Η επιστημονική ημερίδα που διοργανώνεται το Σάββατο 2 Ιουλίου στην αίθουσα εκδηλώσεων της Μονής Αρκαδίου, κατά τη δική μας άποψη θα έπρεπε να αφιερώνεται και στους Μακαριστούς Μητροπολίτες Ρεθύμνου και Αυλοποτάμου Θεοδώρου και Τίτου.
Η Ιερά Μονή Αρκαδίου είχε εγκαταλειφθεί στη φθορά του χρόνου μέχρι το έτος 1986. Οι προσπάθειες των μοναχών να αφυπνίσουν την πολιτεία να πράξει το καθήκον της δεν απέδωσαν. 
Θυμόμαστε ότι ο πρώην Υπουργός κ. Ιωάννης Κεφαλογιάννης πρότεινε να ιδρυθεί Ίδρυμα αναστήλωσης της Μονής με προϋπολογισμό 500 εκατομμύρια δρχ. Ας σημειωθεί όμως ότι τότε δεν κυβερνούσε το κόμμα του.
Η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου είχε διαφορετική άποψη ως προς τις χρηματοδοτήσεις αυτές.
Ο σεβασμός όμως προς την ιερά Μονή Αρκαδίου τον ενέπνεε πλήρως. Η χρηματοδότηση προς το Ίδρυμα αναστήλωσης της Μονής δε μπορούσε να γίνει δεδομένου ότι δεν υπήρχε νομικό πλαίσιο για την εκταμίευση των χρημάτων προς αυτό.
Η λύση βρέθηκε δια μέσου της τοπικής αυτοδιοίκησης. Η πρώην κοινότητα Αμνάτου είχε το προνόμιο να έχει στην διοικητική της περιφέρεια και την Ιερά Μονή Αρκαδίου. Υπηρετούσα την παραπάνω κοινότητα στο κοινοτικό συμβούλιο.
Η Νομαρχία Ρεθύμνου δια του αρμοδίου υπαλλήλου της στο γραφείο προγραμματισμού με κάλεσε για πληροφορίες.
Με παρακάλεσε να μεταφέρω στο κοινοτικό συμβούλιο τη βούληση της κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου να χρηματοδοτήσει την κοινότητα και δια μέσου αυτής να γίνει η αναστήλωση της Μονής.
Χωρίς καμιά επιφύλαξη έδωσα αμέσως την προσωπική μου συγκατάθεση. Το ίδιο έπραξε και το κοινοτικό συμβούλιο μετά από τη δική μου ενημέρωση προς αυτό.
Οι εργασίες άρχισαν σχεδόν αμέσως με τεχνίτες της Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων και με ειδικό τεχνικό επιβλέποντα της κοινότητας Αμνάτου.
Το κοινοτικό συμβούλιο με απόφαση του μου έδωσε τη σχετική εντολή να παρακολουθώ τις εργασίες. Η παρουσία μου ήταν συχνή και η ενημέρωση μου απαιτητική.
Έτσι με διοικητικές ευθύνες η κοινότητα Αμνάτου συμμετείχε στην αναστήλωση στο εσωτερικό της εκκλησίας της Μονής όπως είναι στη σημερινή της μορφή.
Η σχετική πίστωση υπήρχε στην Τράπεζα της Ελλάδος, η εκταμίευση της όμως ήταν πολύ δύσκολη.
Οι-εισφορές προς το ΙΚΑ έπρεπε να προπληρωθούν και η κοινότητα δεν είχε χρήματα για εργατικές εισφορές, με συνέπεια να συμβαίνουν καθυστερήσεις. Τότε το ΙΚΑ καλούσε την κοινότητα σε απολογία και με την απειλή προστίμου.
Το πρόβλημα τελικά λύθηκε με την κατανόηση του Διευθυντού της Τράπεζας και των υπαλλήλων. Σήμερα μοιάζει αδύνατο να κουβαλάς μια τσάντα χρήματα από την Τράπεζα προς το ΙΚΑ χωρίς παραστατικά.
Η μόνη εγγύηση του γράφοντα ήταν το λόγω τιμής.
Η αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό το έτος 1989 ακύρωσε τον τρόπο χρηματοδότησης της αναστήλωσης με συνέπεια να μην έχει τελειώσει μέχρι σήμερα.
Κων/νος Μπιρικάκης.