Του Βάιου Ντάφου
Μάνα… μητέρα…. μαμά…. μαμά που είναι οι κάλτσες ; -Μαμά πεινάω.. -Σήκω να βάλεις να φας -Άσε μου πέρασε. ; Όμως ας σοβαρευτούμε και ας ξεκινήσουμε ξανά.
Μάνα… μητέρα…. μαμά…. . Δεύτερη Κυριακή του Μάη. Ίσως η πιο τρυφερή και συναισθηματική γιορτή του χρόνου. Τιμούμε το πιο δυνατό, σταθερό, αγαπημένο πρόσωπο στη ζωή μας. Την μάνα μας. Εκείνη που συχνά ξεχνάμε, δεν υπολογίζουμε, θεωρούμε δεδομένη και πάντα διαθέσιμη. Εκείνη που πια δεν ξέρει όλα τα μυστικά μας όπως παλιά, αλλά με την αγκαλιά της δίνει λύση σε όλα. Η γυναίκα που δεν ξέρει πλέον-μιας και μεγαλώσαμε- πότε κλαίμε, αν φοβόμαστε ή τελικά νομίζουμε πως δεν ξέρει. Η μανά νοιώθει, αυτό ας μην το ξεχνάμε ποτέ. Όμως πως καθιερώθηκε αυτή η τόσο σπουδαία μέρα; Από ποιον και γιατί;
Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, στις αρχές του 20ού αιώνα, η δασκάλα Άννα Τζάρβις (Anna Jarvis) από τη Φιλαδέλφεια, αγωνίστηκε για την καθιέρωση της Γιορτής της Μητέρας, τη 2η Κυριακή του Μαΐου. Ήθελε να τιμήσει τη μητέρα της που αγωνίστηκε για τη συμφιλίωση Νοτίων και Βορείων Αμερικανών μετά τη λήξη του Αμερικανικού Εμφυλίου πολέμου το 1864.
Οι αγώνες της Άννας Τζάρβις δικαιώθηκαν το 1914, όταν το Κογκρέσο όρισε την επίσημη εθνική Γιορτή της Μητέρας τη γιορτή αυτή. Στην Ελλάδα, γιορτάστηκε για πρώτη φορά η Γιορτή της Μητέρας στις 2 Φεβρουαρίου του 1929,για να συνδυαστεί η Γιορτή αυτή με τη χριστιανική γιορτή της Υπαπαντής. Τελικά, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, η γιορτή μεταφέρθηκε από τις 2 Φεβρουαρίου στη 2η Κυριακή του Μαΐου.
Ένας ύμνος στο μεγαλείο της αγάπης και της συγχώρεσης της κάθε μάνας προς το παιδί της από το ΖΑΝ ΡΙΣΠΕΝ είναι ο μύθος της καρδιάς της μάνας. Κάποτε ήταν ένας νέος που αγαπούσε μια κοπέλα. Αυτή του ζήτησε ως αντάλλαγμα της αγάπης της την καρδιά της μάνας του. Εκείνος, πήγε σκότωσε την μάνα του, της ξερίζωσε την καρδιά και έτρεξε να την πάει την αγαπημένη του. Προχωρώντας στο δρόμο, κρατώντας στα χέρια την καρδιά της μάνας του, σκόνταψε και έπεσε. Τότε ακούστηκε μια φωνή από την καρδιά που έλεγε: «χτύπησες παιδί μου;»
Να αγαπάμε την μάνα μας. Κάνει πολλά για εμάς που δεν βλέπουμε ούτε πρόκειται να δούμε. Αντέχει πολλά, τα βάζει με πολλούς και μας προστατεύει. Σίγουρα κάνει λάθη μα και πολλά σωστά. Και την επόμενη φορά που θα σας πάρει τηλέφωνο να σας ρωτήσει αν έχετε φάει, αν έχετε αδυνατήσει ή να σας πει πως δεν δίνετε σημασία στην μανούλα, πριν θελήσετε να φωνάξετε η να κλείσετε το τηλέφωνο σκεφτείτε το εξής: πως αυτή η γυναίκα στην άλλη γραμμή, ανά πάσα στιγμή θα έκανε τα πάντα γ εσάς, θα έδινε την ζωή της χωρίς δισταγμό, μόνο για να δει στο πρόσωπο σας ένα χαμόγελο. Να τις χαιρόμαστε.
Αφιερώνω αυτό το κείμενο στην δική μου μαμά, την κυρία Μίνα που την αγαπώ όσο τίποτα άλλο στο κόσμο. Σε αγαπώ πολύ μαμά (ναι, έφαγα πριν ξεκινήσω να γράφω το άρθρο και φοράω μπουφάν)