙ οι μόνοι που σώζονται εδώ και τρία χρόνια, από το ξέσπασμα τη χρηματοπιστωτικής κρίσης, είναι οι τραπεζίτες;

ΓΙΑΤΙ ήταν εύκολο και απλό για τις κυβερνήσεις Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ να τους διαθέσουν 85 δις ευρώ (μέχρις ώρας), ενώ ήταν αδύνατο να αφήσουν άθικτες συντάξεις και μισθούς;

ΓΙΑΤΙ η κυβέρνηση αύξησε από τα 10 στα 30 δις το πακέτο των κρατικών εγγυήσεων δανεισμού για τις τράπεζες;

Και ΓΙΑΤΙ οι τράπεζες «σνομπάρουν» το πακέτο αυτό, σαν να μην το έχουν ανάγκη;

ΓΙΑΤΙ προτιμούν να συνεχίσουν να δανείζονται από την ΕΚΤ, έχοντας αντλήσει πάνω από 96 δις ευρώ με επιτόκιο 1%;

ΓΙΑΤΙ τρέμουν στην ιδέα ότι, αν πάρουν λεφτά από τις κρατικές εγγυήσεις, το κράτος θα «κατσικωθεί»για χρόνια στις  διοικήσεις τους ;

ΓΙΑΤΙ λιποθυμούν οι τραπεζίτες στην ιδέα μιας αναδιάρθρωσης και, τελικά;, μερικής διαγραφής χρέους;

ΓΙΑΤΙ η κυβέρνηση τους διαβεβαιώνει με τόσο πάθος ότι αυτό το ενδεχόμενο αποκλείεται;

ΓΙΑΤΙ καθυστερούν τα τεστ αντοχής των τραπεζών;

ΓΙΑΤΙ δεν πρόκειται να δούμε αποτελέσματα  πριν από την απόφαση της ευρωπαϊκής Συνόδου Κορυφής του Μαρτίου για τη «συνολική λύση» της κρίσης στην Ευρωζώνη;

ΓΙΑΤΙ οι Τραπεζίτες , φανατικοί των «αναδιαρθρώσεων» κατά τα άλλα, διαμηνύουν ότι συγχωνεύσεις και εξαγορές δεν γίνονται αν δεν γίνουν «μεταρρυθμίσεις» που να διευκολύνουν το κόστος τους;

ΓΙΑΤΙ οι τραπεζίτες είναι οι βασικοί εισηγητές προς την τρόϊκα ρυθμίσεων μείωσης του εργατικού κόστους και του κόστους των απολύσεων;

ΓΙΑΤΙ ο πατριωτισμός τους δεν έκανε τίποτα για να αποτρέψει την εκροή  καταθέσεων άνω των 30 δις (τα μισά στο εξωτερικό από το 2010 μέχρι σήμερα;

ΓΙΑΤΙ δεν πρόσφεραν ένα στοιχειωδώς ελκυστικό επιτόκιο, έστω στο ύψος του πληθωρισμού, στις προθεσμιακές καταθέσεις για να αποτρέψουν τη βουτά του 2010;

ΓΙΑΤΙ η κυβέρνηση αναλαμβάνει προθύμως να πληρώσει τα σπασμένα, προσφέροντας εγγυήσεις ποσού ακριβώς αντίστοιχου με τις εκροές;

ΓΙΑΤΙ προστρέχει αρωγός των τραπεζών, με το φόβητρο των φορολογικών ελέγχων και του πόθεν έσχες για όσους  μετέφεραν το μικρό ή μεγάλο «κουμπαρά» τους στην αλλοδαπή;

ΓΙΑΤΙ οι κρατικές και ημι-κρατικές τράπεζες (Αγροτική και Τ.Τ.) είναι μονίμως οι δακτυλοδεκτούμενες ως προβληματικές ενώ οι άλλες, τάχα μου, σκάνε από υγεία;  Κι αν σκάγανε από υγεία, ΓΙΑΤΙ κλαιγόντουσαν ότι καταρρέουν μέχρι τη συμφωνία για το μνημόνιο;

ΓΙΑΤΙ η Ελλάδα κυβερνάται από πέντε οικογένειες πολιτικών;

ΓΙΑΤΙ το μόνο κλειστό επάγγελμα  που δεν «ανοίγει» είναι αυτό του πολιτικού;

ΓΙΑΤΙ στον δημόσιο βίο (Βουλή, κυβέρνηση, Υπουργεία, κρατικά αξιώματα, διοικήσεις ΔΕΚΟ, τράπεζες) ανακυκλώνεται η ίδια «παρελούλα» προσώπων, σε εναλλασσόμενους ρόλους; 

ΓΙΑΤΙ οι κυβερνήσεις κάθονται «κότες» στα ευρωπαϊκά fora;

ΓΙΑΤΙ αποφεύγουν  σαν τον διάολο το λιβάνι τα βέτο;

ΓΙΑΤΙ δεν ζητούν συγνώμη από την κοινωνία για τον εγκλωβισμό της στα καταρρακωμένα ευρωπαϊκά και εκσυγχρονιστικά οράματα;

ΓΙΑΤΙ κάθονται σούζα στους ευρωατλαντικούς ηγεμόνες;

ΓΙΑΤΙ ποτέ δεν τόλμησαν να αξιοποιήσουν μέχρι τέλους εναλλακτικές συμμαχίες (Κίνα, Ρωσία);1 

ΓΙΑΤΙ ακολούθησαν πειθήνια τους επικίνδυνους ευρωατλαντικούς εταίρους σε όλους τους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς τους (Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ;) 

ΓΙΑΤΙ ακόμη και σήμερα, στη συγκυρία της κρίσης χρέους, απεμπολούν το έσχατο όπλο της χρεοκοπίας;

ΓΙΑΤΙ προτιμούν την κατά Μέρκελ ελεγχόμενη χρεοκοπία;

ΓΙΑΤΙ οι πολιτικές προτεραιότητες της γερμανικής πολιτικής ελίτ είναι υπέρτερες ακόμη και από τις δικές τους ;

ΓΙΑΤΙ η ελληνική κοινωνία  διαψεύδει τις μεγάλες προσδοκίες;

ΓΙΑΤΙ αντιδρά φοβισμένη και πνιγμένη στις ενοχές;

ΓΙΑΤΙ έχει πιστέψει τη βλακεία «μαζί τα φάγαμε»;

ΓΙΑΤΙ έχει χάσει την αυτοεκτίμηση και στην αυτοπεποίθησή της;

ΓΙΑΤΙ ο εκμαυλισμός ενός μεγάλου, πλην μειοψηφικού, τμήματός της έχει πνίξει στις τύψεις  την πλειοψηφία της;

ΓΙΑΤΙ ο αμοραλισμός της ελίτ έχει στιγματίσει ηθικά όλο το κοινωνικό σώμα;

ΓΙΑΤΙ τα Μέσα Ενημέρωσης, αν και παραπαίοντα στην κρίση τους, φέρονται ως κυρίαρχη, καθεστωτική δύναμη;

ΓΙΑΤΙ επιτίθενται με φανατισμό σε κάθε κοινωνική αντίδραση;

ΓΙΑΤΙ συντομεύουν  τις συνειδήσεις των ανθρώπων;

ΓΙΑΤΙ οι άνθρωποι δεν αντιδρούν δραστικά σ’ αυτή την αστυνόμευση;

ΓΙΑΤΙ δεν βλέπουν εναλλακτική λύση στην πολιτική;

ΓΙΑΤΙ τροφοδοτούν της αποχής, του λευκού και του ακύρου;

ΓΙΑΤΙ δεν έχουν  καμία  προσδοκία ούτε από τα συνδικάτα;

ΓΙΑΤΙ δεν είναι στους δρόμους να υπερασπιστούν τα αυτονόητα;

ΓΙΑΤΙ αισθάνονται ανήμποροι να αποσπάσουν, έστω μια μικρή ηθική νίκη έναντι της εξουσίας των Αθηνών, των Βρυξελλών και των περιχώρων;

ΓΙΑΤΙ η Αθήνα δεν έγινε Κάϊρο;

ΑΛΛΑΓΗ – ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ – ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΗ

Οι αιτίες, δημιουργίας, συντήρησης, διαφώνισης του γιατί

Τα τελευταία τριάντα χρόνια, η ελληνική κοινωνία πορεύεται στις παρυφές τριών μύθων: της Αλλαγής, του Εκσυγχρονισμού και της Επανίδρυσης.  Ο μύθος της Αλλαγής ήταν δημιούργημα της δεκαετίας του ΄70 και οδήγησε στη λυπηρή δεκαετία του ΄80, στη διάρκεια της οποίας η Ελλάδα υπέστη σημαντική κοινωνική και οικονομική φθορά.  Με εξαίρεση ίσως τα λίγα πρώτα χρόνια της δεκαετίας αυτής, οι μικρομεσαίες μάζες της ελληνικής κοινωνίας αντίκρισαν μια πολιτική στην οποία συνειδητός στόχος ήταν ο πλουτισμός των ελαχίστων εις βάρος του συνόλου. Ο κοινωνικός ιστός δέχτηκε καίριο πλήγμα από τα αλλεπάλληλα οικονομικά σκάνδαλα και τέθηκαν οι βάσεις για την ανάπτυξη του ατομικισμού, του ωχαδερφισμού και του υπερκαταναλωτισμού.  υπήρχε καθολική ανάγκη για  μια αλλαγή της Αλλαγής.  Εφευρέθηκε λοιπόν ο δεύτερος μύθος, αυτός της δεκαετίας του ΄90, ο Εκσυγχρονισμός. Ο οποίος διατυπώθηκε από τους ίδιους ακριβώς ανθρώπους που είχαν εφαρμόσει το δόγμα της Αλλαγής, αυτούς που πρόδωσαν το όραμα εκατομμυρίων  Ελλήνων.  Με εξαίρεση την εφαρμογή μιας αυστηρής δημοσιονομικής πολιτικής που οδήγησε στην είσοδο της χώρας στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση, στη διάρκεια αυτής της περιόδου η ελληνική κοινωνία εξαρθρώθηκε ηθικά και πολιτισμικά. Τα ίδια φαινόμενα   συνεδίστηκαν και την επόμενη δεκαετία, αυτήν της Επανίδρυσης του κράτους, αλλά τουλάχιστον από διαφορετικούς ανθρώπους, αν και στην πλειονότητά τους παλιούς γνώριμους της πολιτικής ζωής.

Τα «οράματα»αλλάζουν τα δόγματα αλλάζουν, αλλά τα πράγματα παραμένουν τα ίδια.  Η πολιτική ζωή πάσχει από μια κατάσταση έντονης  αγκύλωσης και οπισθοδρόμησης και λειτουργεί χωρίς σημεία ελέγχου ή ισορροπιών.  Το πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα έχει εκφυλιστεί σε μονοκρατορία ενός αφανούς περιβάλλοντος με πρωτοφανή αδιαφάνεια.  Η διάκριση των εξουσιών είναι προβληματική και το Σύνταγμα και ο Κανονισμός της Βουλής διακωμωδούνται καθημερινά. με την εκάστοτε πλειοψηφία να εκβιάζεται από την ομάδα που κυβερνάει και να καταδυναστεύει τη μειοψηφία της αντιπολίτευσης.  Το σύστημα ασφάλισης καταρρέει και οι αγρότες βρίσκονται σε μόνιμη εμπόλεμη κατάσταση με τις κυβερνήσεις .  Απίθανα συμφέροντα θεριεύουν μέσα στην εκάστοτε κυβέρνηση και κυβερνούν τους κυβερνώντες.  Αυτούς τους κυβερνώντες που εξακολουθούν να θέλουν να ελέγχουν  τα πάντα. Το κράτος, είναι παραγωγός και διανομές ηλεκτρικής ενέργειας, καυσίμων, αερίου, νερού και τηλεφωνικών υπηρεσιών.  Κατέχει αεροδρόμια,  λιμάνια, αεροπλάνα, τρένα, λεωφορεία, εργοστάσια παραγωγής λιπασμάτων, ζάχαρης και ορυκτών.  Είναι τραπεζίτης, ασφαλιστής, χρηματιστής και ταχυδρόμος. Έχει γραφείο  στοιχημάτων, ιπποδρομιών και παρακαταθηκών.  Κατέχει τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς, ορχήστρες, όπερες, μπαλέτα και θέατρα και διοικεί σχεδόν όλα τα νοσοκομεία και τα ασφαλιστικά ταμεία. Πεδίον δόξης λαμπρόν. Αν σκεφτεί κανείς ότι καμία επιχείρηση δεν μπορεί να δραστηριοποιηθεί στην Ελλάδα, χωρίς να έρθει σε άμεση επαφή με το Δημόσιο, ως πελάτης, προμηθευτής ή ανταγωνιστής.  Και απέναντι σε όλα αυτά ένας λαός του οποίου οι γρήγοροι  ρυθμοί της ζωής, η λογική του κέρδους και η εργασιακή αβεβαιότητα τον έχουν διαμορφώσει σε μια μάζα χωρίς ευαισθησίες και οράματα, χωρίς ίχνος ζωτικότητας, εγκλωβισμένη σε μια ψευδή πραγματικότητα ενός προβαλλόμενου αμερικανικού ονείρου, μια μάζα που αδιαφορεί για τις συλλογικές διαδικασίες και απέχει από τα κοινά, δίνοντας τη δυνατότητα στο κράτος να λειτουργεί απροκάλυπτα με τη λογική επιχείρησης.

ΚΙΜΠΙ «Κόσμος του Επενδυτή»