Του Νίκου Θεοδωράκη
Δημοσιογράφου
thrapsaniotis.gr
Ζούμε πρωτόγνωρα πράγματα στην πολιτική. Θέλουμε, δε θέλουμε γινόμαστε παρατηρητές μιας κατάστασης που δεν έχει μέτρο για να τη χαρτογραφήσει κανείς με οδηγό τη λογική.
Θα προσπαθήσω να δώσω, όσο πιο περιεκτικά γίνεται το πλαίσιο της βδομάδας που πέρασε, από το περασμένο φύλλο μας ώς τα τώρα. Μια βδομάδα “φωτιά” όπου από τις… παραιτήσεις βουλευτών της συμπολίτευσης,περάσαμε στην ανανέωση εντολής με 153 ψήφους εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση κι αμέσως μετά στις συναινετικές διαδικασίες για την εξεύρεση λύσης διακομματικής κυβέρνησης που θα διευκόλυνε τις πολιτικές που εφαρμόζονται σε βάρος των εργαζομένων στο όνομα της συμφωνίας της 26-27/10/2011 για τη δανειοδότηση της χώρας.
Τόσα πολλά πράγματα σε τόσον λίγο χρόνο είχαμε καιρό να τα δούμε. Τουλάχιστον η δική μου γενιά. Οι μεγαλύτεροι θυμούνται κι άλλα… Απ’ το 1964, ας πούμε…
Και ξαφνικά το σύστημα αποδιαρθρώνεται… Δεν υπάρχουν άλλες επιλογές; Έφτασε τα όρια του; Είμαστε στο τέλος; Δεν ξέρω… Παρακολουθώ κι εγώ, άναυδος τις εξελίξεις προσπαθώντας να δώσω τις δικές μου ερμηνείες. Όπως κάνουν όλοι οι Έλληνες. Που, παρεπιπτόντως, καλούνται να πληρώσουν τα… σπασμένα.
Ενδεχομένως, την ώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές να έχει βρεθεί μια κάποια λύση σε σχέση με τη νέα κυβέρνηση που επιθυμούν τα δύο μεγάλα κόμματα… Λέω ενδεχομένως γιατί τα περιθώρια που έχουν κάτω από την ασφυκτική πίεση των ΜΜΕ, των μεγαλοεργολάβων και των τραπεζιτών που καθορίζουν τις εξελίξεις και έχουν πια εκνευριστεί με τις συνεχείς αναβολές και την ακατάσχετη ονοματολογία, στενεύουν απελπιστικά.
Αλλά τι σημασία έχει το όνομα του νέου πρωθυπουργού; Το πράγμα θα παραμείνει οπερέτα. Αυτό που δεν αλλάζει με τίποτα είναι τα μέτρα που έχουν ώς τώρα νομοθετήσει σε βάρος των εργαζομένων και του ελληνικού λαού.
Ανησυχούν και αγωνιούν αυτοί που έχουν συμφέροντα και βιάζονται να τελειώσει αυτή η απρόβλεπτη παρένθεση με την περιπέτεια της ακυβερνησίας. Έχουν “τσαντιστεί” οι εταίροι μας, είναι και η Ιταλία που ανήκει (ω, τι οξύμωρο!) στους 20 οικονομικά ισχυρούς της γης που ζει κι αυτή το δράμα των αγορών και μπαίνει στον κατήφορο που χαράξαμε.
Ας τελειώνουν λοιπόν ότι άρχισαν χωρίς να μας ρωτήσουν… Για μας θα παραμείνουν αστείοι στη συνείδησή μας. Και ευτυχώς θα μας δίνουν αφορμές να γελάμε με την κατάντια τους. Μικροί και αστείοι είναι…
Η ζωή είναι αλλού… Έξω και μακριά από το σύστημα που υπηρετούν. Στην αγωνία του διπλανού μας και τη δική μας για το αύριο. Στην επιβίωση, παρά τα εμπόδια που μας βάζουν με όσα μέτρα καταστολής επιβάλουν καθημερινά. Στην αλληλεγγύη του διπλανού μας. Στην επιστροφή στις ρίζες, στα καθαρά νερά της ψυχής μας που τίποτα δε βαλτώνει όσο εμείς αντιστεκόμαστε. Πεισμωμένοι και αποφασισμένοι…