Μαρινάκι μου
Αποφάσισα να σου γράψω για τελευταία φορά μήπως και καταφέρω να συγκινήσω την σκληρή και άπονη καρδιά σου. Αυτή την καρδιά που με θυμήθηκε μια φορά και μετά με ξέχασε ενώ εγώ καθημερινά υποφέρω γι’ αυτήν.
Η καρδιά μου για σένα έχει γίνει σαν το αυτοκίνητο μου στους δρόμους του Κουμπέ που περιμένει τη σειρά του πότε θα περάσει και τα νεύρα μου χτυπάνε κόκκινο, ενώ προηγούνται πολλοί άλλοι που λιώνουν κι αυτοί για το χατίρι σου. Αχ Μαρινάκι μου κάθε μέρα στις λακούβες του έρωτα σου η καρδιά μου έχει πάρει σασί και δεν γλιτώνει με τίποτα. 
Κι αν την τελευταία φορά που βρεθήκαμε η αναπηρία μου μεγάλωσε απο το 60 στο 73 τοις εκατό, θέλω να με προσέχεις γιατί έχω κι εγωισμό.
με θαυμασμό,
ένας νέος απ’ τον Κουμπέ.
Ran – ta – plan