Άραγε τι είναι ο Έρωτας; ο έρωτας είναι αρρώστια ή γιατρικό;
Toυ Βάιου Ντάφου
Φοιτητή Φιλολογίας
Άραγε τι είναι ο Έρωτας; ο έρωτας είναι αρρώστια ή γιατρικό; Μια παρόρμηση και αδυναμία μας ή μήπως η μεγαλύτερη δύναμη; Όλοι προσπαθούμε να το καταλάβουμε, μιλάμε για αυτόν, τον ζητούμε απεγνωσμένα στη ζωή μας και παρόλα αυτά άκρη δεν βγάζουμε. Ο έρωτας είναι τα πάντα και το τίποτα. Ένα συναίσθημα που αν έλειπε από τον κόσμο, όλοι οι ποιητές και οι στιχουργοί θα έμεναν άνεργοι.
Τα συμπτώματα του Έρωτα, φαντάζομαι πως είναι γνωστά σε όλους. . Μια ανεξήγητη μελαγχολία που διαδέχεται τη χαρά και τον ενθουσιασμό, η παράλογη πίστη ότι όλος ο κόσμος είναι ο άνθρωπος που μόλις γνωρίσαμε, η θεώρηση του κόσμου κάτω από ένα νέο πρίσμα και η βεβαιότητα ότι κανείς άλλος δεν έχει αγαπήσει αυτόν τον άνθρωπο όσο εμείς. Ο έρωτας σε συνδυασμό με την συντροφικότητα είναι ένας ακαταμάχητος συνδυασμός. Σε ποιον άνθρωπο δεν αρέσει να έχει κάποιον να σκέφτεται, να περιμένει τι θα του πει, να τον εκπλήσσει ευχάριστα και πάνω από όλα να είναι αυτό που θέλεις;
Ακόμη και η επιστήμη έχει μελετήσει τον Έρωτα. Ο Φρόυντ λέει πως ενώ η αγάπη είναι ουσιώδης για να ενωθούν οι άνθρωποι μαζί σε ένα πολιτισμό, την ίδια ώρα ο πολιτισμός δημιουργεί νόμους, περιορισμούς, και ταμπού έτσι ώστε να καταπιέσει το ίδιο αυτό ένστικτο, και ο Φρόυντ αναρωτιέται μήπως δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά σεξουαλική επιθυμία σε αυτό που ονομάζεται “λίμπιντο”. Στην ουσία μας λέει πως η κινητήριος δύναμη αυτού του συναισθήματος, είναι η ικανοποίηση των ερωτικών μας αναγκών.
Στο Συμπόσιο του Πλάτωνα πάλι ,η Διοτίμα, μια γυναίκα που αποτυπώνει την πλατωνική άποψη για την ψυχική ταυτότητα του Έρωτα, εξηγεί ότι ο έρωτας εκφράζει την ανάγκη και την επιθυμία μας να κατακτήσουμε την αιωνιότητα. Το αντικείμενο του έρωτα, είναι η κυοφορία και ο τοκετός μέσα στην ομορφιά, σωματική και ψυχική»
Ο έρωτας είναι κάτι που στα μάτια των ανθρώπων φαντάζει ιδανικό. Συνήθως όλοι ερωτευόμαστε το «τέλειο», έστω και αν αυτό τελικά δεν είναι τόσο τέλειο όσο φαίνεται, η γοητεία του έρωτα έγκειται σε αυτή την μυθοποίηση.
Μέσα από την δύναμη αυτού του συναισθήματος, που κάνει ακόμη και το θάνατο να μοιάζει τόσο μικρός, θεωρώ πως θεραπευόμαστε ή τουλάχιστον αυτό προσπαθούμε. Κλείνουμε πληγές του παρελθόντος, αποβάλλουμε τις σκοτεινές σκέψεις και τις φοβίες μας. Όλα περικλείονται γύρω από την φράση πως «ο Έρωτας είναι ανίκητος», μεταμορφωνόμαστε και επαναπροσδιορίζουμε τον εαυτό μας. Για μένα ο έρωτας, αν θέλετε την γνώμη μου, είναι μια πολύ σοβαρή και καθόλου επιπόλαιη υπόθεση. Ίσως το μόνο, για το οποίο θα μπορούσα να αφιερώσω όλη μου τη ζωή, προσπαθώντας να το καταλάβω.
Κλείνοντας, θέλω να σας πω πως ακόμη δεν γνωρίζω την απάντηση. Ίσως ο έρωτας να είναι η προβολή φόβων και αναγκών μας σε έναν άνθρωπο, ίσως απλά η επιθυμία μας να ταράξουμε τα λιμνάζοντα νερά της ζωής μας, μπορεί ακόμη και να είναι ο μόνος τρόπος για να κερδίσουμε το θάνατο και να πολεμήσουμε την φθορά και την καταστροφή που μας περιβάλλει. Μήπως όπως τελικά ο έρωτας δεν είναι τίποτα άλλο παρά το λιμάνι μας; Μήπως τελικά έρωτας είναι η προσωπική μας Ιθάκη;