Του Νίκου Ξυπολυτά
Μέλους της ΝΟΔΕ Ν.Δ.
Γραμματέως Ι.Σ.
Θέλω να μιλήσω εκ μέρους αυτών που δεν μπορούν να μιλήσουν. Να υπερασπιστώ αυτούς που δεν μπορούν να υπερασπίσουν τον εαυτό τους. Θέλω, επιτέλους να φωνάξω, « ΨΕΜΑΤΑ ΛΕΣ» γι’ αυτούς που δεν μπορούν να το φωνάξουν.
Αυτός ο άνθρωπος που έβαλε βόμβα και τίναξε στον αέρα την έννοια της οικογένειας και της κοινωνίας στο Ρέθυμνο, επικαλέστηκε, άκουσον – άκουσον, την τάχα αρχαιοελληνικού τύπου μύηση και Σπαρτιατική κυρίως διαπαιδαγώγηση, για να δικαιολογηθεί. Με κυνισμό, η ύβρις εφορμά να καλυφθεί πίσω από ιστορικά ψεύδη.
Από τα χέρια της δικαιοσύνης όπου ευρίσκεται, εντέχνως πασχίζει να διαχέεται η άποψις, ότι τάχα οι αρχαίοι Έλληνες ήταν πολύ ανεκτικοί σε αυτήν την «συνήθεια» και ότι η παιδεραστία ήταν μια πράξις όχι μόνο αποδεκτή, αλλά και σχεδόν επιβεβλημένη για κάθε μορφωμένο Έλληνα εκείνης της εποχής. Δήθεν μέρος της εκπαίδευσης!! Μάλιστα το καλύτερο είναι πως στην ηπειρωτική Ελλάδα ήρθε από την Κρήτη. Οπωσδήποτε η προσπάθεια αυτή ούτε αθώα είναι ούτε τυχαία. Στα πλαίσια της «Νέας Εποχής» που ζούμε, τα πάντα ευτελίζονται και χρησιμοποιούνται ακόμα και από ενόχους του χειρότερου ανθρώπινου εγκλήματος.
Κάποιοι λοιπόν θέλοντας να χρησιμοποιήσουν το κλέος και το κύρος του αρχαίου κλασσικού πολιτισμού μας, για να ισχυροποιήσουν τις απόψεις τους, αφήνουν να καλλιεργείται μια τέτοια εικόνα. Προσωπικά, διαβάζοντας πολλές φορές τέτοια θέματα και ανατρέχοντας στις πηγές που παραπλανητικά αναφέρουν αυτοί οι «κύριοι», ξέρετε τι βρίσκω; Τίποτε. Ένα μεγάλο τίποτα. Τα ακριβώς αντίθετα. Αυτό ισχύει και για το θέμα της ομοφυλοφιλίας. Μάλιστα προσπαθούν να μας πείσουν, ότι στην ουσία η ομοφυλοφιλία είναι κάτι το «φυσιολογικό». Η έννοια ομοφυλοφιλία δεν υπήρχε με το τωρινό περιεχόμενο, αλλά με απείρως βαρύτερο, πιο προσβλητικό. Η λέξη κίναιδος. Ο κινών την αιδώ. Η σημασία, ήταν καθαρώς υβριστική και σαφέστατα καταδικαστική για όσους είχαν κάνει αυτήν την επιλογή περιστασιακά ή σταθερά. Στη νεοελληνική μας γλώσσα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι αποκτά την έννοια του «καταραμένου». Ο ομοφυλόφιλος δηλαδή στην αρχαία Ελληνική γλώσσα και νόημα ήταν ο «καταραμένος» της σημερινής. Αυτός που επισείει επάνω του την οργή του Θείου.
Ας μείνουμε, όμως, στην παιδεραστία. Απείρως βαρύτερη της ομοφυλοφιλίας. Ένα διαχρονικό έγκλημα.
Φυσικά δεν μας έχουν πει ποτέ πως η παιδεραστία, τιμωρείτο πολύ σοβαρά με δήμευση ιδιοκτησίας, εξορία και βάσει των νόμων του Σόλωνα (6ος αιώνας), με θανατική ποινή! Παρατηρούμε ότι η νομοθεσία από τους Αρχαϊκούς χρόνους είναι σκληρότατη. Σε κανένα μέρος του κόσμου με δημοκρατικό πολίτευμα δεν έχει ποτέ εφαρμοσθεί σκληρότερη νομοθεσία για την παιδεραστία και την ομοφυλοφιλία εν γένει. Δεν αναγνωρίζεται το παραμικρό ελαφρυντικό.
Οι νόμοι που ίσχυαν στην Αθήνα είναι εντελώς έξω από το κλίμα της ανεκτικότητας της σημερινής κοινωνίας και εποχής. Εάν κάποιος προσπαθούσε να θεσπίσει παρόμοιους νόμους σήμερα, το λιγότερο θα χαρακτηριζόταν ως «Φασίστας, Ναζί» κ.τ.λ. Αλλά και ο κομμουνισμός έστελνε τέτοιους ενόχους με συνοπτικές διαδικασίες – δίκες, κατευθείαν στα Γκούλαγκ για δεκαετίες. Με θάνατο απειλεί και ο Θεός στη Βίβλο (Δευτερονόμιο).
Παραθέτω τους νόμους αυτούσιους (πιστή μετάφραση) και όποιος θέλει μπορεί να τους βρει.
Αισχίνου Κατά Τιμάρχου, 12
«« Οι δάσκαλοι να μην ανοίγουν τα σχολεία πριν από την ανατολή του ήλιου και να τα κλείνουν πριν από τη δύση. Δεν επιτρέπεται σε όποιον είναι πάνω από 13 χρονών να μπαίνει στο σχολείο την στιγμή που βρίσκονται μέσα τα παιδιά, εκτός αν αυτός είναι γυιός, αδελφός ή γαμπρός του δασκάλου. Ο παραβάτης τιμωρείται με θάνατο. Οι Γυμνασταί, κατά τις γιορτές του Ερμή, είναι υποχρεωμένοι να μην αφήνουν κανένα ηλικιωμένο και με κανένα τρόπο να κάθεται μαζί με τα παιδιά. Ο γυμναστής που επιτρέπει κάτι τέτοιο και δεν διώχνει από το γυμναστήριο τον παραβάτη, είναι ένοχος απέναντι του νόμου περί διαφθοράς ελευθέρων παιδιών. Οι χορηγοί που ορίζει ο Δήμος, πρέπει απαραιτήτως να έχουν ηλικία άνω των 40 ετών».
Φαίνεται ξεκάθαρα πόσες προφυλάξεις παίρνουν, για την προστασία των παιδιών. Και μόνο η παρουσία κάποιου στα διδασκαλεία, αρκούσε για να καταδικαστεί σε θάνατο, έστω και αν δεν είχε κάνει απολύτως τίποτε. Η αλήθεια είναι ότι πράγματι δεν ίσχυαν παρόμοια στους βαρβάρους. Στα Περσικά κράτη π.χ., ίδιους χρόνους, η παιδεραστία ήταν δεκτή.
Αισχίνου Κατά Τιμάρχου, 16
«Αν κάποιος Αθηναίος προσβάλει ένα νέο, να καταθέσει γραφή (μήνυση) ο κηδεμών προς τους θεσμοθέτες(εισαγγελείς) και να ζητάει την τιμωρία του. Εάν το δικαστήριο τον καταδικάσει, τότε να παραδοθεί στους ένδεκα δήμιους και να εκτελεσθεί την ίδια ημέρα. Εάν καταδικασθεί σε χρηματικό πρόστιμο, να το εξοφλήσει μέσα σε διάστημα 11 ημερών από την καταδίκη του, εάν δεν έχει την δυνατότητα να το εξοφλήσει αμέσως και μέχρι να το εξοφλήσει, να είναι σε κάθειρξη, ένοχοι δε για τις ίδιες πράξεις να είναι και όσοι τις κάνουν προς τους δούλους.»
Φανταστείτε και μόνο να πρότεινε κάποιος σήμερα μια ανάλογη νομοθεσία, τι είδους θόρυβο θα προκαλούσε. Στην αρχαία Αθήνα προστατεύονται και οι δούλοι.
Παρόλα αυτά «ορισμένοι» τολμούν να αναφέρονται σε αρχαιοελληνικού τύπου μύηση και Σπαρτιατική διαπαιδαγώγηση, χωρίς να υπάρχει τίποτα πουθενά και σε κανένα κείμενο. Και στη Σπάρτη, η ποινή ήταν θάνατος. Τα περί αντιθέτου, είναι εφευρέσεις του 20ου αιώνα από τους σύγχρονους κίναιδους.
Ελπίζω να βρεθούν και να ενωθούν και πρόσθετες φωνές με την δική μου και να φωνάξουμε « ΨΕΜΑΤΑ ΛΕΤΕ».
Πατέρες συγνώμη.