Του Κώστα Π. Μανιά
Ένας γάμος χωρίς τη θέληση των νεονύμφων, μοιάζει αυτό το πάντρεμα των διαφορετικών απόψεων, Παπανδρέου – Σαμαρά. Γι’ αυτό και η τόση καθυστέρηση στο να προβάλει – όπως λένε – άσπρος καπνός από τις συνομιλίες των δύο ανδρών. Ο Αντώνης Σαμαράς, με το άλλο «μίγμα» που ψέλλιζε μέχρι χθες, στο ξεπούλημα του Παπανδρέου, αποτελούσε ένα μικρό, απειροελάχιστο ανάχωμα, στις αδηφάγες ορέξεις των νάνων της Ευρώπης, σε βάρος της χώρας και του λαού μας. Με τον εκβιαστικό γάμο όμως, που όπως φαίνεται τη στιγμή που γράφονται ετούτες η γραμμές, βαίνει προς το τέλος του, οι πολιτικές αντιστάσεις που διέπεται αυτή η χώρα, έχουν καταρρεύσει. Η χώρα μας πια στο εξής θα σέρνετε, στον ποταπό δρόμο που συνειδητά επέλεξε να τη βάλει ο Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου. Το ψέλλισμα του Αντ. Σαμαρά, περί άλλου μίγματος, δεν ήτανε θέση ουσίας. Είχε όμως έστω, ένα συμβολικό χαρακτήρα, πως το άνευ όρων ξεπούλημα του Γεωργίου Ανδρέα Παπανδρέου, δεν μας έκανε χαζοχαρούμενα επικριτές. Με το θέατρο όμως που παίζεται ετούτες τις ώρες, στις πλάτες του λαού μας αναδεικνύεται και μια άλλη πτυχή του δράματος. Αναδεικνύεται πως σύσσωμο το πολιτικό μας σύστημα, σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος, έχει συθέμελα σαπίσει. Μια φωνή, μια κραυγή, δεν ακούγεται από πουθενά πως Ναι: «ΑΝΗΚΟΜΕ ΣΤΗ ΔΥΣΗ, ΑΝΗΚΟΜΕ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ, ΑΛΛΑ ΑΦΟΥ ΕΣΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ, Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΘΑ ΣΤΡΑΦΕΙ ΑΛΛΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ». 
Τα λόγια αυτά να βγαίνανε από μια μερίδα – έστω – του πολιτικού κόσμου της χώρας μας, σίγουρα δεν θα αποτελούσαν απειλή για έξοδό μας, από τον Ευρωπαϊκό συνασπισμό. Θα αποτελούσαν μια ρεαλιστική πρόταση, θα αποτελούσε μια θέση αυτογνωσίας στον κίνδυνο που διατρέχουμε να αφανισθούμε σαν έθνος, και σίγουρα θα αποτελούσε ένα βροντερό όχι στον προδοτικό όρο που δέχτηκε ο γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου, να μας βάλλουν σχοινί που αναλάβανε σόνι και καλά να μας σώσουν, στέλνοντας τους μισούς στις αυτοκτονίες, και τους υπόλοιπους στα τρελάδικα. Δεν έχουμε το δικαίωμα να στραφούμε αλλού για δανεισμό. Και μάλιστα όταν οι σωτήρες μας, δηλώνουν αδυναμία να μας σώσουν. Το αντίθετο μάλιστα με τον τρόπο που θέλουν να μας σώσουν, μας βυθίζουν όλα και περισσότερο, στον όλεθρο και την καταστροφή. Και το χειρότερο: το καταστροφικό φινάλε το γνωρίζουν, και οι εντός και οι εκτός σωτήρες. Και μέσα σ’ αυτή την αδυναμία, και μέσα σ’ αυτήν την ανικανότητα που επιδεικνύει ο πολιτικός κόσμος, που στο διάβολο κρύβεται η διανόηση αυτού του τόπου; Αυτό είναι ένα ερώτημα που πλανάται ανεξάρτητα πολιτικών, και ιδεολογικών πεποιθήσεων, ανάμεσα στο λαό μας. Τον τελευταίο καιρό, κάποιοι καθηγητές, κάποιοι διανοούμενοι εκτεθήκανε στο γυαλί, δηλώνοντας με επιχειρήματα με πειστικά επιχειρήματα, πως το πραγματικό μας χρέος το έχουμε εξοφλήσει, και μάλιστα πολλές φορές, και πως μπορούμε χωρίς να χαρακτηριστούμε μπαμπέσηδες να το διαγράψουμε με μονομερή πράξη. Που πήγανε αυτοί οι Άνθρωποι; Που πήγανε αυτές οι θέσεις; Που πήγανε αυτές οι προτάσεις; Γιατί αφήνουν τους «δήμιους», να αλωνίζουν τόσο ξεδιάντροπα, δυσκολεύοντας ένα λαό, και μια χώρα, με τόση άνεση με τόση δυσκολία; Ο λαός, τους έχει δείξει την ωριμότητά του, την αντίδρασή του στο μακελειό που υφίσταται, οι λαϊκοί ηγέτες, που είναι; έτσι σαν αρνιά στη σφαγή θα πάμε;
Ο απερχόμενος πρωθυπουργός δέχτηκε -δόλια- τον όρο των δανειστών πως η χώρα μας δεν έχει το δικαίωμα να δεχτεί από άλλες πηγές βοήθεια. Μετά την απομάκρυνσή του, κάποιος ή κάποιοι δεν θα πρέπει να πάρουν πρωτοβουλία μαζί μ’ αυτόν να ξεκουμπιστεί και αυτός ο επαίσχυντος όρος; Ποιός θα πρέπει να ανοίξει ένα παράθυρο προς τους δύο δρόμους –Κίνας και Ρωσίας- που πάλι δόλια έκλεισε ο απερχόμενος υπέρ πατριώτης;
Τελειώνοντας: Στην τελευταία στιγμή, μαζί με όλους τους Έλληνες πληροφορούμε κι εγώ πως επιτέλους βρέθηκε ο καινούριος πρωθυπουργός. Ας του ευχηθούμε να μην αποτελέσει μια θλιβερή και καταστροφική συνέχεια των απερχόμενων.
Υ.Γ.: Κάποτε είχα ρωτήσει έναν πρώην υπουργό της Ν.Δ. τι γνώμη έχει για τους δύο πρωταγωνιστές πολιτικούς των τελευταίων ημερών. Και η απάντηση: Αν ήμουν επιχειρηματίας ποτέ δεν θα τους έπαιρνε στη δούλεψή μου. Σήμερα που χαθήκανε στους χώρους της προεδρίας, θυμήθηκα τι μου είχε πει ο φίλος πρώην υπουργός.
