Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
kokonasb@gmail.com
Θυμάστε το παλιό σύνθημα του Κ.Κ.Ε για «τέσσερα κόμματα και δύο πολιτικές»; Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, είναι αυτό που θα χαρακτηρίσει απόλυτα τις εκλογές που μας έρχονται. Γιατί μπορεί να πλησιάζουν τα δέκα τα κόμματα που θα διεκδικούν την είσοδό τους στη Βουλή, αλλά οι πολιτικές θα είναι ουσιαστικά μόνο δύο: ή επιστροφή στη δραχμή και χρεοκοπία ή παραμονή στο Ευρώ και λιτότητα. Κι από κει και πέρα, ο καθένας μας θα διαλέξει όποιον νομίζει ότι εκπροσωπεί καλύτερα τη μια ή την άλλη προοπτική.
Με τα δύο (τέως;) μεγάλα κόμματα, τα πράγματα είναι πλέον απολύτως ξεκαθαρισμένα. Εκείνο που βέβαια προσδοκά ο ψηφοφόρος θα είναι η εφαρμογή του Μνημονίου και ότι άλλο -καλύτερο ή χειρότερο- προκύψει από αυτήν. Ενδεχομένως, μάλιστα, ψηφίζοντας το ένα από τα δύο να επιλέγει να το κυβερνήσουν και τα δύο. Είναι και η πιθανότερη εκδοχή αυτή. Το ενδιαφέρον -το πρόβλημα κατά πολλούς-βρίσκεται στην άλλη βασική επιλογή, την αντιμνημονιακή. Μόνο που, όταν φτάνουμε στο «και μετά;», οι περισσότεροι εξαντλούν την πολιτική τους πρόταση στην περιγραφή του πόσο κακό είναι το Μνημόνιο.
Στο ερώτημα: «και τι κάνουμε χωρίς το Μνημόνιο;» ουσιαστικά μόνο το Κ.Κ.Ε δίνει μια απάντηση. Κακή ή καλή, αποδεκτή ή απορριπτέα, δεν έχει σημασία, είναι απάντηση. Τη λέει: «λαϊκή εξουσία». Είναι αυτό που, σε άλλες εποχές, το λέγαμε «καθεστώς σοβιετικού τύπου» ή «δικτατορία του προλεταριάτου». Το γεγονός ότι το σύστημα κατέρρευσε παγκοσμίως για οικονομικούς λόγους δεν έχει καμία σημασία για τους υποστηρικτές του. Θέλουν να πιστεύουν ότι από την Ελλάδα μπορεί να ξεκινήσει η αναβίωση του, χωρίς μάλιστα να διαθέτει το παραμικρό στήριγμα παγκοσμίως. Αλλά είπαμε, είναι μια πρόταση.
Εκείνοι που, ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι προτείνουν για την επόμενη μέρα, είναι τα δύο άλλα κόμματα της παραδοσιακής Αριστεράς. Ο ΣΥΡΙΖΑ, για παράδειγμα, υπόσχεται μια οικονομική αναγέννηση, σύμφωνα με την οποία, όλα θα αλλάξουν προς το καλύτερο. Ότι χρειάζονται χρήματα που δεν υπάρχουν είναι, όπως φαίνεται, μια λεπτομέρεια που δεν απασχολεί τον ΤΣΙΠΡΑ και τους συνεργάτες του. Και η ΔΗΜΑΡ θέλει την Ευρώπη, αλλά όχι το Μνημόνιο, θέλει μια Ευρωπαϊκή Ένωση, όχι όπως είναι, αλλά όπως την οραματίζεται.
Μόνο που το πρόβλημα είναι τι κάνουμε αύριο γιατί Ευρώ – δραχμή δεν υπάρχει, παρά μόνο Ευρώ…