Πολλοί συνάνθρωποί μας χαρακτηρίζονται ως «αθεράπευτα ρομαντικοί».
του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη
πολιτικού αναλυτή
E-mail: emmakoum@otenet.gr
http://soixantedix.blogspot.com/
Πολλοί συνάνθρωποί μας χαρακτηρίζονται ως «αθεράπευτα ρομαντικοί». Νομίζουμε ότι ζουν σε έναν κόσμο όμορφο κι αγγελικά πλασμένο. Ενίοτε τους λοιδορούμε. Αδυνατούμε να κατανοήσουμε την ψυχοσύνθεσή τους, τα πιστεύω τους, τον χαρακτήρα τους. Θεωρούμε ότι όλοι πρέπει να είναι υποψιασμένοι και ότι ο ρομαντισμός βλάπτει σοβαρά την υγεία των εγκεφαλικών και ψαγμένων ανθρώπων. Είμαστε σίγουροι ότι, στην πρώτη τρύπα που θα συναντήσουν στη ζωή τους θα πέσουν μέσα. Και εν τέλει θεωρούμε ότι η ζωή τους χρωστάει, ότι πρέπει να τυχαίνουν κατανόησης και φροντίδας, ότι δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς εμάς και πως η δική μας αποστολή εξαντλείται στην αέναη φροντίδα για το «καλό» τους.
Κι όμως. Τα φαινόμενα απατούν και εξαπατούν την ίδια μας την κοσμοθεωρία, τις αρχές μας και τις αισθητήριες αντιλήψεις μας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κι εμείς ανήκουμε σε μια πάστα ανθρώπων, που κάποιοι άλλοι κατηγορούν την ίδια στιγμή που κι εμείς το ίδιο ακριβώς πράττουμε. Κάθε μέρα φεύγουμε κι ας μην το καταλαβαίνουμε. Μεγαλώνοντας νομίζουμε ότι διαγράφουμε τους ίδιους κύκλους στον καμβά της ζωής μας, αλλά είναι πιο μεγάλοι, πιο ανοιχτοί, πιο ξεθωριασμένοι. Ισχυριζόμαστε ότι βρισκόμαστε στην πιο δημιουργική ηλικία, στο απόγειο της δόξας και της κοινωνικής μας καταξίωσης. Κρατιόμαστε από κινητά και ακίνητα. Βλέπουμε να γίνονται ξένοι κάποιοι που πριν από λίγο ήταν οι πιο κοντινοί μας άνθρωποι. Ξεπατικούρες της κακιάς ώρας γίνονται οι στόχοι της ζωής μας. Ξεπουλάμε την ψυχή μας και το κορμί μας. Και πορευόμαστε παρέα με τα ένοχα μυστικά μας στην αδυσώπητη κριτική των ανθρώπων, που με απλανές βλέμμα μονολογούν, περπατώντας στα σοκάκια της πόλης. Κι είναι κι αυτή η πολυπόθητη Άνοιξη που αργεί, που μπαίνει και δεν μπαίνει, που έρχεται και δεν έρχεται. Κι είμαστε κι εμείς εκεί, σταθεροί στην παράδοση, σε όσα μας κληροδότησαν και σε όσα μας στέρησαν. Και ξανά η γραφίδα της ζωής μας χαράζει ένα νέο κύκλο, μια νέα πορεία, κόβει ένα καινούριο αζιμούθιο, φανερώνεται τη νύχτα και κρύβεται τη μέρα.
Άραγε τι θέλει να πει ο ποιητής; θα αναρωτιέστε. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο, από όσα ήδη έχει εκφράσει. Το «για πάντα» δεν υπάρχει και το ξέρουμε καλά. Το «ποτέ» κρατάει μέχρι την επόμενη φορά που θα το ξαναπούμε. Το «τίποτα», ίσως, είναι εκείνο που μας εκφράζει περισσότερο. Κάνουμε ασκήσεις αντοχές και παίρνουμε βαθιές αναπνοές για να νιώσουμε καλύτερα. Ίσως, γιατί ακολουθούν τα χειρότερα. Ίσως, γιατί ο έρωτας χάνεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Ίσως, γιατί η καρδιά μας εξακολουθεί να παραμένει μεγάλη. Ίσως, γιατί αδυνατούμε να κατανοήσουμε το δικό μας, το μαύρο μας το χάλι. Ίσως, γιατί ότι κι αν μας συνέβαινε εμείς λέγαμε «χαλάλι». Ίσως, γιατί ο κύκλος ολοκληρώνεται και γυρίσαμε στην αρχή πάλι. Και τελικά, ενώ το ενδιάμεσο κράτησε τόσο λίγο, εμείς πιστέψαμε ότι η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, αγνοώντας για λόγους ίδιου οφέλους την αρχή του τέλους.
Γνωρίζω ότι σήμερα είμαι γριφώδης και δυσανάγνωστος. Ζητώ όμως την κατανόηση σας και ξέρω ότι θα μου την δώσετε. «Ναι», είπατε; Είδατε; Βουλωμένο γράμμα διαβάζω. Σα να θέλω να χτίσω πάνω σε μια ιδέα επικοινωνίας -μέσα από τη στήλη μας- έναν έρωτα μαζί σας. Όλα μια ιδέα είναι άλλωστε. Μόνο που οι έρωτες είναι σαν τις αυτοκρατορίες: μόλις εξαφανιστεί η ιδέα πάνω στην οποία χτίστηκαν, εξαφανίζονται κι αυτοί μαζί της. Venceremos…!
Πολλοί συνάνθρωποί μας χαρακτηρίζονται ως «αθεράπευτα ρομαντικοί». Νομίζουμε ότι ζουν σε έναν κόσμο όμορφο κι αγγελικά πλασμένο. Ενίοτε τους λοιδορούμε. Αδυνατούμε να κατανοήσουμε την ψυχοσύνθεσή τους, τα πιστεύω τους, τον χαρακτήρα τους. Θεωρούμε ότι όλοι πρέπει να είναι υποψιασμένοι και ότι ο ρομαντισμός βλάπτει σοβαρά την υγεία των εγκεφαλικών και ψαγμένων ανθρώπων. Είμαστε σίγουροι ότι, στην πρώτη τρύπα που θα συναντήσουν στη ζωή τους θα πέσουν μέσα. Και εν τέλει θεωρούμε ότι η ζωή τους χρωστάει, ότι πρέπει να τυχαίνουν κατανόησης και φροντίδας, ότι δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς εμάς και πως η δική μας αποστολή εξαντλείται στην αέναη φροντίδα για το «καλό» τους.
Κι όμως. Τα φαινόμενα απατούν και εξαπατούν την ίδια μας την κοσμοθεωρία, τις αρχές μας και τις αισθητήριες αντιλήψεις μας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κι εμείς ανήκουμε σε μια πάστα ανθρώπων, που κάποιοι άλλοι κατηγορούν την ίδια στιγμή που κι εμείς το ίδιο ακριβώς πράττουμε. Κάθε μέρα φεύγουμε κι ας μην το καταλαβαίνουμε. Μεγαλώνοντας νομίζουμε ότι διαγράφουμε τους ίδιους κύκλους στον καμβά της ζωής μας, αλλά είναι πιο μεγάλοι, πιο ανοιχτοί, πιο ξεθωριασμένοι. Ισχυριζόμαστε ότι βρισκόμαστε στην πιο δημιουργική ηλικία, στο απόγειο της δόξας και της κοινωνικής μας καταξίωσης. Κρατιόμαστε από κινητά και ακίνητα. Βλέπουμε να γίνονται ξένοι κάποιοι που πριν από λίγο ήταν οι πιο κοντινοί μας άνθρωποι. Ξεπατικούρες της κακιάς ώρας γίνονται οι στόχοι της ζωής μας. Ξεπουλάμε την ψυχή μας και το κορμί μας. Και πορευόμαστε παρέα με τα ένοχα μυστικά μας στην αδυσώπητη κριτική των ανθρώπων, που με απλανές βλέμμα μονολογούν, περπατώντας στα σοκάκια της πόλης. Κι είναι κι αυτή η πολυπόθητη Άνοιξη που αργεί, που μπαίνει και δεν μπαίνει, που έρχεται και δεν έρχεται. Κι είμαστε κι εμείς εκεί, σταθεροί στην παράδοση, σε όσα μας κληροδότησαν και σε όσα μας στέρησαν. Και ξανά η γραφίδα της ζωής μας χαράζει ένα νέο κύκλο, μια νέα πορεία, κόβει ένα καινούριο αζιμούθιο, φανερώνεται τη νύχτα και κρύβεται τη μέρα.
Άραγε τι θέλει να πει ο ποιητής; θα αναρωτιέστε. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο, από όσα ήδη έχει εκφράσει. Το «για πάντα» δεν υπάρχει και το ξέρουμε καλά. Το «ποτέ» κρατάει μέχρι την επόμενη φορά που θα το ξαναπούμε. Το «τίποτα», ίσως, είναι εκείνο που μας εκφράζει περισσότερο. Κάνουμε ασκήσεις αντοχές και παίρνουμε βαθιές αναπνοές για να νιώσουμε καλύτερα. Ίσως, γιατί ακολουθούν τα χειρότερα. Ίσως, γιατί ο έρωτας χάνεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Ίσως, γιατί η καρδιά μας εξακολουθεί να παραμένει μεγάλη. Ίσως, γιατί αδυνατούμε να κατανοήσουμε το δικό μας, το μαύρο μας το χάλι. Ίσως, γιατί ότι κι αν μας συνέβαινε εμείς λέγαμε «χαλάλι». Ίσως, γιατί ο κύκλος ολοκληρώνεται και γυρίσαμε στην αρχή πάλι. Και τελικά, ενώ το ενδιάμεσο κράτησε τόσο λίγο, εμείς πιστέψαμε ότι η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, αγνοώντας για λόγους ίδιου οφέλους την αρχή του τέλους.
Γνωρίζω ότι σήμερα είμαι γριφώδης και δυσανάγνωστος. Ζητώ όμως την κατανόηση σας και ξέρω ότι θα μου την δώσετε. «Ναι», είπατε; Είδατε; Βουλωμένο γράμμα διαβάζω. Σα να θέλω να χτίσω πάνω σε μια ιδέα επικοινωνίας -μέσα από τη στήλη μας- έναν έρωτα μαζί σας. Όλα μια ιδέα είναι άλλωστε. Μόνο που οι έρωτες είναι σαν τις αυτοκρατορίες: μόλις εξαφανιστεί η ιδέα πάνω στην οποία χτίστηκαν, εξαφανίζονται κι αυτοί μαζί της. Venceremos…!