Του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη
Πολιτικού Επιστήμονα
E-mail:emmakoum@otenet.gr
Κάποιοι δεν κατάλαβαν τι συνέβη. Άλλοι πασχίζουν ακόμη να καταλάβουν. Ορισμένοι νομίζουν ότι νίκησαν επειδή ήρθαν πρώτοι. Οι δεύτεροι ξαφνιάστηκαν με την επιτυχία και άρχισαν να προβληματίζονται. Οι τρίτοι πάγωσαν. Δεν ήθελαν να το πιστέψουν. Πανικοβλήθηκαν. Το πολιτικό προσωπικό είχε αρκούντως εκτεθεί στη μήνι του λαού. Και σύσσωμη μια χώρα έδωσε τη δική της απάντησή σε όσα της φόρτωσαν υπερφίαλοι ηγετίσκοι και υποτακτικοί δυόμισι χρόνια τώρα. Η έπαρση, ο μεσσιανισμός, το παραλήρημα και ο πολιτικός εγωισμός υποχώρησαν. Σταμάτησαν κάποιοι να υποκρίνονται πως τάχα δεν θωρούν. Η «αυτοδυναμία» του πρώτου εξελίχθηκε σε δράμα και η «πρωτιά» του δεύτερου σε τραγωδία. Η θεωρία της «αυτοδύναμης Ελλάδας» δεν θα μπορούσε να έχει ως καθηγητή τον άνθρωπο που με περισσή έπαρση σφιχτόδεσε τη χώρα στο άρμα εξάρτησης των δανειστών μας. Και η επιδίωξη της «αυτοδύναμης κυβέρνησης» δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί από εκείνον που όψιμα συνυπέγραψε -με αγανακτισμένο δήθεν ύφος- τη σύμβαση για μείωση (;) του «επονείδιστου χρέους» σε καιρούς χαλεπούς, όπου καταρρέουν αξίες, ιδεολογίες, πολιτικοί σχηματισμοί και πάσης φύσεως «σωτήρες».
Η πολιτική αλαζονεία των εκπροσώπων μας δεν έχει χρώμα και δεν ανήκει σε κάποιο κόμμα. Δεν αποτελεί προνόμιο κανενός και δεν γίνεται ανεκτή επί μακρόν από τους πολίτες. Η ψυχική απόσταση του λαού από τα κόμματα που χρόνια ψήφιζε, είναι πλέον γεγονός. Η τσίπα έσπασε και το στάσιμο νερό μυρίζει άσχημα. Τα συγχωροχάρτια έχουν τελειώσει, οι ευκαιρίες πέταξαν, η ψευτιά διαπομπεύθηκε, η πολιτική επανήλθε. Πέρασαν πολλές άχρηστες τετραετίες, ακούσαμε χιλιάδες υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν, είδαμε ανθρώπους να πλουτίζουν από το υστέρημά μας, ακούσαμε επαγγελματίες πολιτικούς να προσδιορίζονται ως προσωπικότητες, αντιληφθήκαμε εστεμμένους χωρίς στέμμα, ξαφνιαστήκαμε βλέποντας βασιλείς χωρίς πορφύρα, γελάσαμε πικρά αντιλαμβανόμενοι αυλοκόλακες και σφουγγοκωλάριους να συνωστίζονται πίσω από εθνοσωτήρες και διαβάσαμε χιλιάδες αναλύσεις χωρίς νόημα από κάθε λογής φωστήρες. Δεν υπάρχουν πλέον θέσφατα, η μνήμη μας επανέρχεται και «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι» αποδίδονται. Η νομοθετημένη ατιμωρησία των πολιτικών προκάλεσε κύματα οργής και αγανάκτησης στο εκλογικό τους ακροατήριο. Το πολιτικό χρεοστάσιο της χώρας δε συνιστά το αποτέλεσμα της οικονομικής χρεοκοπίας, αλλά την αιτία της. Οι συγκαλύψεις μέσω συγκυβερνήσεων που επιχειρήθηκαν δεν έτυχαν έγκρισης και αποδοχής από τους πολίτες. Οι τεχνοκράτες μπορεί να «πέτυχαν» στην αποστολή τους, όμως απέτυχαν να κρατήσουν όρθια την κοινωνία. Και είναι επόμενο στο τέλος, ο καθένας να «πληρώνεται» όπως ακριβώς του αξίζει.
Οι εκλογές της περασμένης Κυριακής ευνόησαν τα κόμματα που καταλαμβάνουν θέσεις με ζυγό αριθμό στην εκλογική κατάταξη. Κερδισμένο συνεπώς αναδεικνύεται το δεύτερο σε ψηφοδέλτια κόμμα του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, το τέταρτο των Ανεξάρτητων Ελλήνων και το έκτο της Χρυσής Αυγής. Αντίθετα, χαμένα αναδεικνύονται το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας που κατέγραψε το ιστορικό χαμηλό του 19% από ιδρύσεώς του, του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος που υπέστη εκλογική καθίζηση τριάντα και πλέον ποσοστιαίων μονάδων σε σχέση με τις εκλογές του 2009 και του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος, το οποίο δεν μπόρεσε να αυξήσει αισθητά τα ποσοστά του. Η Δημοκρατική Αριστερά προφανώς είναι κερδισμένη, ως πρωτοεμφανιζόμενο κόμμα. Η εκλογική αναμέτρηση της περασμένης εβδομάδας επιβράβευσε τις ζυγές δυνάμεις που αντιτάχθηκαν στο ζυγό του μνημονίου και της υποτέλειας. Εκλογές ζυγών και ζυγού επομένως, με χαμένους τους μονούς που έμειναν μόνοι. Ας ψαχτούν τώρα όλοι να βρουν τι τους χωρίζει και τι τους ενώνει. Γιατί, ότι εύκολα γκρεμίζεται, δύσκολα ξαναφτιάχνεται. Κανείς δεν θα μπορεί να πανηγυρίσει πάνω στα ερείπια μιας χώρας που άξιζε και αξίζει καλύτερη τύχη. Η σωτηρία της χώρας είναι το ζητούμενο, που η πολιτική πλέον καλείται να πετύχει. Κι εδώ χρειάζεται σύνεση και όχι τύχη. Αλλιώς, όλοι οικτρά θα έχουμε αποτύχει.
