Του Μανώλη Σκαρσουλή
ΤΟ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ, τη στιγμή που το ύψιστο αυτό αγαθό δοκιμάζεται τραγικά αποτελεί «αφέλεια», αλλά μήπως δεν αποτελεί «αφέλεια» να καταπιάνεται κανείς με οποιαδήποτε ανθρώπινη αξία την εποχή αυτή της υλιστικής παραφροσύνης και του στυγνού ανταγωνισμού; Όμως, η μόνη επιλογή στην απαισιοδοξία, την παραίτηση και τη μοιρολατρία είναι η ρεαλιστική αγωνιστική αισιοδοξία και αντίσταση πριν οδηγηθούμε σε φρικτότερο, τηρουμένων των αναλογιών, μεσαίωνα. 
Είναι όντως παράδοξο το γεγονός ότι μολονότι η υγεία σαν ύψιστο αγαθό, σαν υπέρτατη αξία και σαν θεσμός γνώρισε τη μεγαλύτερη δόξα στην αρχαία Ελλάδα και μάλιστα θεοποιήθηκε, εντούτοις, στη νεότερη ιστορία μας, διεθνώς, η υγεία υποβαθμίστηκε συγκριτικά με άλλα αγαθά, αξίες και ιδανικά και αυτό παρ’ όλο που ο ελληνικός πολιτισμός μεταλαμπαδεύτηκε στον υπόλοιπο κόσμο, ιδιαίτερα στο δυτικό, αλλά στην πορεία μεταλλάχτηκε.
Σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας (ΠΟΥ), υγεία σημαίνει: «την κατάσταση πλήρους σωματικής, ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας και όχι απλώς την απουσία νόσου ή αναπηρίας».
Στα 30 άρθρα της, η ΟΔΔΑ, αφού εξαντλεί τα πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα, τελικά στο 25ο άρθρο αναφέρει: «Καθένας έχει δικαίωμα σε ένα βιοτικό επίπεδο ικανό να εξασφαλίσει στον ίδιο και την οικογένεια του υγεία και ευημερία, και ειδικότερα τροφή, ρουχισμό, κατοικία, ιατρική περίθαλψη, καθώς και τις απαραίτητες κοινωνικές υπηρεσίες. Έχει ακόμα το δικαίωμα σε ασφάλιση από την ανεργία, την
Η υγεία είναι συνυφασμένη με την ανθρώπινη φύση και βιώνεται με την ανθρώπινη ελευθερία. Μόνον ένας πραγματικά υγιής άνθρωπος μπορεί να νιώθει ελεύθερος και σε ειρήνη και αρμονία με το περιβάλλον του. Διαφορετικά, ίσως ισχύσει η ιστορία του καμπούρη που όταν τον ρώτησαν αν προτιμάει να γίνει ευθυτενής, υγιής όπως οι άλλοι ή οι άλλοι να γίνουν σαν αυτόν, εκείνος προτίμησε το δεύτερο!
Για ποια υγεία μπορούμε να μιλάμε όταν περίπου 10 εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν κάθε χρόνο από την πείνα, ξέχωρα εκείνα που σκοτώνονται ή τραυματίζονται και μένουν ανάπηρα εξαιτίας πολεμικών συγκρούσεων, όταν 200-250 εκατομμύρια ανήλικα παιδιά αναγκάζονται να εργάζονται, θύματα στυγνής εκμετάλλευσης όταν εκατομμύρια παιδιά γίνονται θύματα του απάνθρωπου εγκλήματος της σεξουαλικής εκμετάλλευσης όταν περίπου 25 εκατομμύρια άνθρωποι, γέροι, γυναίκες και παιδιά είναι ξεχωρισμένοι από την πατρίδα τους, πρόσφυγες σε ξένες πολλές φορές αφιλόξενες χώρες και πολλοί καταλήγουν στα δίχτυα ασυνείδητων δουλεμπόρων, όταν οι άνεργοι ξεπερνούν το 1 δισεκατομμύριο, και δισεκατομμύρια άνθρωποι αναγκάζονται να μεταναστεύσουν για εξεύρεση εργασίας, όταν τα ναρκωτικά, τρομοκρατικές κ.ά. εγκληματικές ενέργειες καθώς και φοβερές επιδημικές ασθένειες, όπως το AIDS, προκαλούν εκατόμβες θυμάτων στον κόσμο υπό το αδιάφορο ή συνένοχο βλέμμα των κατά το Δημοσθένη «παραξίαν ευτυχούντων»;