Ήσουν γλυκειά και όμορφη του Κέντρους περδικούλα
Του Μανώλη Σκαρσουλή
Ήσουν γλυκειά και όμορφη του Κέντρους περδικούλα
μα εκειά που επετάριζες στου Βρύσινα τσι ρίζες
οι κυνηγοί σε βρήκανε αξέγνοια και έπαιξαν σου.
Η ανθρώπινη ύπαρξη δένει σε μια στιγμή υπέρτατης ηδονής και αφανίζεται την στιγμή της υπέρτατης κτηνωδίας του ανθρώπου που μετατρέπεται σε ζώο. Όταν οργίζεται γίνεται σκυλί, όταν πεισμώνει γίνεται γάιδαρος κι όταν θολώνει το μυαλό του γίνεται υπάνθρωπος των ποταπών ενστίκτων, εντασσόμενος στον πιο άθλιο κοινωνικό μέσο όρο, που έχει αριθμητή την ακρίβεια της ζωής και παρονομαστή την φτήνεια της. Τα πάντα έχουν υπαχθεί στις σκοπιμότητες του ευδαιμονισμού και της ηθικής συμπεριλαμβανομένης που καλύπτει επιφανειακά τις ανθρώπινες αξιώσεις και αδυναμίες, ενώ στο βάθος προσπερνά τις κτηνώδεις συμπεριφορές που ορίζουν τις παρυφές της κενοδοξίας.
Λένε τα εκκλησιαστικά βιβλία : « Ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά να είναι τα τέλη της ζωής ημών» εγώ όμως θα τα ιεραρχούσα διαφορετικά. Θα άρχιζα από τα ανεπαίσχυντα, θα προχωρούσα στα ειρηνικά και θα κατέληγα στα ανώδυνα. Η αισχύνη προκαλεί ντροπή και αποτροπιασμό επειδή αντίκειται σε ότι θεωρείται σωστό δίκαιο και ηθικό και η ασέλγεια είναι αχρειότητα, ατιμία, καταισχύνη, όνειδος, χυδαιότητα.
Το ειδεχθές και φρικιαστικό της όποιας απόπειρας ταράζει και αναστατώνει κάθε άνθρωπο. Το ακατανόητο και ανερμήνευτο της βίαιης προσβολής μας τρομοκρατεί για το τι μπορεί να συμβεί ακόμα και στον φιλικό μας περίγυρο όπου οι αντιστάσεις μας χαλαρώνουν.
Ραγίζει η καρδιά μας όσο σκεφτόμαστε τους ερεβομανείς τα βαθειά μεσάνυχτα, να προσπαθούν να αλώσουν την ηλιαχτίδα της ζωής.
Η Στέλλα πατούσε στο χώμα και σήκωνε την παρουσία της στο ύψος της αλήθειας και αγωνιζόταν πέραν από τον φόβο, τον σεβασμό και την υποταγή, να καλλιεργήσει το εφηβικό προφίλ που την αντιπροσώπευε. Ποτέ δεν περίμενε ότι το πρόβλημα της αγνότητας της θα απειλείτο από την φρικώδη κτηνωδία των ασελγών, που παραληρούν από τις χαμηλές παρορμήσεις τους και συζητούν το θάνατο του άλλου ως ενδεχόμενο επιβολής και κορεσμού της διαστροφής τους.
Από όλη αυτή αναστάσιμη τραγωδία εμείς θα κρατήσουμε την ουσία. Την εγκεφαλική ουσία. Μέσα σ’ αυτήν θα φυτέψουμε, την πιο περίλαμπρη, την πιο οργισμένη, την πιο αρμονική ουσία της ζωής, την ομορφιά που ακτινοβολούν τα μάτια που μεγαλώνουν όταν σε κοιτάζουν και οι κόρες τους αντανακλούν το ανέσπερο φως της ψυχής.
Η Στέλλα έφυγε αλλά έμεινε κοντά μας, άδολη με το παιδικό χαμόγελο, γεμάτη υγεία σαν το μπουμπούκι της άνοιξης, αθώα σαν περιστέρι, καθαρή σαν την αξιοπρέπεια, αγνή σαν το πρωτόγαλα της μάνας, αμόλυντη σαν τον αέρα στην κορφή της Ανάληψης του Κέντρους, αυτάρκης σαν την καθαρή συνείδηση, ανεξίκακη σαν την μάνα γη.
Υ.Γ. Σε κάθε περίπτωση οι χαρακτηρισμοί του κειμένου ισχύουν εάν και εφόσον στοιχειοθετηθούν οι κατηγορίες που τους συνιστούν.