Πολύτιμος και συνάμα χαμένος χρόνος σε σελίδες και σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης
Του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη 
Πολιτικού Επιστήμονα
E-mail: emmakoum@otenet.gr
http://soixantedix.blogspot.com/
«Μην μου ζητάς τραγούδια χθεσινά, ξαναφορεμένα, μην ψάχνεις τα φεγγάρια τα παλιά, τα περπατημένα. Μην μου ζητάς θυσίες, αρκετές έκανα για σένα, έχω πολλές αιτίες που κρατώ το αύριο για μένα. Η ζωή ξεκινά δυνατά και πατά σε άλλους γαλαξίες, συγχωρεί, τους πολύ τολμηρούς, τους τρελούς και τις αξίες. Η ζωή, τρέχει με έτη φωτός, ο καιρός δεν την τρομάζει, προχωρεί και για αγάπες παλιές, ούτε που το κουβεντιάζει».
[Η Ζωή. Στίχοι: Φίλιππος Γράψας, Τραγούδι: Δημήτρης Μπάσης].
Πολύτιμος και συνάμα χαμένος χρόνος σε σελίδες και σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μορφές ατελείωτου ψυχαναγκασμού από την ώρα που γεννιέσαι. Χρεία να μένεις δυνατός, να δέχεσαι τα χτυπήματα της μοίρας αγόγγυστα. Απαγόρευση στο να κλαις, προτροπή στο να αντέχεις. Νίκη στο να μη φοβάσαι να ζήσεις. Επιλογή να ξέρεις με ποιους θα πάς και ποιους θα αφήσεις. Βουβός πόνος κι ανάγκη άλλων να συνεχίζεις, όσο κι αν εσύ βαθιά μέσα σου βαθιά ραγίζεις. Απογοήτευση επειδή δεν έρχονται ποτέ τα πράγματα, όπως τα μέτρησες, όπως τα υπολόγισες, όπως νόμιζες ότι τα προγραμμάτισες. Βαθιά επίγνωση σου και βεβαιότητα, πως όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια ο Θεός γελάει.
Γεννιέσαι μια μέρα που δεν επέλεξες και προστίθεσαι κι εσύ ως μια ζωή πάνω σε αυτόν τον πλανήτη, την ώρα που μια άλλη ζωή χάνεται. Μεγαλώνεις, αποκτάς συνείδηση, λυπάσαι, στενοχωριέσαι, γελάς, κλαίς, δοκιμάζεις χαρές και πίκρες, ωριμάζεις, πετυχαίνεις η αποτυχαίνεις, γερνάς και κάποια στιγμή πεθαίνεις. Στη ζωή αυτή ότι φοβάσαι, γίνεται. Ότι αποφεύγεις, το βρίσκεις μπροστά σου. Ξωτικό είσαι πάντα στης ψυχής σου τη δίνη. Ζητάς αγάπη και στοργή ο πόνος σου να απαλύνει. Δικιά σου τελικά, είναι όλη η ευθύνη. Θέλεις τη λάμψη σου να βρεις. Πάντα θα φοβάσαι να τη γνωρίσεις. Το νιώθεις κι ας μην το παραδέχεσαι: ότι από εκείνη τελικά δεν μπορείς να κρυφτείς.
Μην φοβάσαι να ζήσεις. Ο κόσμος προτρέπει και φωνάζει: «Μεγάλωσε, γίνε άντρας, ανέλαβε τις ευθύνες σου». Μην ζητάς ασφάλεια μέσα στην ανασφάλειά σου. Μην φυλάς τα καλά, τα αφόρετα ρούχα σου για το Δεκαπενταύγουστο. Φόρα τα σήμερα γιατί δεν ξέρεις αν αύριο θα ζεις. Ξόδεψε μερικές από τις οικονομίες σου για να κάνεις καλύτερη τη ζωή σου. Νοικάρης σε τούτο τον κόσμο είσαι. Δείξε την καλή πλευρά του εαυτού σου, κάνε κάτι καλό, βοήθησε κάποιον, βάλε τάξη σε κάτι. Μη φοβάσαι, γιατί στο αύριο των φόβων σου, δέσμιος θα γίνεις. Γκρέμισε τους φόβους σου για τα μικρά, αν θέλεις να χαρείς στα μεγάλα. Κλώτσα τις μικρές πέτρες, που σκόνταφτες μικρός κι έπεφτες κι ανέβα πάνω στους ψηλούς βράχους να φωνάξεις με όλη σου τη δύναμη, μέχρι να σπάσουν τα πνευμόνια σου.
Μη φοβάσαι, όταν όλα γύρω σου αλλάζουν. Μέσα στο γύρω ζούμε μαζί, φορείς της ελπίδας, ξεπερασμένοι ποιητές του φθηνού σήμερα, ρομαντικοί οραματιστές ενός πιθανού αύριο, νοσταλγικοί συνεχιστές ενός λειψού χθες, τυφλωμένοι απ’ το άπλετο φως, χειρώνακτες του τίποτα, θιασώτες ενός έργου που δεν καταλαβαίνουμε, ταλαίπωρα σώματα με κοινή μοίρα, δέσμιοι του περιορισμένου, μικροί ναυαγοί που χτίζουμε το δικό μας παράδεισο. Και η ζωή εξακολουθεί να τρέχει με έτη φωτός, αψηφώντας τον καιρό και το φόβο σου. Γιατί ο φόβος να ζήσεις δεν συνιστά αναβολή προς το θάνατο. Ίσα-ίσα. Τον φέρνει ολοένα και πιο κοντά. Κι ας λέει η ζωή, πως ο καιρός δεν την τρομάζει…