Της Έλσας Καλλιτσουνάκη – Πίτερη
Δεν έχουν τέλος τα επώδυνα μέτρα για την διάσωση της Ελληνικής οικονομίας και της παραμονής μας στη ζώνη του ευρώ. Κάθε τόσο νέα μέτρα εξαγγέλλονται οδηγώντας μεγαλύτερες ομάδες πληθυσμού κάτω από τα όρια της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Παρά τις διαβεβαιώσεις των Κυβερνώντων, ότι δεν θα υπάρξουν άλλα μέτρα, σε σύντομο χρόνο αυτοδιαψεύδονται. Με την απειλή της πιθανής χρεοκοπίας, της επιστροφής στην δραχμή και με πρόσχημα ότι ενεργούν κατ’ απαίτηση της τρόικας οι κυβερνώντες συνεχίζουν την αφαίμαξη των μικρών και μεσαίων εισοδημάτων. Τα μέτρα σταδιακά οδηγούν στον εκμηδενισμό των συντάξεων, σε μισθούς πείνας, στον αφανισμό των μικρών επιχειρήσεων, στην συρρίκνωση της αγοράς, σε τεράστια και συνεχώς αυξανόμενη ανεργία, στην εξαφάνιση στοιχειώδους περίθαλψης, στην κατάργηση κάθε είδους κρατικής μέριμνας και πρόνοιας προς τους οικονομικά ασθενέστερους και αναξιοπαθούντες. Η πολυπόθητη ανάπτυξη που θα μας βγάλει από την κρίση παραμένει όνειρο απατηλό γιατί κανένας σοβαρός επενδυτής δεν εμπιστεύεται ένα διεφθαρμένο κράτος και μια κοινωνία έτοιμη να εκραγεί. Όμως παρά τα μέτρα και τον ιλιγγιώδη δανεισμό μας, με νέα δάνεια, ο κίνδυνος χρεωκοπίας της χώρας παραμένει ορατός και θα συνεχίσει να υφίσταται για πολλά χρόνια ακόμη. Φυσικό ακόλουθο της ασφυκτικής τακτικής των δανειστών μας θα είναι η πλήρης εξαθλίωση του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού, το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου «αντί πινακίου φακής», η εξαφάνιση του κοινωνικού κράτους, η μαζική μετανάστευση των νέων, η επιζήμια και επώδυνη επίλυση των εθνικών μας θεμάτων και τέλος την υποθήκευση για πολλά χρόνια της Ελληνικής οικονομίας, σε βάρος των επόμενων γενεών. Τι περισσότερο λοιπόν μπορεί να πάθει ο λαός με την χρεοκοπία που συνεχώς μας εκφοβίζουν οι πολιτικοί μας και τα μέσα ενημέρωσης. Ο λαός ήδη έχει υποστεί σε μεγάλο βαθμό τις συνέπειες από την καταστροφή της Ελληνικής οικονομίας, γιατί λοιπόν να ανησυχεί τόσο για μια πιθανή χρεοκοπία της χώρας μας. Άλλωστε γιατί να εμπιστευθεί τα ίδια πρόσωπα που είναι αποκλειστικά υπεύθυνοι για την καταστροφή της ελληνικής οικονομίας και σήμερα δήθεν μάχονται για την σωτηρία της χώρας; Παρά την δυσμενή θέση της χώρας, που βρέθηκε στο επίκεντρο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και στα αδίστακτα παιχνίδια των κερδοσκόπων, οι πολιτικοί δεν έχουν πείσει το λαό για την σοβαρότητα του εγχειρήματος και την πανεθνική προσπάθεια διάσωσης της οικονομίας. Αντίθετα καθημερινά μας δίδουν την εντύπωση «ότι τρεις λαλούν και δυο χορεύουν» όπως λέει ο λαός. Συνεχίζουν να μάχονται για τις θέσεις τους, τα προνόμια τους, την διεκδίκηση της εξουσίας και όλοι μαζί για την διατήρηση του διεφθαρμένου και διαπλεκόμενου πολιτικού συστήματος που κυβερνά τη χώρα μας. Δουλοπρεπώς υποκύπτουν σε κάθε απαίτηση και εκβιασμό των δανειστών μας χωρίς να έχουν καμία δυνατότητα διαπραγμάτευσης προσπαθώντας να κερδίσουν πολιτικό χρόνο. Επομένως για ποια προσπάθεια διάσωσης της χώρας ομιλούν και ποιους εν τέλει προστατεύουν από την άτακτη χρεοκοπία και ποια η διαφορά της άτακτης από την τακτική; Δυστυχώς οι πολιτικοί μας συνεχίζουν να μας εμπαίζουν, τα αδιέξοδα και η κρίση της οικονομίας σε τίποτε δεν τους πτόησε, είναι και παραμένουν οι ίδιοι. Κατάντησαν έναν περήφανο λαό να γίνει περίγελος ανά την υφήλιο και κατέστησαν το όνομα του Έλληνα συνώνυμο του απατεώνα και του λωποδύτη που ζούσε πλουσιοπάροχα σε βάρος άλλων. Κανένας τους όμως δεν βγήκε δημόσια να απολογηθεί για αυτόν τον εθνικό διασυρμό. Κανένας δεν ζήτησε συγνώμη από το λαό. Κανένας δεν βρέθηκε να αποδώσει ευθύνες σ’ αυτούς που πραγματικά ευθύνονται. Κανένας δεν ερευνά σε βάθος τα αμέτρητα σκάνδαλα και την κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος. Κανένας δεν αναζητεί τον κλεμμένο πλούτο της χώρας. Κανένας δεν δικάστηκε ούτε πήγε φυλακή. Κανένας δεν παραιτήθηκε από ευθιξία για όσα τους καταμαρτυρεί ο λαός. Κανένας τους δεν τολμά να εμφανισθεί δημόσια και όσοι το επιχείρησαν το μετάνιωσαν οικτρά. Όσοι δε προσπαθούν να δικαιολογήσουν την δουλικότητα της ψήφου τους για τα μνημόνια ψιθυρίζουν αερολογίες, ασυναρτησίες και αμφιβάλω αν καταφέρνουν να πείσουν έστω και τον εαυτό τους. Η Κυβέρνηση Παπαδήμου ενώ αρχικά δημιούργησε κάποιο κλίμα αισιοδοξίας και ελπίδας για το μέλλον, σχεδόν αμέσως οι όποιες προσδοκίες διαψεύστηκαν, αφού οι πολιτικοί αρχηγοί δεν του άφησαν κανένα περιθώριο κινήσεων και λειτουργεί ως διορισμένος υπάλληλος των πολιτικών αρχηγών που θα πρέπει συνεχώς να ισορροπεί σε αντίθετες τάσεις, επιδιώξεις και συμφέροντα. Είναι βέβαιο ότι το μέλλον και της παρούσας κυβέρνησης θα είναι βραχύβιο, αβέβαιο και επιζήμιο για τη χώρα. Ούτε οι εκλογές θα δώσουν λύση στο πρόβλημα της χώρας απλά θα παρατείνουν για λίγο ακόμη το βίο του υπάρχοντος χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος. Όλα δείχνουν ότι μαζί με την χρεωκοπία έρχεται και το τέλος της μεταπολίτευσης και ενός πολιτικού συστήματος που κυβέρνησε την χώρα επί 40 σχεδόν χρόνια. Τα καλύτερα χρόνια από συστάσεως του Ελληνικού κράτους, χωρίς πολέμους, χωρίς μεγάλες φυσικές καταστροφές, χωρίς διχασμούς και έντονα πολιτικά πάθη και θα έπρεπε να είναι χρόνια παραγωγικά και δημιουργικά ώστε σήμερα να είμαστε μια σύγχρονη Ευρωπαϊκή χώρα. Αντίθετα επέτρεψαν την γιγάντωση της διαφθοράς, τον άμετρο πλουτισμό ημετέρων σε βάρος του λαού, την ασυδοσία και ατιμωρησία, διέβρωσαν ολόκληρο το δημόσιο τομέα, τη δικαιοσύνη, το στρατό, κατέστρεψαν την εθνική οικονομία, υπερχρέωσαν τους έλληνες για πολλές γενιές. Αδιαφόρησαν για τα εθνικά μας θέματα, που για πολλές δεκαετίες παραμένουν ανοιχτά και αποτελούν μέγα κίνδυνο για την ύπαρξη του έθνους μας. Είναι όλοι συνυπεύθυνοι γιατί περιέπαιξαν, αδίκησαν, εξευτέλισαν ένα περήφανο λαό για την ιστορία του και την πολύπλευρη προσφορά του, είναι ανίκανοι, ακατάλληλοι και επικίνδυνοι. Η χρεοκοπία όσο επώδυνη και αν είναι θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την επανεκκίνηση της οικονομίας σε υγιή βάση, την εξυγίανση του κράτους και την εμφάνιση μιας νέας γενιάς πολιτικών ελπίζω εντιμότερων, ικανότερων και αποτελεσματικότερων από τους σημερινούς. Επιπλέον σωστό και δίκαιο είναι η δική μας γενιά, που ευθύνεται για τις επιλογές της και την διατήρηση αυτού του σαθρού και διαφθαρμένου πολιτικού συστήματος, να σηκώσει ολόκληρο το βάρος της ανόρθωσης του κράτους και όχι να μεταφέρουμε το πρόβλημα στις επόμενες γενιές. Το παράδειγμα χρεοκοπίας της Αργεντινής, που σήμερα έχει βγει από την κρίση, έχει πολλές ομοιότητες με την Ελληνική πραγματικότητα. Προσωπικά μεταξύ άτακτης χρεωκοπίας και ανεξέλεγκτης πολιτικής και οικονομικής κηδεμονίας, με διατήρηση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, ανεπιφύλακτα ψηφίζω το πρώτο. 
