Του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη
Πολιτικού Επιστήμονα
E-mail:emmakoum@otenet.gr
Στη σημερινή στήλη μας, την πρώτη της νέας χρονιάς, αποφάσισα να κάνω μια στροφή προς τα τοπικά θέματα που απασχολούν το νομό μας και να προσπαθήσω να απεικονίσω όσο πιο παραστατικά μπορώ τις εκφάνσεις τους, τις εξελίξεις τους και φυσικά τις επιπτώσεις τους. Θεωρώ ότι, η προσπάθεια αυτή δεν θα είναι εύκολη και φιλοδοξώ να προβληματίσω, να προβληματιστώ και να φωτίσω ορισμένες πτυχές της ζωής μας που θα συμβάλλουν στο δημόσιο διάλογο, με εστιασμένο, εν πολλοίς δηκτικό, αλλά και με αιρετικό πολλές φορές τρόπο. Σε αυτό το οδοιπορικό προβληματισμού, αναζήτησης και διαφορετικής θέασης των τεκταινομένων ανταποκρίνομαι με ιδιαίτερη χαρά και προσοχή στα όσα μου στέλνετε και επιθυμείτε να αναλύσω. Η στήλη αυτή, σε αυτή την εφημερίδα συνεχίζει να υπάρχει για εσάς και εδώ θα πρέπει να τονίσω το γεγονός ότι ο εκδότης της συγκεκριμένης εφημερίδας -αλλά και των άλλων έντυπων ημερησίων και ηλεκτρονικών εφημερίδων στις οποίες η παρουσία των σκέψεών μου είναι αραιότερη- φιλοξενεί (και φιλοξενούν) τις απόψεις μου, χωρίς καμιά διάθεση ή απόπειρα λογοκρισίας, υπόδειξης, κριτικής ή προσπάθειας χειραγώγησής μου σε «διατεταγμένη υπηρεσία». Πιστεύω βαθιά μέσα μου ότι ο κονδυλοφόρος της όποιας «πληρωμένης πένας», εκτός από το να αδικεί κατάφωρα τον ίδιο του τον εαυτό, φέρνει σε εξαιρετικά δύσκολη θέση και τους «υμνολογούμενους» που ανερυθρίαστα «λιβανίζει».
Σημερινό θέμα μου αποτελεί η ποιότητα των λειτουργών της δημόσιας εκπαίδευσης: των νηπιαγωγών μας, των δασκάλων μας, των καθηγητών μας. Στο σύνολό τους είναι άνθρωποι καταρτισμένοι με ιδιαίτερες ικανότητες και προσόντα τα οποία απαιτούνται από τη φύση της πνευματικής εργασίας τους. Είχα την τύχη να γνωρίσω στα διάφορα στάδια της εκπαιδευτικής μου διαδρομής αρκετούς εμπνευσμένους και άξιους δασκάλους, οι οποίοι -χωρίς ίχνος υπερβολής- με καθόρισαν ως άνθρωπο, ως οντότητα, ως πολίτη. Δυστυχώς τον τελευταίο καιρό γινόμαστε όλοι θεατές κρουσμάτων παιδικής κακοποίησης από ανθρώπους, στους οποίους η Πολιτεία κι εμείς εμπιστευθήκαμε την εκπαίδευση των παιδιών μας. «Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω» θα έλεγε κάποιος. Θα σπεύσω να συμφωνήσω με την αυτή την άποψη ότι δηλαδή, κρούσματα παιδοφιλίας , πορνογραφίας, ψυχικής ανωμαλίας και διαστροφής συναντάμε σε όλους τους επαγγελματικούς χώρους. Η εκπαιδευτική διαδικασία όμως καθορίζει την πορεία ενός έθνους στο μέλλον, χαράσσει δρόμους προς την κατεύθυνση των μελλοντικών εξελίξεων, εκ-παιδεύει και διαμορφώνει χαρακτήρες, σμιλεύει ψυχές, διαπλάθει συνειδήσεις. Και σε κάθε περίπτωση, αν «χάσουμε» τα παιδιά μας ποιος είναι ο σκοπός της δικής μας ύπαρξης; Αν απολέσουμε το μέλλον τι το θέλουμε το ένδοξο παρελθόν και το σκοτεινό παρόν μας; Αν από το βιβλίο της Ιστορίας σκίσουμε τη σελίδα με τα οράματα της νέας γενιάς πως ξέρουμε ότι αυτή η σελίδα δεν θα ήταν η καλύτερη;
Λέγοντας παιδεία εννοούμε τη διαδικασία επιδράσεων και ερεθισμάτων που επεκτείνεται σε όλη τη διάρκεια του ανθρώπινου βίου. Δεν περιορίζεται χρονικά ούτε σταματάει ποτέ. Η εκπαίδευση όμως και στην πιο ευρεία έννοια της, περιλαμβάνει όλες εκείνες τις δραστηριότητες που έχουν ως σκοπό την επίδραση με συγκεκριμένο τρόπο στη σκέψη, στο χαρακτήρα και στη σωματική αγωγή του εκπαιδευόμενου. Με αυτήν αποκτώνται γνώσεις, δεξιότητες, ικανότητες και αξίες (ηθική, ειλικρίνεια, ακεραιότητα χαρακτήρα, αφοσίωση, υπευθυνότητα, επαγγελματισμός & αίσθηση του δικαίου). Η εκπαίδευση στα πλαίσια ενός εκπαιδευτικού συστήματος περιλαμβάνει ένα πρόγραμμα, μια ομάδα μαθησιακού στόχου και είναι χρονικά οριοθετημένη. Καταλύτης της εξέλιξης αυτού του συστήματος είναι ολόκληρη η εκπαιδευτική κοινότητα, τα κοινωνικά υποκείμενα που εγκαλούνται να προσθέσουν αξία στην εκπαίδευση και όχι να αντλήσουν πρόσκαιρα οφέλη από αυτήν.
Δυστυχώς, σε μια θολή εικόνα αντιθέσεων και περιδινήσεων ο καθένας βγάζει τον εαυτό του έξω από το κάδρο των ευθυνών, προσποιείται ότι δεν ήξερε, δεν αντιλήφθηκε, δεν κατάλαβε, δεν είδε. Αυτό πρέπει να σταματήσει. Η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών όχι μόνο σε γνωστικό υπόβαθρο, αλλά και σε ψυχομετρικά τεστ ανίχνευσης χαρακτήρα καθίσταται πλέον επιβεβλημένη. Χρειαζόμαστε μαθητές μορφωμένους κι εκπαιδευμένους και όχι αμόρφωτους και απαίδευτους. Πρέπει να υπάρχει αρμονία σώματος και πνεύματος. Επιβάλλεται να ατενίζουμε το μέλλον με αισιοδοξία. Είναι αναγκαίο να ξεχωρίζουμε ρόλους και δυνατότητες. Γιατί αν δεν θέλουμε τα παιδιά μας να μπερδεύονται με τις λειτουργίες του φύλου τους πρέπει να τα μάθουμε να ξεχωρίζουν τους φίλους τους.