Του Γιώργου Φιλίππου
Δύσκολα τα πράγματα στην Ελλάδα. Ας μην γελιόμαστε, Το φως στο συγκεκριμένο τούνελ είναι μακρύ και βαθύ. Τι γίνεται όμως με τις γενιές, με τους ανθρώπους που θέλουν να ζήσουν έστω και αξιοπρεπώς; Τίποτα! Υπομονή… 
Εντάξει, λέω εγώ σε όλα αυτά αλλά πόση υπομονή μπορεί να κάνει ένας 20χρονος; Και αν θέλετε, γιατί ένας 20χρονος να έχει υπομονή; Γιατί να παλέψει σε έναν ξενόφερτο αδικοχαμένο αγώνα;
Δύσκολα ερωτήματα και ακόμα δυσκολότερες αποφάσεις. Ο Ελληνικός λαός όμως τη ξέρει τη λύση. Η ξενιτιά αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της Ελληνικής κοινωνίας. « Κάθε οικογένεια και ένας μετανάστης» λέγανε παλαιότερα. Αυτή η φράση όμως έχει αρχίσει και επανέρχεται επικίνδυνα.
Δύσκολο πράγμα όμως να χωρίζει η οικογένεια στα δύο. Δεν ξέρω τι λένε οι στατιστικές και οι μελέτες πάντως για τον Έλληνα η οικογένεια, οι φίλοι ακόμα και η γειτονιά είναι πολύ σημαντικό πράγμα, ίσως και ιερό.
Πιστέψτε με όμως θα έφευγα. Ναι, θα έφευγα… Ξέρω τι πάει να πει η οικογένεια να διαμελίζεται και να χάνει τη μαγεία της. Όλα αυτά τα υποκατάστατα τύπου skype εγώ τα απαρνιέμαι. Άλλο πράγμα η επαφή, η προσωπική επαφή με τον αδερφό ή την αδερφή σου.
Ναι… θα έφευγα. Δεν είναι η ανεργία, δεν είναι η πολιτική κατάσταση, δεν είναι τα λαμόγια, δεν είναι καν το ανύπαρκτο μέλλον.
«Είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει».
Είναι η αξιοπρέπεια που σου κλέβουν καθημερινά, είναι τα κεκτημένα που ξεπουλιόνται είναι η ιστορία που θυσιάζεται. Είναι όλα αυτά που με κάνουν να αγανακτώ…
Και θα φύγω.
Δεν είναι ο ήλιος και η θάλασσα που μας κάνει ξεχωριστούς. Δεν είναι το ‘αραλίκι’ που μας έχουν φορτώσει στις πλάτες. Είναι επαφή που έχουμε, εκ γενετής, με τον απλό συνάνθρωπο, με τον οποιοδήποτε. Είναι που δεν θέλουμε να πεινάσει ο γείτονας. Αυτά όλα λοιπόν λέγονται αξίες και μην σας ξεγελάνε δεν τις χάνουμε, ίσα ίσα που δυναμώνουν.
Απλά όταν μεταναστεύεις όλα αυτά τα χάνεις γιατί χάνεις την «έδρα σου». Έτσι είναι… χάνεις την έδρα σου και δεν μπορείς να παίξεις όπως θα ήθελες.
Θα φύγω λοιπόν και εγώ και χιλιάδες όλοι. Θα φύγω για να επιστρέφω με το κεφάλι ψηλά. Δεν αντέχω να αισθάνομαι συνένοχος στο έγκλημα ενός ολόκληρου λαού. Κρύβει αδυναμία αυτό, αλλά έτσι είναι. Και τονίζω δεν είναι τα νέα μέτρα δεν είναι καν τα επόμενα ακόμα πιο επώδυνα. Είναι βαθύτερο αυτό που μας κάνουν. Είναι η εξίσωση που θέλουν να μας υποβάλλουν. Και σαν Έλληνας δηλώνω το εξής: “Δεν εξισώνομαι με τίποτα και για κανέναν. Είμαι Έλληνας και θα είμαι πάντα ελεύθερος. Και αν δεν μπορώ; Θα φύγω για να αισθανθώ ότι τουλάχιστον έχω το δικαίωμα της επιλογής.”
Οι δεκαετίες που έπονται σίγουρα θα γραφτούν στην ιστορία. Τουλάχιστον εμείς έχουμε την δυναμική να είμαστε οι παράγοντες που θα μεταβάλουν το αποτέλεσμα. Καλή δύναμη εύχομαι…
