Μια παρέα παλαιών συμμαθητών και χρόνια φίλων
Του Νίκου Πολιουδάκη
Μια παρέα παλαιών συμμαθητών και χρόνια φίλων λίγο πριν το Πάσχα του 2004 αποφασίζει να διοργανώσει ένα τραπέζι, σε μικρό σχετικά κύκλο. Έτσι, απλώς για να βρεθεί και να περάσει καλά. Η μέρα μάζωξης αποφασίζεται για τη Δευτέρα του Πάσχα.
Το τραπέζι λαμβάνει χώρα σε ταράτσα σε σπίτι στην Αγίας Βαρβάρας. Τα άτομα είναι λίγα και καλά, τα εδέσματα απλά, αλλά πλούσια σε ποσότητα, το δευτεροπασχαλιάτικο τραπέζι, αν και στην παρθενική του φάση, κρατάει αρκετά σε διάρκεια. Ξεκινά νωρίς το πρωί, αλλά λίγο πριν αρχίζει να βραδιάζει, το τραπέζι διαλύεται και σχεδόν όλοι κατηφορίζουν στο τότε «Βενετσιάνικο» στο λιμάνι για να παρακολουθήσουν αγώνες ποδοσφαίρου με μάγουλα κόκκινα και κεφάλια βαριά από το λιοπύρι και το λίγο παραπάνω κρασάκι. Το ραντεβού ωστόσο δίνεται για την αντίστοιχη Δευτέρα της επομένης χρονιάς, με περισσότερη σοβαρότητα και οργάνωση και με μεράκι να ξεκινήσει κάτι μεγάλο να γίνεται.
Έκτοτε, ο Γιώργος, ο Νίκος (η αφεντιά μου), ο Λευτέρης, ο Ηλίας, ο Βαγγέλης, ο Νίκος, ο Παντελής, ο Γιώργος, ο Άρης, ο Αντρέας, ο Μάρκος (ο τότε και ο τώρα) λίγο πριν φτάσει το επόμενο Πάσχα βρίσκονται, συζητούν, αγχώνονται, προϋπολογίζουν, διαφωνούν, αλλά τελικά συμφωνούν και αποφασίζουν το μέρος διεξαγωγής του τραπεζιού της Δευτέρας, που έπεται της Λαμπρής. Αφιερώνουν χρόνο για να αγοράσουν φαγητά και ότι άλλο χρειάζεται, να μεταφέρουν πράγματα και γενικότερα να φροντίσουν ώστε όλα να είναι στην εντέλεια για το τραπέζι, που τείνει να γίνει θεσμός. Θεσμός, τουλάχιστον για τα ίδια άτομα που το διοργανώνουν, τα άτομα που παρίστανται ανελλιπώς κάθε χρόνο και τα νέα άτομα που ανταποκρίνονται στο κάλεσμα της παρέας και την τιμούν με την παρουσία τους στο τραπέζι.
Την τιμητική τους όλα αυτά τα χρόνια είχαν το Χαμαλεύρι, ο Πρινές, τα Μισίρια, όπου και διοργανώθηκαν τα τραπέζια. Συγκυρίες και δυσκολίες δεν επέτρεψαν τη διεξαγωγή και σε άλλα μέρη που θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν τη συνάντηση. Η παρέα φέτος κατάφερε να διοργανώσει το δευτεροπασχαλιάτικο φαγοπότι για όγδοη συνεχή χρονιά! Φέτος η συνάντηση, η οποία έγινε στα Μισίρια -από όπου κι οι φωτογραφίες που παρατίθενται, αποτελεί, έως την επόμενη, τη μεγαλύτερη έως τώρα από άποψη υποδοχής κόσμου. Και ο κύκλος κάθε χρόνο μεγαλώνει, χωρίς αυτό να αποτελεί αυτοσκοπό ή απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία του τραπεζιού. Απλώς τυχαίνει και είναι πολύ θετικό.
Ο σκοπός της δημοσιοποίησης αυτών των γραμμών δεν είναι επιδεικτικός, ώστε το τραπέζι της συγκεκριμένης παρέας να γίνει γνωστό στο ευρύτερο κοινό. Ούτε πρόκειται για κάποιο κοινωνικό γεγονός φυσικά. Σκοπός είναι να καταδειχθεί πως σε μια εποχή που τα πάντα γύρω μας έχουν να κάνουν με την οικονομική κρίση και τη μίζερη ελληνική πραγματικότητα, οι παραδόσεις, αν θέλουμε, καλά κρατούν και πως υπάρχουν άτομα που χρόνια μπορούν να βρίσκονται μαζί, αναζητούν τη συνεστίαση, επιδιώκουν τη σύσφιξη των υπαρχουσών φιλικών σχέσεων, αλλά και τη συναναστροφή μέσα από ένα κέρασμα με νέα άτομα.
Ακόμα και το γύρισμα του αρνιού είναι κάτι το παραδοσιακό. Ακόμα και το φτιάξιμο του μπελαλίδικου κοκορετσιού είναι κάτι το παραδοσιακό. Ακόμα και η κούπα, αν και κακιά μας συνήθεια, είναι κάτι το παραδοσιακό. Ο χορός που μπορεί να ακολουθήσει το φαγοπότι, αυτονόητα είναι κάτι το παραδοσιακό. Γιατί «Μονάχα κέφι και χαρές θέλει αυτή η μέρα, γιατί είναι καθιέρωση του Πάσχα η Δευτέρα».
Στην τελική, το μόνο που έχει απομείνει στον Έλληνα, και δη στον Κρητικό είναι η ιδιότητα, παρά τις όποιες δυσκολίες, να ξέρει να περνάει καλά. Κι αυτό επιτυγχάνεται μόνο μέσα από την αναθεώρηση των ανθρωπίνων σχέσεων και την κοινωνικότητα. Όχι την επιφανειακή, αλλά την ουσιαστική.
Να έχουμε την υγειά μας να συνεχίσουμε…
