«…Καίγεται η Αθήνα για άλλο ένα βράδυ
Του Νίκου Πολιουδάκη
Πτυχιούχου επικοινωνίας & ΜΜΕ
Καποδιστριακού Παν/μίου Αθηνών
«…Καίγεται η Αθήνα για άλλο ένα βράδυ,
καταδικασμένη να’ χει άλλο ένα σημάδι
και μια Ελλάδα ολόκληρη με τέτοια ιστορία
να γίνεται τροφή για τα άγρια θηρία.
Κι όσο αργοπεθαίνει πάντα κάποιος τη θρηνεί,
γιατί έτσι επιβάλει η πολιτική…»
Το παραπάνω απόσπασμα είναι παρμένο από το τραγούδι «Η γιορτή» του συγκροτήματος Goin’ Through, στα πρώτα τους χρόνια και πολύ πριν γίνουν εμπορικοί. Αναφέρεται στο πολιτικό σύστημα και την αλληλεξάρτηση του με τα ΜΜΕ, με αφορμή την επέτειο της «γιορτής του Νοέμβρη», του Πολυτεχνείου.
Παρακολουθώντας κανείς τα επεισόδια της προηγούμενης εβδομάδας, που έλαβαν χώρα στην κεντρικότερη πλατεία της Ελλάδας, το μυαλό του πάει αυτόματα στο πρώτο τετράστιχο που παρατίθεται. Tην ώρα που εκδηλώνονταν οι απεργιακές κινητοποιήσεις και οι διαδηλώσεις των «αγανακτισμένων» κατά της ψήφισης του «Μεσοπρόθεσμου/μνημονίου Νο2», κάποιοι ήταν πάλι εκεί. Η μόνη διαφορά είναι ότι η Αθήνα καιγόταν και εντός της ημέρας.
Για άλλη μια φορά, οι γνωστοί-άγνωστοι κουκουλοφόροι έκαναν την εμφάνισή τους διαλύοντας τις ειρηνικές διαδηλώσεις. Αστυνομικοί και διαδηλωτές για πολλοστή φορά κατέληξαν στα νοσοκομεία. Οι συλλήψεις για άλλη μία φορά, υπήρξαν ελάχιστες και οι προσαγωγές μετρημένες. Οι φωνές που μιλούν για προβοκάτσια, συμπεριλαμβανομένων του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ ίσως έχουν δίκιο, αλλά, όπως σωστά επεσήμανε γνωστός μεγαλο-δημοσιογράφος, δεν παραθέτει κανείς κάποια απτά στοιχεία για το ποιοι είναι οι προβοκάτορες.
Αν έχουν άδικο, σημαίνει ότι απλώς δεν μπορεί να υπάρξει ειρηνική διαδήλωση στη χώρα και συγκεκριμένα εντός της πρωτεύουσας, όπου ενυπάρχει και η μόνη ελπίδα για πίεση και επιρροή στο πολιτικό σύστημα. Κάθε απεργία αμαυρώνεται από τους βαπτιζόμενους «αναρχικούς» και τον κλεφτοπόλεμο.
Όμως, αν οι αναρχικοί ήθελαν να κάψουν τη Βουλή γιατί δεν το έχουν επιχειρήσει τα απογεύματα που συγκεντρώνονται χιλιάδες κόσμου στο Σύνταγμα και τα μέτρα φρούρησης είναι εμφανώς χαλαρότερα; Γιατί δε δρουν στις τεράστιες κυριακάτικες κινητοποιήσεις των αγανακτισμένων, όπου οι γνωστοί-άγνωστοι μες την πληθώρα του κόσμου μπορούν να παραμένουν «περισσότερο» άγνωστοι; Γιατί επιλέγουν τις ημέρες των απεργιών και των ταυτόχρονων καταθέσεων προγραμμάτων προς ψήφιση, οδηγώντας όλες τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας σε μία «τρύπα στο νερό»; Δεν μπορεί να είναι τυχαίο. Διότι η πραγματική αναρχία στοχεύει στην ανατροπή του πολιτικού σκηνικού κι όχι στη συντήρησή του.
Μια Ελλάδα λοιπόν, για μία ακόμη φορά, έγινε τροφή για τα «άγρια θηρία». Δυστυχώς, η ίδια τα γέννησε. Δυστυχώς, η ίδια επέτρεψε η ιστορία της να σπιλώνεται από αυτά. Κι αν αρέσει στο πολιτικό σύστημα να ρίχνει το ανάθεμα στους «γνωστούς που δε γνωρίζει», κι αν αποπροσανατολίζει σχεδόν όλη την κοινή γνώμη στρέφοντάς την αλλού (βλ. ελληνικό ποδόσφαιρο), ας ρίξει και κανένα σε αυτούς που γνωρίζει, είναι μέρος του και δεν κρύβεται, όταν επιτηδευμένα σπείρει το φόβο.
Έναν εκφοβισμό, που δεν προκαλείται πλέον από τις πέτρες, τις μολότοφ των «ταραξιών» και τα δακρυγόνα των κατασταλτικών δυνάμεων, αλλά από δηλώσεις υψηλά ιστάμενων προσώπων στον ξένο τύπο -αλλά και εντός του κοινοβουλίου- περί πιθανής δικτατορίας στην Ελλάδα, αν επέλθει η οικονομική χρεοκοπία. Διότι ο φόβος επιτυγχάνει τον έλεγχο των μαζών. Γιατί «έτσι επιβάλλει η πολιτική»…