Πάνε κοντά δυο χρόνια που κλείστηκα στο καβούκι μου
Πάνε κοντά δυο χρόνια που κλείστηκα στο καβούκι μου για προσωπικούς λόγους. Όλο αυτό το χρόνο συνέβησαν κοσμογονικά πράγματα.
Ο κ. Κωστάκης Καραμανλής κλείνει ξαφνικά τη Βουλής τον Μάϊο του 2009 (και παραγράφει τα σκάνδαλα των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ!),
τον Σεπτέμβριο του ιδίου έτους προκηρύσει εκλογές τις οποίες χάνει πανηγυρικά (αφού μεταξύ των άλλων γέμισε τους διαδρόμους των δημόσιων υπηρεσιών με γαλάζια παιδιά – κάτι σαν ράντζα στα νοσοκομεία),
Το Νοέμβριο φεύγει ο Κωστάκης από την αρχηγία του κομματος, για τον οποίο έπιναν νερό στο όνομά του όλοι ανεξαιρέτως οι βουλευτές της ΝΔ μέχρι και τη μέρα που παραιτήθηκε έστω και αν βούλιαξε τη χώρα στην πιο μεγάλη κρίση της Ελληνικής Ιστορίας.
Το Νοέμβριο του 2009 ο αρχηγός της ΠΟΛΑΝ κερδίζει την Ντόρα στην κούρσα της διαδοχής στη ΝΔ. Έτσι από τις αρχές του 2010 η ΝΔ πέρασε από την κολυμβήθρα του Σιλωάμ και δεν ξέρει τίποτα για το ένδοξο παρελθόν της τελευταίας 5ετίας που μας κληροδότησε όλα τα αγαθά «της ανασυγκρότησης του κράτους».
Αρχές του 2010 ο Αντωνάκης, με απόλυτα δημοκρατικό τρόπο, δείχνει την πόρτα της εξόδου από τη ΝΔ στην Ντόρα (η αλήθεια είναι ότι το ζήταγε ο πισινός της).
Τον Οκτώβρη του 2009, μετά από μια αναπάντεχα μεγάλη νίκη του ΠΑΣΟΚ (και οι ίδιοι έτριβαν τα μάτια τους), μας έρχεται ο κ. Γιώργος Παπανδρέου (κατ’ άλλους και Γιωργάκης). Και η «επανάσταση» άρχισε:
Η νίκη του ΠΑΣΟΚ ήλθε σαν μια ανακούφιση για το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου (πλην εκείνων που έτρωγαν με τα χρυσά κουτάλια) και δικαιολογημένα αφού η ΝΔ μας είχε μπαφιάσει στο ψέμα, τα σκάνδαλα, τα ρουσφέτια και την «ανασυγκρότηση».
Οι προσδοκίες του κόσμου από τη νέα κυβέρνηση πολλές (όπως γίνεται πάντα μετά από εκλογές που τις κερδίζει το άλλο κόμμα!).
Το ξεκίνημα promising. Η εξέλιξη questionable.
Σήμερα, 16 μήνες μετά την αλλαγή της σκυτάλης στην εξουσία, η χώρα ανεβαίνει ένα γολγοθά για τον οποίο όλοι μιλούσαμε από καιρού εις καιρό αλλά κανένας δεν πίστευε ότι μπορεί να έλθει.
Η κρίση αφαίρεσε τα όμορφα ρούχα της καλοπέρασης, του νεοπλουτισμού, και του εφησυχασμού από το κούφιο πολιτισμικά σώμα μας και έδειξε την πραγματική μας πολιτεία ή καλύτερα γύμνια.
Γύμνια πολιτική, οικονομική, αναπτυξιακή, εκπαιδευτική, ιστορική και κύρια ηθική.
Ζητιάνοι για να καλύψουμε και το έλλειμμα αλλά και το χρέος. Δυο πολύ μεγάλα βάρη που δεν ξέρω πως και αν θα μπορέσουμε να τα σηκώσουμε.
Φαίνεται ότι ήρθε η ώρα να πληρώσουμε το τίμημα της ελεύθερης αγοράς και της παγκοσμιοποίησης της οικονομίας.
Ζούμε βέβαια πάντα με την ελπίδα του «η Ελλάδα Ποτέ Δεν Πεθαίνει», αν και δεν είναι λίγοι εκείνοι που αντιμετωπίζουν την κρίση με το «Δεν την Σκιάζει Φοβέρα Καμιά». Και ανάμεσα σε αυτούς δημοσιογράφοι εξ ονόματος των εκδοτών τους, η ΝΔ που θέλει να επιστρέψει δρυμίτερη (φτου στον κόρφο μας), ο ΛΑΟΣ (αλοίμονό μας), η ΔηΣυ-Ντόρα (Θεέ και Κύριε) και τα κομμάτια της Αριστεράς (Vive la Revolution!).
mΠρόβατο