Το Μεσοπρόθεσμο πέρασε… Οι γραμμές αυτές γράφονται πολύ νωρίς για να προδικάσουμε
Του Πέτρου Λυραντωνάκη
Το Μεσοπρόθεσμο πέρασε… Οι γραμμές αυτές γράφονται πολύ νωρίς για να προδικάσουμε εάν θα προλάβει να εφαρμοστεί, εάν η κυβέρνηση Παπανδρέου θα μείνει για πολύ ακόμα στην εξουσία ή τι ακριβώς θα γίνει. Η σταθερότητα στη χώρα κρέμεται σε μια κλωστή και ένα απρόβλεπτο γεγονός μπορεί να πυροδοτήσει καταστάσεις που δεν μπορούμε να προβλέψουμε.
Σκοπός αυτού του άρθρου βέβαια δεν είναι να περιγράψει αυτά που τα έχετε χιλιοακούσει, αλλά να προτείνει! Κάτι που συχνά επισημαίνεται και το έχω γράψει και εγώ ο ίδιος παλαιότερα είναι πως οι ξερές αρνήσεις από μόνες τους δε λένε τίποτα, αυτό που λείπει είναι οι προτάσεις. Μια τέτοια πρόταση λοιπόν ρίχνω κι εγώ σήμερα στο δημόσιο διάλογο προκειμένου να αντισταθούμε στη ληστρική φορολόγηση που μας περιμένει. Εξ αρχής δηλώνω πως για το θέμα υπάρχουν ειδικότεροι από εμένα, τη συνδρομή των οποίων δημοσίως ζητώ.
Να μπούμε στο θέμα λοιπόν, θεωρούσα – και στην προ μνημονίου εποχή – πως η φοροδιαφυγή του μέσου Έλληνα είναι στην ουσία αμυντική και πως έχει το ηθικό δικαίωμα να φοροδιαφεύγει. Το πρόβλημα όμως είναι πως η εκτεταμένη φοροδιαφυγή εμπίπτει σε αυτό που έχει περιγραφεί ως σύγκρουση του άτυπου με το τυπικό. Άτυπα συνιστά μια διαδεδομένη πρακτική, τυπικά συνιστά ποινικά κολάσιμη συμπεριφορά, πράγμα που καθιστά τον αμυνόμενο, δια της φοροδιαφυγής, Έλληνα ευάλωτο απέναντι στο νόμο. Εδώ θα κάνω μια παρένθεση για να δηλώσω προς αποφυγήν παρεξηγήσεως πως δεν είμαι συνολικά εναντίον της φορολόγησης των πολιτών. Είμαι εναντίον της ληστείας που κατ’ ευφημισμόν αποκαλείται «φορολόγηση». Στους καιρούς που έρχονται λοιπόν θα αναγκαστούμε εκ των πραγμάτων όλοι να φοροδιαφύγουμε, πως μπορούμε να αμυνθούμε ώστε να μην είμαστε ευάλωτοι απέναντι στη ληστρική μανία του οποιουδήποτε κατοχικού υπουργού; Θα το προχωρήσω ακόμα παραπέρα: Πως μπορούμε να καταστήσουμε την άμυνά μας αυτή νομικά αποδεκτή; Εδώ θα επικαλεστώ ένα νομικό προηγούμενο που ήδη υπάρχει: Τους αντιρρησίες συνείδησης στράτευσης. Σε γενικές γραμμές αυτό που επικαλούνται οι αντιρρησίες συνείδησης είναι πως λόγω των προσωπικών τους πολιτικών, φιλοσοφικών ή θρησκευτικών πεποιθήσεων δεν τους επιτρέπει η συνείδησή τους να υπηρετήσουν το στρατό . Το να υπηρετήσεις στο στρατό για μένα είναι ύψιστη Τιμή και έμπρακτη προσφορά προς την ασφάλεια των συμπολιτών σου και όχι «χαμένος χρόνος» όπως ατομοκεντρικώς σκεπτόμενοι λένε διάφοροι. Η Πολιτεία όμως τους αναγνωρίζει το δικαίωμα να μην υπηρετήσουν στο στρατό και νομικώς οι αντιρρησίες συνείδησης στράτευσης είναι επαρκώς θωρακισμένοι και παράλληλα απολαμβάνουν και της ένοπλης προστασίας του κράτους. Για παράδειγμα, όταν κλέψουν το σπίτι του αντιρρησία συνείδησης οι αστυνομικοί που θα σπεύσουν θα φέρουν μαζί τους και όπλα, ενώ σε περίπτωση πολέμου αυτοί που θα βρίσκονται στη πρώτη γραμμή θα πολεμήσουν και για αυτούς. Ξαναγυρνώντας στο θέμα, θα παρατηρήσω πως στη δεδομένη χρονική στιγμή η ληστρική επίθεση του κράτους στο σύνολο του πληθυσμού δημιουργεί πολλά άμεσα πρακτικά προβλήματα επιβίωσης, ψυχικής υγείας, οικογενειακής και κοινωνικής συνοχής και δικαιολογεί την επιλογή του πολίτη να δηλώσει αντιρρησίας συνείδησης ληστρικής φορολόγησης. Αυτή η επιλογή δεν διαθέτει βεβαίως καμία νομική θωράκιση. Εδώ λοιπόν θα χρειαστούν οι «επαΐοντες» : Οι Νομικοί. Η νομική θωράκιση του αντιρρησία συνείδησης ληστρικής φορολόγησης είναι λοιπόν το ζητούμενο. Θεωρώ πως μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να ευδοκιμήσει αρχικά σε τοπικό επίπεδο και στη συνέχεια να λάβει ευρύτερη – και ίσως πανελλήνια – διάδοση. Ευκαιρία λοιπόν για το Ρέθυμνο να πρωτοστατήσει! Σε μια τέτοια προσπάθεια μπορούν να βοηθήσουν όλοι οι κλάδοι που πλήττονται, αλλά και μεμονωμένοι πολίτες ανεξαρτήτως προσωπικών πολιτικών ή κομματικών πεποιθήσεων. Ακόμα και η βοήθεια των εφοριακών του Ρεθύμνου θα ήταν ευκταία και καλοδεχούμενη. Χρειάζονται όμως πρωτίστως οι Νομικοί. Ο Δικηγορικός Σύλλογος Ρεθύμνου τι γνώμη έχει;
