Παρακολουθώντας κανείς την επικαιρότητα
Του Πέτρου Λυραντωνάκη 
Παρακολουθώντας κανείς την επικαιρότητα εντυπωσιάζεται από την έξαρση της εγκληματικότητας, ληστείες, φόνοι και άλλες παρόμοιες ειδήσεις που μαθαίνουμε καθημερινά. Δεν είναι ότι η εγκληματικότητα είναι κάτι το νέο, αλλά είναι πασιφανές πως ποσοτικά, αλλά και ποιοτικά έχει αυξηθεί και «αναβαθμιστεί». Υπάρχουν αίτια για την αύξηση και της εγκληματικότητας; Σαφώς. Το λογικό λοιπόν είναι να ερευνηθούν τα αίτια αυτά και να διορθωθεί το κακό στη ρίζα του. Δεν λέω ότι αυτό είναι κάτι απλό να γίνει, αλλά είναι το πρώτο που πρέπει να προσεχθεί. Από την άλλη είναι ανάγκη πλέον να επαναπροσδιοριστεί και τι είναι έγκλημα, θα με καταλάβετε παρακάτω…
Τα λέω όλα αυτά γιατί με αφορμή τη δολοφονία του Μανώλη Καντάρη δόθηκε στην κυβέρνηση η ευκαιρία να ανακοινώσει (για άλλη μια φορά) εντατικότερη αστυνόμευση, πεζές περιπολίες, περιπολίες της ομάδας ΔΙΑΣ κλπ, καθώς και διάφορα άλλα άσχετα, π.χ. χώρους πρασίνου, λες και τα οποιαδήποτε νέα πάρκα δε θα μεταμορφωθούν σε σούπερ μάρκετ ναρκωτικών. Το πρόβλημα λοιπόν ως τώρα ήταν η ελλιπής αστυνόμευση; Προφανώς όχι. Ειδικά για το κέντρο της Αθήνας το πρόβλημα είναι η «υπερφόρτωσή» του με μετανάστες. Είναι γνωστό πως αφού οι παρανόμως εισελθόντες συλληφθούν στα σύνορα στη συνέχεια προωθούνται στο κέντρο της Αθήνας. Αυτό αποτελεί κεντρική πολιτική επιλογή και εκεί, σε τελική ανάλυση, πρέπει να αναζητηθούν οι ευθύνες και να εντοπιστεί το πρόβλημα.
Το πρόβλημα της ασφάλειας, γενικά, στην Ελλάδα έχει να κάνει με τη διάλυση του κοινωνικού ιστού, τόσο σε οικονομικό, όσο και σε πληθυσμιακό επίπεδο. Σκεφτείτε μόνο πόσα νέα είδη αστυνομικών σωμάτων έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια. Δεν ανήκω σε αυτούς που έχουν κάποια αταβιστική ιδεολογική απέχθεια προς τους ένστολους, αλλά όταν τους βλέπεις παντού είναι προφανές πως κάτι δε πάει καλά σε αυτή τη κοινωνία. Η εντατικοποίηση της αστυνόμευσης συνιστά ομολογία αποτυχίας της πολιτικής ολιγαρχίας. Επίσης βλέπουμε και κάποιες επικίνδυνες ιδέες που έχουν κυκλοφορούν τελευταία, όπως την υποχρέωση, δια νόμου, των μπλόγκερς να δηλώνουν το πραγματικό τους όνομα κλπ. Δεν πιστεύω πως το να έχουμε κάμερες σε κάθε γωνία, αστυνομικούς σε κάθε γωνία, είναι αυτό που χρειαζόμαστε.
Η εντατικοποίηση της αστυνόμευσης, είναι κάτι που θα πρέπει να ανησυχήσει και τους ίδιους τους ένστολους. Αυτό που επί της ουσίας συμβαίνει σήμερα είναι ότι η Αστυνομία τρέχει και δε φτάνει να μαζέψει τα σπασμένα των πολιτικών, από την άλλη έχει αναλάβει και την ταπεινωτική υποχρέωση να προσέχει και για την ασφάλειά τους! Θυμηθείτε τη παμμέγιστη ξεφτίλα, όταν στις 22/2/2011 ο σοσιαλισταράς και συνδικαλισταράς Πρωτόπαππας απολάμβανε το φιλέτο του στο «λαϊκό» εστιατόριο «17» του Κολωνακίου υπό την προστασία των ΜΑΤ! Ακόμα χειρότερα φαίνεται πως κάποιοι ένστολοι έχουν πάρει πολύ «πατριωτικά» την προστασία της πολιτικής ολιγαρχίας και των επιλογών της. Ακόμα δε μπορώ να καταλάβω τι ήταν αυτό που έκανε τους άνδρες των ΜΑΤ να εμποδίσουν τους διαδηλωτές από το να μπουν στη βουλή πέρυσι το Μάιο. Αισθάνονται μήπως πως οι κυβερνώντες έχουν κάποιο ηθικό έρεισμα στην κοινωνία; Τι είναι αυτό που κάνει τους αστυνομικούς να εμποδίζουν το λαό να έρθει σε άμεση επαφή με τους «εκπρόσωπους» του και να εκφραστεί ελεύθερα; Απ’ όσο ξέρω μόνο οι τύραννοι φοβούνται το λαό.
Το πρώτο καθήκον της Αστυνομίας (με Άλφα κεφαλαίο) δεν είναι να κόβει κλήσεις για παρκάρισμα ή να συλλαμβάνει συμπατριώτες μας για οπλοκατοχή(1), ή ακόμα και να κυνηγάει ανθρώπους που αφαίρεσαν χρήματα από τοκογλύφους (τράπεζες). Το πρώτο καθήκον της Αστυνομίας είναι να ασχολείται με τις βαριές μορφές εγκληματικότητας. Ποιος έχει προτεραιότητα να συλληφθεί, κάποιος που έκλεψε από έναν πενταροδεκάρες ή κάποιος που έκλεψε από έντεκα εκατομμύρια; Ένα πρώτο βήμα προς την αποκατάσταση της κοινωνικής συνοχής και της κοινωνικής ειρήνης είναι να ασχοληθούν με αυτούς που ψήφισαν το μνημόνιο ας πούμε… Ακούν οι ένστολοί;
(1) η διαφορά ελεύθερου και δούλου είναι ότι στον ελεύθερο επιτρέπεται να κατέχει όπλα, ενώ στον δούλο όχι πιστεύαν οι αρχαίοι Έλληνες. Σκεφτείτε επίσης την υποκρισία των πολιτικών να κάνουν δηλώσεις κατά της οπλοκατοχής και από την άλλη να προσποιούνται πως τιμούν τους μαχητές της Μάχης της Κρήτης οι οποίοι κατείχαν (όσοι κατείχαν) όπλα ΠΑΡΑΝΟΜΩΣ.