Του Νίκου Πολιουδάκη
Πτυχιούχου Επικοινωνίας & ΜΜΕ
Καποδιστριακού Παν/μίου Αθηνών
«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο! Σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων…». Ποιος αλήθεια έχει ξεχάσει αυτά τα λόγια του «Νοέμβρη»; Τα χρόνια που έχουν περάσει από την εξέγερση του 1973 δεν είναι πολλά, φυσικό επομένως είναι οι μνήμες από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου να παραμένουν νωπές. Και για όσους τα έζησαν από κοντά και για όσους δεν τα έζησαν, αλλά έμαθαν για αυτά.
Τα συνθήματα του πολυτεχνείου ήταν πολλά. Το χαρακτηριστικότερο όμως, το οποίο έχει αναβιώσει σε μεγάλο βαθμό τον τελευταίο καιρό και δίνει το παρών σε πανό στις πορείες, είναι το γνωστότατο «ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ». Πιο επίκαιρο από ποτέ το λαϊκό αίτημα, καθώς διακυβεύεται η τύχη και των τριών απαραίτητων αγαθών για την ευημερία μιας δημοκρατικής και ελεύθερης κοινωνίας.
Το «ψωμί», ως το πιο αναγκαίο αγαθό για την επιβίωση μας, όσο θα υπάρχει σε κάθε σπίτι είναι και το τελευταίο αγαθό που διατηρεί την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ψηλά. Δυστυχώς, τα άτομα από τη λεγόμενη «γενιά του Πολυτεχνείου», που ανέλαβαν την ανασυγκρότηση της χώρας και κατέχουν τους κοινοβουλευτικούς θώκους, κατάφεραν να θέσουν σε κίνδυνο το «ψωμί» που κατακτήθηκε από την αποπομπή της χούντας. Όπως και τεράστιο μερίδιο ευθύνης ανήκει στα άτομα της εν λόγω «γενιάς», τους ψηφοφόρους Έλληνες πολίτες που μεταπολιτευτικά εναπόθεσαν τις ελπίδες τους για προσωπική και οικογενειακή ευημερία στην αποθέωση του πελατειακού συστήματος (βλ. λέξεις όπως βύσμα, αλισβερίσι, ψηφοθηρία, ρουσφέτι, δημόσιο, συνδικαλισμός κλπ).
Οι νέοι που πάλεψαν για την παιδεία το ’73 είναι σε μεγάλο βαθμό πολλοί σημερινοί μεσήλικες που περνούν τη νοοτροπία στα παιδιά τους πως ο διορισμός στο δημόσιο είναι το καλύτερο πράγμα, αφού σε εξασφαλίζει οικονομικά ες αεί και εκεί πρέπει να μπεις με κάθε μέσο για να ευημερήσεις. Ποιες φιλοδοξίες και κουραφέξαλα; Είναι οι ίδιοι που συντηρούν πάνω από 30 χρόνια τώρα δυο κόμματα στην εξουσία. Τι κι αν κοντεύει ο Δεκέμβρης και τα βιβλία ακόμη να φτάσουν στα σχολεία; Είναι οι ίδιοι, όχι όλοι, -ψεύτες να βγούμε- που θα κουνούν πάλι τα σημαιάκια στις ομολογουμένως μικρότερες σε συμμετοχή κόσμου επικείμενες προεκλογικές συγκεντρώσεις. Είναι οι ίδιοι που υπό το φόβο μη ζήσουν τα παιδιά τους δύσκολες καταστάσεις του παρελθόντος δημιούργησαν μαζί με το πολιτικό σύστημα τεράστιες κοινωνικές ανισότητες σε μια κατά τ’ άλλα «φρέσκια» δημοκρατική χώρα.
Και τέλος η ελευθερία. Η ελευθερία λόγου, σκέψης, πεποιθήσεων, δράσης, προσωπικής και συλλογικής ανάπτυξης, που σου επιτρέπει να ζεις όπως θες, στα όρια που δεν ενοχλείς το συμπολίτη σου. Το ύψιστο αυτό ηθικό αγαθό και σημαντικότερο κεκτημένο της εξέγερσης των φοιτητών του Πολυτεχνείου, πλέον αμφισβητείται, καθώς περιορίζεται καθημερινά μέσω της τρομοκρατίας που προκαλούν το ενδεχόμενο της πτώχευσης, οι αυξανόμενες εισφορές, οι συνεχείς περικοπές και ο νόμος του χρήματος γενικότερα. Μια ελευθερία ελεγχόμενη από την τσέπη του καθενός και την «ολιγαρχία» που κρατά τις τύχες της χώρας. Όλα πάνε περίπατο σιγά σιγά, 38 χρόνια μόλις μετά την είσοδο του τανκ στο Πολυτεχνείο. Όπως και οι ιδεολογίες. Τελικά, «money makes the world go round», που λέει και το τραγούδι. Δυστυχώς…