Του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη
Πολιτικού Επιστήμονα
E-mail:emmakoum@otenet.gr
Εκλέγω σημαίνει επιλέγω. Και η επιλογή είναι κατά κανόνα σωστή, εφόσον είναι ελεύθερη και ανεπηρέαστη. Το κριτήριο της ορθολογικής επιλογής είναι εκείνο που μας ωθεί να επιλέξουμε το ένα ή το άλλο κόμμα, το προϊόν της τάδε ή της δείνα εταιρείας, τον τρόπο που θα συμπεριφερθούμε στον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας και τελικά την οδό που μας οδηγεί σε μια σειρά αποφάσεων που εν πολλοίς καθορίζουν την ίδια μας τη ζωή. Οι ανθρώπινες επιλογές δεν γίνονται στο κενό και δεν είναι άσχετες από την ιδιοσυγκρασία και τα βιώματα του καθενός από εμάς. Το σίγουρο είναι ότι στα δημοκρατικά πολιτεύματα οι επιλογές της πλειοψηφίας καθίστανται δεσμευτικές για τη μειοψηφία. Συνεπώς οι πολλοί έχουν δίκιο και οι λίγοι έχουν άδικο.
Είναι όμως αληθινό αυτό ή μήπως πρόκειται για ένα βολικό κανόνα κυβερνησιμότητας; Αν είμαστε πέντε άτομα που έχουν μπροστά τους ένα μήλο και οι τρεις εξ ημών ισχυρίζονται ότι είναι αχλάδι, ενώ οι δύο λένε ότι είναι μήλο, ποιοί έχουν δίκιο και ποιοί άδικο; Με βάση τη λογική δίκιο έχουν αυτοί που λένε ότι πρόκειται για μήλο. Με βάση την αρχή της πλειοψηφίας το μήλο «βαφτίζεται» αχλάδι και οι δύο που ωρύονται για αυτόν τον παραλογισμό πρέπει να δεχτούν τη γνώμη των τριών. Σε δεύτερη φάση οι διαφωνούντες πρέπει να την υποστηρίζουν κιόλας, αν υποθέσουμε ότι λειτουργούμε σε καθεστώς «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού».
Οι εκλογές της 6ης Μαΐου είναι ίσως οι πιο περίεργες εκλογές στην μεταδικτατορική ιστορία της χώρας. Δεν αποτελούν εκλογές στις οποίες οι νικητές θα αποσπάσουν λάφυρα από τους ηττημένους. Δεν προσφέρονται για πανηγυρισμούς, πολυπληθείς συγκεντρώσεις και δαπανηρές διαφημιστικές καμπάνιες. Διεξάγονται σε συνθήκες βουβαμάρας, αγανάκτησης και θυμού. Για πολλούς δεν έχουν κανένα νόημα, μια και οι δεσμεύσεις της χώρας στους δανειστές της είναι ανελαστικές σε τροποποιήσεις και καθίστανται υποχρεωτικές για την επόμενη κυβέρνηση. Στο μυαλό του μέσου ψηφοφόρου κυριαρχεί η τιμωρητική διάθεση για εκείνους που έφεραν τη χώρα στο χείλος του γκρεμού και εξακολουθούν να φέρονται τόσο υποκριτικά, σε σημείο που να διατείνονται ότι την έσωσαν.
Η ειλικρίνεια παρόλο που δεν εκτιμάται βραχυπρόθεσμα είναι η μοναδική οδός που δεν οδηγεί σε αδιέξοδο μακροπρόθεσμα. Τα κομματικά στεγανά έχουν προ πολλού διαρραγεί και το εκλογικό σώμα καθίσταται χυλός, του οποίου είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κάποιος τα συστατικά και την προέλευσή του. Η επιλογή εντός ή εκτός μνημονίου υπήρχε μόνο στο ξεκίνημα της εθνικής μας περιπέτειας. Τότε έπρεπε να έχουμε «οικουμενική κυβέρνηση». Η επιλογή αυτή δεν έπρεπε να αποτελέσει απόφαση ενός μόνο κόμματος. Δυστυχώς φτάσαμε στο αδιέξοδο και πάλι κάναμε λάθος. Οι εκλογές έπρεπε να είχαν διεξαχθεί τον περασμένο Νοέμβριο για πάρα πολλούς και ιδιαίτερα σοβαρούς λόγους. Η κυβέρνηση που θα προέκυπτε με νωπή λαϊκή εντολή θα είχε την εξουσιοδότηση να διαπραγματευτεί τη νέα δανειακή σύμβαση και να προασπίσει με τον καλύτερο τρόπο την εθνική μας κυριαρχία. Δυστυχώς το πολιτικό σύστημα αποδείχτηκε κατώτερο των περιστάσεων και μετά την εκδίωξη του κ. Παπανδρέου -γιατί περί αυτού πρόκειται και όχι για πράξη πολιτικής μεγαλοψυχίας- δεν θέλησε να χρεωθεί απολύτως τίποτα και προχώρησε στο διορισμό ενός τραπεζίτη στη θέση του πρωθυπουργού. Η λύση αυτή αποτέλεσε πείραμα κοινοβουλευτικής ακροβασίας και άγγιξε τα όρια της συνταγματικής εκτροπής. Η δοτή κυβέρνηση υπέγραψε το δεύτερο μνημόνιο, τις συνέπειες του οποίου αδυνατούν -ακόμα και σήμερα- να αντιληφθούν οι περισσότεροι. Αυτοί «οι περισσότεροι» είναι εκείνοι που θα αποφασίσουν στις 6 Μαΐου ότι το μήλο είναι τελικά αχλάδι. Εκλογές λοιπόν σε λάθος χρόνο και με «αντιπάλους» τους κυβερνητικούς εταίρους που προσωρινά χώρισαν και ξαναγύρισαν στα στρατόπεδά τους για να αποφασίσουν αν θα συνεργαστούν εκ νέου μετά. Μια αναμέτρηση, σε λάθος στιγμή, χωρίς λάφυρα και με λάθος εχθρό. «God bless Greece…».
