Ο Μουράτ Α’ ήθελε ν’ απαλλαγεί η Οθωμανική αυτοκρατορία
Του Μαρίνου Γαλανάκη
Ο Μουράτ Α’ ήθελε ν’ απαλλαγεί η Οθωμανική αυτοκρατορία από την επιρροή της Τουρκικής αριστοκρατίας και των τεσσάρων θρησκευτικών ομάδων, που συναποτελούσαν το Λαό της αυτοκρατορίας. Να στηρίξει την εξουσία του πάνω σε άτομα, που να είναι αφοσιωμένα σ’ αυτόν. Να υπακούουν μόνο σ’ αυτόν και να μην είναι δεχτικά ξένων επιδράσεων. Άτομα, που να είναι αποκομμένα από την Οικογένεια, την Κοινωνία, την όποια θρησκεία από τις τέσσερις δυναμικές, την Ορθοδοξία, τον Ισλαμισμό, τον Εβραϊσμό και την Χριστιανική αλλά μη ορθόδοξη των Αρμενίων, που στην εποχή του κυριαρχούσανε μέσα στο Κράτος του κι ασκούσαν επιδράσεις απάνω στο Λαό. Ο μοναδικός δεσμός, η μοναδική εξάρτηση, υλική και συναισθηματική, αυτών των ατόμων να είναι το πρόσωπο του Σουλτάνου. Και πιστεύω εις ένα …Σουλτάνο, πατέρα, παντοκράτορα, που μου εξασφαλίζει και μου προσφέρει πλούσια τα ελέη του και με τιμά με αξιώματα.
Με αυτό το σκοπό και το σκεπτικό οδηγήθηκε στην ίδρυση του Σώματος των «Δούλων της Πύλης», των Καπίκουλλαρι, μέσα στο δεύτερο μισό του 14ου αιώνα. Μια προνομιούχα τάξη προερχόμενη αποκλειστικά από Ορθόδοξους Έλληνες Χριστιανούς. Και για να μη θεωρηθεί πως ο Σουλτάνος παραγκώνιζε τους Τούρκους και προτιμούσε τους Γκιαούρηδες, ονόμασε, όπως προανέφερα, δούλους της Πύλης αυτή την «ελίτ». Κ ένας Πιστός του Προφήτη δεν επιτρέπεται να καταστεί ποτέ δούλος ούτε αυτού του Πολυχρονεμένου! Μ’ εξαίρεση τους Μουσουλμάνους της Βοσνίας, που αυτοί ήταν «ιμιτασιόν» μουσουλμάνοι, ως προερχόμενοι από ορθοδόξους χριστιανούς εξωμότες.
Έτσι επέβαλε το ολέθριο παιδομάζωμα για την καταστροφή της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού. Ύπουλα και καμουφλαρισμένα. Και στην αρχή του, που δεν είχε αντιληφθεί ο Ραγιάς την πραγματικότητα, έφτασαν στο σημείο οι Ελληνίδες μάνες να προσεύχονται να πάρουν ένα παιδί τους στο παιδομάζωμα να …σωθεί και να γίνει μεγάλος άνθρωπος, αντί να πεθάνει της πείνας, ή να καταλήξει βοσκάκι κάποιου αγά. Έτσι, όπως προσευχόταν οι μανάδες περιοχής του Καυκάσου να πάρει ο σωματέμπορος τις θυγατέρες τους να τις αποκαταστήσει πουτάνες στην Πόλη. Αυτά κι άλλα πετύχαινε η προπαγάνδα του καιρού εκείνου, όπως η τωρινή, που ασκείται από τους τηλεοπτικούς σταθμούς, που έχουν εξελιχθεί σε μοντέρνα πουταναριά γεμάτα πούστηδες και πουτάνες, που προάγουν και προαγωγεύουν στην πορνεία την Κοινωνία με τις εκπομπές τους. Και φτάνομε στο σημείο να μην υπάρχει κοριτσάκι κι αγοράκι, που να μην θέλει να τους μοιάσει, να μη θέλει να μιμηθεί την καθόλου συμπεριφορά τους, να μην ονειρεύεται να γίνει τηλεοπτικός αστέρας, ν’ αποκτήσει δόξα και πλούτη! Να μπεί και στη Βουλή! Ή τουλάχιστο να κάμει «καριέρα» σ’ ένα «σκυλάδικο», προς «τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού»! Και να η «μαύρη», και να η «άσπρη», και να η Κοινωνία ώρα μηδέν!..
Κ οι Βενετσιάνοι στρατολογούσαν Έλληνες. Κ οι Βυζαντινοί είχαν ένα παραπλήσιο σύστημα στρατολόγησης Ελλήνων. Κάθε περιοχή είχε υποχρέωση να στρατολογήσει αριθμό νέων για τον στρατό του αυτοκράτορα. Με τη διαφορά πως το Βυζάντιο το θεωρούσαν Κράτος Ελληνικό και προσφέρανε τα παιδιά τους οι Βυζαντινοί Έλληνες «για την Πατρίδα, ρε γαμώ το»! Οι αγροτικές οικογένειες υποχρεωτικά έπρεπε να παραδώσουν ένα τους αγόρι για το στρατό του αυτοκράτορα. Κι όποια οικογένεια δεν είχε αγόρι, έπρεπε να πληρώσει, ώστε στη θέση του αγοριού που δεν είχαν, να πάει ένας μισθοφόρος.
Σε μια πάμπτωχη Ορθόδοξη Χριστιανική Πελοποννησιακή οικογένεια, το μόνο αγόρι που υπήρχε ήταν ο πατέρας. Και τα τρία παιδιά της ήτανε θηλυκά. Το κοντινό στο χωριό τους Βάστα της Μεγαλόπολης Μοναστήρι της Παναγίτσας ήταν ο τόπος, που γινόταν η συγκέντρωση των αγοριών της περιοχής, που θα …επιστρατευόταν για τον αυτοκρατορικό Βυζαντινό στρατό. Εκεί πήγαιναν τα παιδιά τους οι γονείς συνοδευόμενοι κι από τον εφημέριο της κάθε ενορίας, που αυτός κρατούσε το βιβλίο ληξιαρχικών πράξεων, όπως θα λέγαμε σήμερα, από το οποίο πιστοποιούσε ο εκπρόσωπος του Κράτους την ηλικία και το θρήσκευμα του κάθε παιδιού.
Όταν έφτασαν οι μέρες, που θα πήγαιναν στο Μοναστήρι για τη στρατολόγηση των παιδιών οι αρμόδιοι Κρατικοί υπάλληλοι, η πάμπτωχη αυτή οικογένεια αντιμετώπιζε μεγάλο οικονομικό πρόβλημα και την κατείχε μεγάλη λύπη, γιατί δεν είχε τη δυνατότητα να πληρώσει τ’ απαιτούμενα χρήματα για πρόσληψη μισθοφόρου, προκειμένου ν’ αντικατασταθεί το αγόρι που δεν είχε να προσφέρει στον αυτοκράτορα. Τότε η Θεοδώρα, το κορίτσι της οικογένειας που είχε την απαιτούμενη ηλικία, προκειμένου να βγάλει από το οικονομικό αδιέξοδο, που απειλούσε ολόκληρη την οικογένεια και να τη σώσει από τη δουλεία, πήρε την πρωτοβουλία, «μεταμορφώθηκε» σε Θοδωρή κ επιστρατεύτηκε!
Ο «Θοδωρής» ως στρατιώτης είχε δείξει ικανότητες και διαγωγή, που του επέτρεψαν να προαχθεί σε διοικητή στρατιωτικής μονάδας. Στο στρατόπεδο της μονάδας αυτής που διοικούσε ο …Θοδωρής μια εργαζόμενη κοπελιά έμεινε έγκυος από στρατιώτη! Και κατηγόρησε τον …Θοδωρή, ότι αυτός την είχε βιάσει κ ήταν ο πατέρας του κυοφορούμενου! Ο …Θοδωρής αρνήθηκε την κατηγορία κ ήτανε σίγουρα αθώος. Όμως δεν έγινε πιστευτός από την ανάκριση. Του Προτάθηκε να την παντρευτεί. Αυτός αρνήθηκε, χωρίς ν’ αποκαλύψει το φύλο του. Το …στρατοδικείο τον καταδίκασε σε θάνατο κ η ποινή εκτελέστηκε! Μετά την εκτέλεση αποκαλύφτηκε πως ο Θοδωρής ήτανε Θεοδώρα! Προσέχετε, γιατί καμιά φορά, «άλλος είναι ο Θοδωρής, κι άλλος είναι που θωρείς»…
Η μνήμη της Αγίας Θεοδώρας του Βάστα τιμάται στις 11 Σεπτέμβρη. Την ευχή Της να έχομε.
(Επισκόπου Θεόφιλου Καναβού: «Η Αγία Θεοδώρα του Βάστα Μεγαλοπόλεως», Καλαμάτα, 1986)