Του Μανώλη Σκαρσουλή
Ανιψιέ Δημήτρη
Θέλω να σου μιλήσω για τις γυναίκες. Σε ξάφνιασα ε; Αυτές στάθηκαν η μεγαλύτερη εγκυκλοπαίδεια της ζωής μου. Υπήρξα ιδανικός κι ανάξιος» αναγνώστης τους. Αλλά και ισόβιος φοιτητής, αφού το.. διδακτορικό μου για κείνες υπήρξε μια ουτοπία, παρέμεινε και παραμένει αιωνίως ανολοκλήρωτο.
Πιστεύω ότι η γυναίκα είναι σαν τη θάλασσα. Γαλήνια, σαγηνευτική, λαμπερή, απέραντη. Σε θωπεύει, σε δροσίζει, σε χαλαρώνει, σε λυτρώνει. Αφρισμένη, θυμωμένη, σκοτεινή, φουρτουνιασμένη. Σε ταράζει, σε ζαλίζει, σε φοβίζει, σε εξουθενώνει. Έχει την κάλμα της, τα μελτεμάκια της, τα μποφόρ της. Εχει τις .. περιόδους της, τις ορμόνες της, τα γυναικολογικά της. Αιδοίον Πέλαγος., Αιγαίον Πέλαγος. Αχ, πατρίδα μου γλυκιά! Παρομοιώσεις, μεταφορές, επίθετα, ρήματα υπάρχουν ανεξάντλητα για τη γυναίκα και τη θάλασσα., Γένους θηλυκού και τα δύο, μην το ξεχνάς.
Σημασία έχει να πας με τα νερά της. Άμα είσαι νησιώτης ίσως το αντιλαμβάνεσαι καλύτερα. Χρειάζεται να την ανιχνεύσεις, να την αγκαλιάσεις, να κολυμπήσεις απαλά και ήρεμα μέσα της, να μη βιάζεσαι, να νιώσεις τους χυμούς της, ν’ αφεθείς στο υγρό στοιχείο της, να διαισθανθείς την ανωτέρότητά της. Ν’ ακούσεις το φλοίσβο των κυμάτων της, να πλεύσεις ανάλογα με τις διαθέσεις της. Τι νομίζεις ότι είσαι; Ένα καραβάκι που αρμενίζει στα νερά το σκοτεινού γαλάζιου της. Δεν τη χορταίνει το μάτι σου. Ατελείωτη, ανεξάντλητη. ‘Άντε και βούτηξες μέσα της, σιγά μη βρεις το βυθό της. Νομίζεις ότι τον βρήκες. Σε ξεγελάει και σε ρουφάει. Κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο/ Δε βρίσκεις άκρη. Χάσμα, χασμάτων. Αχανές.
Μη νομίζεις ότι σου κάνω τον καμπόσο και σ’ το παίζω καθηγητής του έρωτα. Χρειάζεται να βουτήξεις μόνος σου στα βαθιά ή στα ρηχά έστω. Κολύμπι θα μάθεις σίγουρα. Τις γυναίκες; Ο Θεός κι η ψυχή τους. Εσύ όμως όρθιος στη γέφυρα, θαλασσοπόρος μέσα σ’ όλα. Τι κι αν κινδυνέψεις από τα κύματά της, τι κι αν φας χυλόπιτες και μείνεις στα κρύα του λουτρού. Έχει ο καιρός γυρίσματα.
Σίγουρα κάποιες στιγμές θα χαρείς την υπέρτατη γλύκα του μελιού της. Κι αν σε τσιμπήσει καμιά φορά με το κεντρί της, δε χάθηκε ο κόσμος. Κάποια άγαρμπη κίνηση θα ‘κανες και θα της τσαλάκωσες τα φτερά. Μ’ ένα χάδι, με μια καλή κουβέντα, με μια ανοχτόκαρδη αγκαλιά που θα της προσφέρεις όλα θα γίνουν μέλι γάλα. Κι άντε πάλι απ’ την αρχή…
Δύσκολο πράγμα η σχέση, η συμβίωση. Να είσαι τρυφερός με τις γυναίκες. Να είσαι τρυφερός με την κοπέλα σου. Αυτό νομίζω πως είναι το άλφα και το ωμέγα. Και ν’ αντέχει ο ένας τον άλλο, κυρίως εκείνη εσένα. Υπομονή χρειάζεται. Πολύ δύσκολο, ιδιαίτερα στα χρόνια της νιότης. Αλλά κι η εποχή μας δεν σηκώνει υπομονή. Είναι η εποχή της τσίτας και της σπίντας, όπως θα ‘λεγες εσύ, της νευρικότητας και της ταχύτητας, όπως θα ‘λεγα εγώ.
