Του Νίκου Πολιουδάκη
Το «κίνημα της Πατάτας» μονοπώλησε την επικαιρότητα τις τελευταίες ημέρες. Φανερός σκοπός του άτυπου αυτού κινήματος είναι η καταπολέμηση της χρόνιας αισχροκέρδειας των μεσαζόντων, προς όφελος παραγωγών και καταναλωτών. 
Οι παραγωγοί/αγρότες ανέκαθεν πουλούσαν φτηνά στους μεσολαβητές/ εμπόρους. οι οποίοι με τη σειρά τους μεταπουλούσαν ακριβά στους τελικούς πωλητές/εμπόρους των γεωργικών προϊόντων. Λογικό αποτέλεσμα; Η τελική τιμή στα ράφια των μανάβικων και των σουπερμάρκετ να είναι μεγάλη έως και απαγορευτική για το αγοραστικό κοινό, που έτσι κι αλλιώς αγοράζει αγροτικά προϊόντα για την εξασφάλιση της καθημερινής τροφής. Επικουρικά σε αυτήν την προσπάθεια λειτουργεί το ίντερνετ και γνωστά σάιτ, μέσω των παραγγελιών και τη γνωστοποίηση τιμών και προσφορών.
Το νέο αυτό κίνημα αποτελεί πλήγμα για όσους πλούτισαν και πλουτίζουν ζώντας παρασιτικά και μεσοβέζικα. Και αν η δράση του φαίνεται παράνομη, είναι τουλάχιστον ουσιαστική. Διότι δίνει τη δυνατότητα στους παραγωγούς να αναπνεύσουν οικονομικά λειτουργώντας ως παραγωγοί και άμεσοι πωλητές ταυτόχρονα και σε καταναλωτές που φυτοζωούν, και άλλους, που αντιμετωπίζουν τεράστιες οικονομικές δυσκολίες, να αποκτήσουν σε συμφέρουσες τιμές ένα προϊόν που δε λείπει από κανένα σπίτι.
Το ΚΚΕ έσπευσε να καταδικάσει το κίνημα της πατάτας επειδή λειτουργεί «παραπλανητικά», βάζοντας το στον ίδιο κορβανά με το περσινό «κίνημα της πλατείας». Συμφωνούμε ότι η υπερβολική προβολή του κατά κάποιο τρόπο ανθρωπιστικού κινήματος κρύβει κινδύνους και αποπροσανατολίζει, όμως η ουσία δεν αλλάζει. Ένα καθημερινό προϊόν παρέχεται φθηνότερα κι όσες θεωρίες ή πρακτικές συνομωσίας κρύβονται από πίσω το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Ένα προϊόν έρχεται στα σπίτια φτηνότερα μέσα σε μια ύφεση που δεν έχει προηγούμενο στη σύγχρονη Ελλάδα. Δεν κινδυνεύει το έθνος από τη φτηνή πατάτα, είτε από οποιαδήποτε άλλη πατέντα, αλλά από τη «φτηνή» πολιτική.
Μια πολιτική, που οδηγεί με βήματα αργά και σταθερά στο «ξεπούλημα» της χώρας και του πλούτου της, ενώ είναι δέσμια των δανειακών τόκων και του υπέρογκου χρέους. Μια πολιτική, στην οποία πλούτισαν οι ασκούντες της και η οποία έβαλε στο στόχαστρο τον απλό λαό, που εκλιπαρεί απλώς να ζήσει και να μην αφανιστεί. Μια πολιτική, στην οποία πλούτισαν οι μεσάζοντες, οι μιζαδόροι και οι παρατρεχάμενοι, οι οποίοι δεν καταλαβαίνουν από κρίση, νέα μέτρα και τη συνεχιζόμενη κατρακύλα.
Κι εδώ ακριβώς είναι που κερδίζει πόντους το κίνημα της πατάτας ή αλλιώς του «γεώμηλου», όπως θα έλεγε και ο νέος Υπουργός Παιδείας, γνωστός σε όλους Γιώργος Μπαμπινιώτης. Όσοι κίνδυνοι κι αν υπάρχουν υποχθόνια, όπως ισχυρίζεται το ΚΚΕ, από τη μία, μέσα στη νέα αυτή «μόδα» κάποιοι, εν προκειμένω οι μεσάζοντες, πλήττονται, παθαίνουν, θα λέγαμε, «πατατατράκ» και από την άλλη ωφελούνται πολίτες.
Σε αντίθετη με την πολιτική σκηνή, όπου οι «μεσάζοντες» και οι δημιουργοί τους, μάλλον έχουν εξασφαλίσει το μέλλον τους και δεν τους πιάνει τίποτα…