Του Πέτρου Λυραντωνάκη
Οφείλω να ομολογήσω πως τις τελευταίες μέρες έπιασα τον εαυτό μου να συμφωνεί με την Μέρκελ, το Σαρκοζί και τους λοιπούς «εταίρους» μας. Το ζήτημα σε τελική ανάλυση είναι θέλουμε να παραμείνουμε στην ευρωζώνη ή όχι; Οι δανειστές, δυστυχώς, βάζουν τους όρους και οι φανφάρες περί «επαναδιαπραγμάτευσης» και «άλλου μίγματος πολιτικής» της αντιπολίτευσης, αποτελούν το νεοδημοκρατικό αντίστοιχο του «λεφτά υπάρχουν». Μπροστά στην απειλή της αποβολής μας από την ευρωζώνη ο αρχηγός της ΝΔ εγκατέλειψε τους λεονταρισμούς και συμμορφώθηκε. Από τότε παρακολουθούμε την κωμωδία παραγωγής Αντώνη Σαμαρα «συγκυβερνώ αλλά δε στηρίζω». 
Επανερχόμενος στο ερώτημα που τελικά είναι και το κρίσιμο –« θέλουμε να παραμείνουμε στην ευρωζώνη ή όχι;»- με εντυπωσίασε το πώς έσπευσαν όλοι μαζί, πλην αριστεράς, να «ξορκίσουν» το «υπέρτατο κακό», την έξοδο ή αποβολή μας δηλαδή από την ευρωζώνη.
Η ειρωνεία είναι πως αυτή η αγωνία, ή μάλλον πανικός καλύτερα, που κατέλαβε τα κόμματα εξουσίας «να μη βγούμε από το ευρώ» εκδηλώνεται τη στιγμή που αρχίζει να φαίνεται στον ορατό πλέον ορίζοντα η ολοκληρωτική κατάρρευση του ευρώ. Το όνειρο με το οποίο μεγαλώσαν οι τελευταίες γενιές «να γίνουμε Ευρώπη» , ή η «πραγματική σύγκλιση», όπως την αποκαλούσε ο Σημίτης, είναι πλέον ένα άδειο πουκάμισο. Το πλοίο βουλιάζει κι αντί να κοιτάξουμε να σωθούμε πασχίζουμε να μείνουμε μέσα ώστε να πάμε και εμείς στον πάτο!
Και σε αυτό το σημείο αναδεικνύεται ο επαρχιωτισμός και η έλλειψη πρωτότυπης πολιτικής σκέψης του πολιτικού προσωπικού μας. Ενός πολιτικού προσωπικού που δεν διαθέτει οραματιστές παρά μόνο διαχειριστούληδες της συμφοράς. Ενός πολιτικού προσωπικού που όταν βρίσκεται μπροστά σε ιστορικής σημασίας ζητούμενα καταρρέει . Φοβάμαι όμως πως μπροστά στο δίλλημα που μας ετέθη, εκτός από το ανεπαρκές ούτως ή άλλως πολιτικό προσωπικό, πάγωσε και ο λαός. Οι δημοσκοπήσεις έδειχναν την πλειοψηφία να θέλει την παραμονή μας στο ευρώ, παρόλο που είναι πλέον σαφές πως η παραμονή μας αυτή στοιχίζει πολύ ακριβά. Τα χαστούκια που μας καμπανίζει κατάμουτρα εδώ και χρόνια η παραμονή μας στο ευρώ φαίνεται πως δεν είναι ικανά να ξυπνήσουν τους συμπατριώτες μας που ντοπαριστήκαν τις προηγούμενες δεκαετίες με ψεύτικες υποσχέσεις για βιοτικό επίπεδο τύπου δυτικής Ευρώπης και άλλα πρασινομπλέ παραμύθια.
Δεν ξέρω κατά πόσο έχουν αντιληφθεί οι Έλληνες πως η παραμονή μας στο αποτυχημένο ευρώ μας κοστίζει την εθνική μας ανεξαρτησία, την ελευθερία μας αλλά και την αξιοπρέπειά μας! Αλλά ακόμα κι αν όλα τα παραπάνω δε σημαίνουν τίποτα για μερικούς, όπως η πραγματικότητα έδειξε, η είσοδος μας στην ευρωζώνη γιγάντωσε την ανεργία, μας κατέστησε ακριβό τουριστικό προορισμό και έκανε τα προϊόντα μας μη ανταγωνιστικά.
Σε τελική ανάλυση, είναι διατεθειμένος ο σύγχρονος Έλληνας να διεκδικήσει ελεύθερο και ακηδεμόνευτο εθνικό βίο, ΟΤΙ ΚΑΙ ΑΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ, ή προτιμά την «γκρίζα ασφάλεια» της παραμονής μας στο εμφανώς αποτυχημένο πείραμα του ευρώ;
Τη δική μου απάντηση τη δίνει η παρακάτω φωτογραφία του επικού αγώνα των Κυπρίων για ελευθερία. Τους λέγαν οι Άγγλοι «αν ενωθείτε με την Ελλάδα θα έχετε κακό βιοτικό επίπεδο, και αλλά τέτοια «πολιτισμένα» και «λογικά» και οι Κύπριοι απαντούσαν ως εξής:
