Κυκλοφορούν διάφορες φήμες στο Διαδίκτυο ότι κόπηκε με άνωθεν παρέμβαση από τα τηλεοπτικά κανάλια
Μιχάλης Κόκκινος
kokkinosmichael.tumblr.com
Κυκλοφορούν διάφορες φήμες στο Διαδίκτυο ότι κόπηκε με άνωθεν παρέμβαση από τα τηλεοπτικά κανάλια η διαφήμιση των Jumbo Chips με πρωταγωνιστή τον Μάρκο Σεφερλή που κάνει λογοπαίγνιο με την γνωστή φράση του Θεόδωρου Πάγκαλου “Μαζί τα φάγαμε“. Ο κωμικός ηθοποιός εννοεί τα πατατάκια αλλά ο συνειρμός που κάνουν οι τηλεθεατές ενόχλησε μάλλον την κυβέρνηση.
Αν όντως είναι αλήθεια τότε η έλλειψη χιούμορ άνωθεν είναι το λιγότερο που μπορεί να πει κανείς.
Με αφορμή λοιπόν τη συγκεκριμένη διαφήμιση, ήρθε στην επικαιρότητα πάλι το πλέον πετυχημένο σλόγκαν του 2010 … το γνωστό “Μαζί τα φάγαμε” και μου θύμισε ένα αγαπημένο άρθρο που ίσως να μην αρέσει σε πολλούς, αλλά οι πιο κυνικοί θα το λατρέψετε …
“Για χρόνια πολλά είχαν κάποιοι στρέψει τους λαούς στις ιδεολογίες και στις “αξίες”, για να μπορούν οι ίδιοι με την ησυχία τους να απολαμβάνουν τα οφέλη της εξουσίας. Φιλοπατρίες, φιλότιμο, κοινωνικές ευαισθησίες, θρησκευτικές πεποιθήσεις κα έχουν αιώνες τώρα επιστρατευθεί για να κρατούν τους ανθρώπους ηθικά και πρακτικά δέσμιους. Πόσα ποτάμια αίματος δεν χύθηκαν για “αυθόρμητες” επαναστάσεις και πόσοι πόλεμοι δεν ξεκίνησαν για να “καταναλωθούν” τα προϊόντα της πολεμικής βιομηχανίας;
Γράφω όμως “συνέβαινε” κι όχι “συμβαίνει” γιατί νομίζω πως ένας λαός πρώτος ανάμεσα στους τόσους άλλους, ξύπνησε !
Ποιος είναι αυτός; Μα, ο ίδιος που γέννησε και καλλιέργησε στο έπακρο όλες αυτές τις “παρεξηγημένες” έννοιες: φιλοπατρία, φιλότιμο, κοινωνία…. ο Ελληνικός !
Οι Έλληνες ξύπνησαν και κατάλαβαν ότι όλα αυτά χρησιμοποιούνται σαν όπλα εναντίον τους από επιτήδειους. Ωρίμασαν βαθύτατα ως πολιτικά οντά και αποφάσισαν να κάνουν κι αυτοί το μεγάλο βήμα. Προσέξτε όχι να αντιδράσουν. Αυτό θα τους ξαναγύριζε στο ηρωικό μεν, άλλα φτωχό δε επίπεδο της ιδεολογίας, που το κατέχουν κι οι άλλοι λαοί. Οι Έλληνες ως λαός αποφάσισαν να προχωρήσουν παραπέρα, να κυνηγήσουν το προσωπικό συμφέρον. Τη μίζα. Το βόλεμα …
Ας παρατηρήσουμε μια προεκλογική συγκέντρωση στην Ελλάδα και μια λχ στις ΗΠΑ. Παρ’ολα τα πολλά κοινά σημεία (πλαστικά σημαιάκια, συνθήματα, κονκάρδες), ο Αμερικάνος πιστεύει ότι ο υποψήφιος του θα σώσει τον ίδιο και τον κόσμο. Το ίδιο και ο Γάλλός και ο Τούρκος και ο Ρώσος.
Παρατηρήστε τώρα την καθ’ημας προεκλογική διαδικασία. Ο αρχηγός πάνω στην εξέδρα εκφωνεί τις πιο απίστευτες ξύλινες μεγαλόστομες μπαρούφες (βλ. Δανία του Νότου ή Λεφτά Υπάρχουν ή Ζάππειο 2: Η επιστροφή ), που δεν θα τις πίστευε ούτε … ο πιο εκδημοκρατισμένος κάτοικος της πλέον τριτοκοσμικής χωράς, όχι ο πολίτης που την ιστορία του μπολιάζει ένας Αριστοτέλης κι ένας Θουκυδίδης, μια αιματηρή εμφύλια διαμάχη και μια πρόσφατη δικτατορία … Κι όμως ο Έλληνας οπαδός από κάτω ωρύεται κουνώντας τις πλαστικές σημαίες και στα δυο χεριά, το ίδιο υπερβολικός κι αυτός, όπως κι ο ηγέτης του.
Όμως τι συμβαίνει εδώ; Ποια είναι η μεγάλη διάφορα με τον Αμερικανό ή Γάλλο ψηφοφόρο και πολιτικό ηγέτη; Να τι συμβαίνει:
Στην Ελλάδα, ο αρχηγός από πάνω, πίσω από τα συνθήματα, λέει: Αφήστε τώρα τις φιλοσοφίες και τις ιδεολογίες. Κι εγώ και εσείς ξέρουμε (σημ. Αυτή ειναι κ μια μεγάλη διάφορα, ένας ξένος πολίτικος δεν μπορεί να διανοηθεί ότι η “μάζα” από κάτω μπορεί να γνωρίζει) ότι αυτά τα λέμε για στάχτη στα μάτια. Όλοι ξέρουμε πως, αν μας βγάλετε, θα φάμε εμείς τα πολλά, άλλα και εσείς κάποια λιγότερα. Αν δεν μας ψηφίσετε, θα έρθουν στην εξουσία οι άλλοι και ποιος ξέρει πόσο καιρό θα κάνουμε να ξαναφαμε όλοι μαζί.
Οι ψηφοφόροι, πίσω από τις ζητωκραυγές και τις επευφημίες, του απαντάνε: Τις φιλοσοφίες και τις ιδεολογίες τις έχουμε ξεπεράσει προ πολλού. Εδώ είμαστε για να μας βολέψεις στην Τράπεζα, στο Δημόσιο, στην αρπαχτή. Να φας εσύ, άλλα να φάμε κ εμείς!
Όπως και να ‘χει, υπάρχει έστω κι ένας Έλληνας να πιστεύει ότι ο Πάγκαλος έλεγε ή αποκάλυπτε τίποτε καινούργιο ή άγνωστο; Όχι φυσικά! Άλλα δεν αναρωτήθηκε κανείς: Μα καλά, αφού τους ξέρουμε, αφού γελάμε μαζί τους, γιατί εξακολουθούμε και τους ψηφίζουμε; Ούτε ο ποιος διεστραμμένος και ανώριμος λαός δεν θα είχε τέτοια συμπεριφορά. Εμείς όμως την έχουμε, γιατί ακριβώς καταλάβαμε πως παίζεται το παιχνίδι. Μας κοροϊδεύουν και τους κοροϊδεύουμε. Βολεύονται και μας βολεύουν.
Κι αναρωτιούνται και διαμαρτύρονται οι ιδεολόγοι, μετά την πυρκαγιά ή την χρεωκοπία του ασφαλιστικού τομέα ή την καταστροφή της Αθήνας, για τη δήθεν πολιτική ανωριμότητα του Έλληνα, με τη φράση-κλισέ των τελευταίων δεκαετιών: Φταίμε εμείς που τους ψηφίζουμε. Στην πραγματικότητα, ξέρουμε ότι ιδεολόγος σήμερα στην Ελλάδα σημαίνει “ριγμένος”, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, και για όσον καιρό θα παραμένει ριγμένος. Μετά γίνεται “ρεαλιστής” – για όσο καιρό βρίσκεται από πάνω, μετά ξαναεξελίσσεται σε ιδεολόγο … – .
Γιατί μια ακόμη κατάκτηση του εξαιρετικά εξελιγμένου πολιτεύματός μας είναι ότι έχει φροντίσει να διασφαλίζεται η εναλλαγή στην εξουσία. Έτσι, το 60-70% του λαού ήταν εξασφαλισμένο! Απλά, όσο βρίσκεται στην εξουσία το ένα μέρος, φροντίζει να “αποταμιεύει” για όσο διάστημα θα βρίσκεται στην εξουσία το αντίπαλο μέρος. Αν συμβεί κάποια μεγάλη … αποταμίευση δε (βλ. κατάχρηση), η απάντηση δεν είναι τιμωρία, άλλα η σιωπηλή συμφωνία ότι θα ανεχτείτε και σεις τα αντίστοιχα ( Χρημ/ριο, Siemens).
Και τότε δήθεν πάλι, φωνάζουν οι ριγμένοι την άλλη φράση – κλισέ : Μα καλά, γιατί δεν τιμωρήθηκε ποτέ κανείς στην Ελλάδα για ένα σκάνδαλο; Γιατί δεν παραιτήθηκε πότε κανείς αρμόδιος;
Μα γιατί να παραιτηθεί; Επειδή παίζει σωστά το παιχνίδι;
Είναι φανερό ότι αυτοί που την πληρώνουν είναι ορισμένοι άτσαλα άπληστοι (βλ. Παυλίδης, Νεονάκης, Βουλγαράκης, Τσοχατζόπουλος) που παραβιάζουν τα τιθέντα όρια, κάποιοι απαραίτητοι αποδιοπομπαίοι τράγοι για να τηρούνται τα προσχήματα και περίπου ένα 5% “ανένταχτοι” που δεν επωφελούνται ποτέ, επιβεβαιώνοντας όμως πάλι την ελληνική πολίτικη σκέψη, που απεκάλεσε “ιδιώτη”, ηλίθιο δηλαδή, όποιον δεν ασχολείται με τα “κοινά”…
Μάλιστα, καθώς έχουν αρχίσει και ξυπνάνε και κάποιοι άλλοι λαοί (βλ. Γερμανία) είναι πιθανόν αυτό που αποκαλείται διεθνώς “Διαθφορά” (και τιμωρείται για να μπορούν να μένουν σε ισχύ οι ιδεολογίες) να αρχίσει να γίνεται κατανοητό ως “Ρεαλισμός” και να τιμωρείται μόνον η αδέξια χρήση του…
Ωραία όλα αυτά και πολύ πιο ωραίοι εμείς ως Έλληνες, αφού μέχρι σήμερα είχαμε βρει τον τρόπο να επιβιώνουμε ως λαός, μια με τις επιδοτήσεις, μια με τα δάνεια και την εικονική οικονομία. Αλλά φαίνεται ότι αυτή η κατάσταση της “ωριμότητάς” μας φτάνει σε ένα τέλος, κυρίως λόγω συγκυριών, ανεξαρτήτως της θέλησης μας. Μάλλον δεν μπορούμε να δανειζόμαστε επ’απειρον, αφού οι τόκοι έχουν προ πολλού ξεπεράσει τα οφειλόμενα, οι γείτονες μας έχουν γίνει υπερβολικά απαιτητικοί, πράγμα που απαιτεί τεράστια εξοπλιστικά κονδύλια, και τα προς εκποίηση αγαθά ολοένα και λιγοστεύουν δραματικά….
Και το κυριότερο ίσως, όσο και αν έχουμε συμφωνήσει λαός και εξουσία, έρχονται καταστάσεις που ξεπερνούν “τα συμφωνηθέντα”. Γιατί όλο και κάποιος από τη μεριά της εξουσίας θα πιεστεί να περάσει ένα νόμο που ξεπερνά τα εσκαμμένα (βλ. Μνημόνιο). Κι εδώ τα πράγματα δυσκολεύουν. Είπαμε πως τα ξεπουλάμε όλα , παθητικοποιηθήκαμε, κάναμε τα στραβά μάτια, καταλάβαμε πως παίζεται το παιχνίδι πρώτοι από όλους τους λαούς … αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς παραμένουν ακόμη ζωντανές στην ελληνική ψυχή κάποιες εστίες δράσης – αντίδρασης. Η ελευθερία είναι μέσα σ’αυτες …
Μην κάνετε το λάθος, φίλοι που μας κυβερνάτε, να τραβήξετε μερικά σχοινιά παραπάνω από όσο δέχεται η εξαιρετικά ώριμη ελληνική ψυχή …
Το κλείσιμο του άρθρου το αφήνω ελεύθερο προς σχολιασμό … για να το τελειώσει ο καθένας σας όπως πιστεύετε ότι του ταιριάζει !