Της Στέλλας Μαθιουδάκη
Ο καθένας έχει τραβήξει τη δική του ξεχωριστή πορεία στη ζωή… Όμως, όλοι τους έχουν κάτι κοινό, που δεν είναι άλλο πέρα από τις παρέες, τις σκανδαλιές, αλλά κυρίως τα όνειρα που έκαναν όταν ήταν μαθητές!
Ο λόγος για τους απόφοιτους του 2ου δημοτικού σχολείου Ρεθύμνου το έτος 1970-1971, οι οποίοι πιστοί στο ραντεβού που είχαν δώσει ξανάσμιξαν τις προηγούμενες ημέρες -όχι στις σχολικές αίθουσες φορώντας ποδιά και έχοντας τη σάκα στον ώμο- αλλά στην ταβέρνα «πρώτο χελιδόνι» στον Πετρέ. 
Το κλίμα ήταν εξαιρετικά ζεστό και φιλικό, αφού και οι 32 που ήταν παρόντες έχουν μια ουσιαστικά και καθόλου τυπική σχέση. Στα πηγαδάκια που σχηματίστηκαν συμμαθητές και συμμαθήτριες αναπόλησαν τα όνειρα που έκαναν παιδιά πριν και μετά το σχολικό κουδούνι, τις πλάκες που έκαναν μεταξύ τους, αλλά και στους δασκάλους τους, ενώ γενικότερα «ξεφύλλισαν» το άλμπουμ της ζωής τους, όλα αυτά τα σαράντα χρόνια που πέρασαν.
Βέβαια καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς τον πρώτο λόγο τον είχαν οι γνωστοί γλεντζέδες της παρέας οι οποίοι άρχισαν να σιγοτραγουδούν: «… Και αν άλλαξαν οι φίλοι μας λιγάκι σαράντα χρόνια πέρασαν μακριά μας, ξεχάσαμε τ’ αστεία στο παγκάκι αλλά υπάρχουν πάντα στ’ όνειρα μας…».
Σε γενικές γραμμές πάντως, η βραδιά θύμιζε πάρτυ πενταήμερης εκδρομής με τα αγόρια και τα κορίτσια να ξεφαντώνουν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, ενώ όταν έφθασε η ώρα της «καληνύχτας», όλοι τους φρόντισαν και ανανέωσαν τον ραντεβού τους για το φθινόπωρο…