Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
kokonasb@gmail.com
Μπορεί να έχουμε όσες ψευδαισθήσεις θέλουμε, μπορεί να πιστεύουμε όσες υποσχέσεις μας δίνουν διάφοροι φερέλπιδες , νεόκοποι σωτήρες , αλλά για να μην ξυπνήσουμε στις 18 Ιουνίου με το χάος πάλι μπροστά μας , ας αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε ότι χωρίς κάποιο μνημόνιο , έστω και ελαφρώς πιο «light» , το μέλλον μας θα είναι τουλάχιστον αβέβαιο.
Είτε μας αρέσει , είτε όχι , θα απαλλαγούμε από την πολιτική του μνημονίου , του σημερινού ή κάποιου άλλου , όταν θα μπορούμε να καλύπτουμε μόνοι μας τις ανάγκες μας ή όταν θα μπορούμε να ξανά – δανειστούμε από τις επάρατες αγορές για να καλύπτουμε τις τρύπες μας. Και αν θέλουμε να ελπίζουμε στις όποιες αλλαγές ισορροπιών διαφαίνονται στην Ευρώπη , πρέπει να έχουμε μια κυβέρνηση που να μπορεί να διαπραγματευτεί με επιχειρήματα ,που έχουμε , με σχέδιο , που δεν έχουμε , με πειθώ για τη σοβαρότητά μας , που την έχουμε καταβροχθίσει. Και όταν λέμε να διαπραγματευτούμε , εννοούμε προφανώς ότι δεν μπορεί να γίνει αυτό με εκβιασμούς ότι , ως άλλοι μάρτυρες , είμαστε έτοιμοι να ανατιναχθούμε και να ανατινάξουμε μαζί όσους περισσότερους μπορούμε…
Το ότι μπορεί πράγματι μια αποχώρηση μας από το Ευρώ να προκαλέσει ένα ντόμινο και σε άλλες χώρες δε θα πρέπει να αποτελεί καν επιχείρημα , αφού εμείς – και κυρίως οι πιο αδύναμοι , οι πιο φτωχοί – θα είμαστε οι πρώτοι που θα υποστούμε την ισοπέδωση …Και για όσους αριστερούς λαϊκιστές σπεύδουν να προβάλλουν την ιστορία της Αργεντινής , ας ρίξουν μια ματιά στην οικονομία και στην κατάσταση των πολιτών της …..Εκτός κι αν αποτελεί θετική εξέλιξη ότι ακόμα και σήμερα το νόμισμά της δεν έχει καταφέρει να φτάσει το 50% της αξίας που είχε το2001 ή ότι για να γίνει η παραμικρή εισαγωγή , πρέπει να δώσει άδεια η κυβέρνηση , αφού πρώτα διαπιστώσει αν μπορεί να παραχθεί στη χώρα το υπό εισαγωγή προϊόν.
Μπορεί να γκρινιάζουμε όσο θέλουμε για τη συντηρητική νεοφιλελεύθερη Ευρώπη και τις εμμονές της στη λιτότητα . Όμως ας σκεφτούμε και λίγο ότι η κατάστασή μας είναι κυρίως δικό μας δημιούργημα. Φτιάξαμε , πριμοδοτώντας την κόμματο – κρατία , ένα κράτος – τέρας , για να έχουμε μια επίπλαστη ασφάλεια κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας .Και αυτό ρουφούσε το αίμα της οικονομίας. Γίναμε μάστορες στη φοροδιαφυγή , στην αρπαχτή , και τώρα φωνάζουμε για τα άδεια ταμεία. Καταστρέφουμε το μόνο σχεδόν παραγωγικό κομμάτι μας , το τουρισμό , φοβίζοντας ή απογοητεύοντας τους τουρίστες. Φωνάζουμε γιατί κλείνουν επιχειρήσεις αλλά θεωρούμε τους επιχειρηματίες συλλήβδην εκμεταλλευτές ή κερδοσκόπους. Λες κι ανοίγουν τις επιχειρήσεις για να κάνουν χορηγίες στους συνδικαλιστές. Και ένα σωρό ακόμα αμαρτίες που για να τις απαριθμήσουμε χρειαζόμαστε σελίδες επί σελίδων.
Να τιμωρήσουμε , λοιπόν , το δικομματικό πολιτικό σύστημα , το οποίο φέρει πράγματι τεράστια ευθύνη για αυτό το χάλι. Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι σε αυτό το φαγοπότι κανένας δεν ήταν αμέτοχος. Και πολύ περισσότερο , δεν μπορεί να έχουμε αυταπάτες ότι αυτοί που υπόσχονται επιστροφή στο παλιό καλό παρελθόν , χαϊδεύοντας τα αυτιά απελπισμένων με κατάρες κατά των μνημονίων , μπορούν να μας σώσουν , χωρίς να αλλάξουμε και εμείς οι ίδιοι…?
Γιατί – δυστυχώς – δεν έχουμε να επιλέξουμε μεταξύ καλής και κακής λύσης , αλλά μεταξύ κακής και χειρότερης….
