Ο ιδρυτής της Κρητικής αδελφότητας του Ντάργουιν μιλάει για τα 56 χρόνια του στην Ωκεανία
Κουβαλώντας πάντα μέσα του την Κρήτη, ο Κώστας Χνάρης από τα Λιβάδια Μυλοποτάμου, που ζει τα τελευταία 56 χρόνια στη μακρινή Αυστραλία, θυμάται το δικό του μεγάλο ταξίδι που πραγματοποίησε σε επίσης δύσκολες εποχές για την ελληνική οικονομία. 
Ο Κρητικός του Ντάργουιν, ξεκίνησε τη δική του πορεία το 1956 με μόνο όπλο την ελπίδα για καλύτερη ζωή, αφήνοντας πίσω του πατρίδα και οικογένεια.
«Δεν το μετάνιωσα που έφυγα» λέει ο ίδιος, «η ζωή εδώ ήταν και είναι καλύτερη», ενώ όσον αφορά στην Ελλάδα του σήμερα, ο Κώστας Χνάρης δεν μπόρεσε να κρύψει την έντονη ανησυχία του για την πολιτική και οικονομική κατάσταση έτσι όπως διαμορφώνεται.
Της Αθηνάς Πετρακάκη
Γεννημένος στις 22 Απριλίου του 1935 στα Λιβάδια Μυλοποτάμου ο Κώστας Χνάρης τη δεκαετία του ΄50 και σε ηλικία μόλις 20 ετών αποφασίζει να εγκαταλείψει τη γενέθλια γη και να μεταφερθεί στην ελληνική πρωτεύουσα, προκειμένου να παρακολουθήσει ταχύρυθμα μαθήματα Αγγλικών με σκοπό να πραγματοποιήσει ένα μεγάλο ταξίδι στη μακρινή και άγνωστη για τους περισσότερους Έλληνες, Αυστραλία.
Τους 18 μήνες που έμεινε στην Αθήνα, εργαστηκε σ’ ένα καφενείο ενώ συγχρόνως τακτοποιούσε και τα χαρτιά του ώστε να επιβιβαστεί στο νορβηγικής σημαίας «ΣΚΑΟ ΓΚΟΥΝ» το οποίο θα μετέφερε 1.300 Έλληνες (1.150 άντρες και 150 γυναίκες) στην Ωκεανία.
Σ’ ένα μπαούλο που του είχε ετοιμάσει η μητέρα του, εκτός από τα προσωπικά του είδη, έκλεισε και τα νεανικά του όνειρα για καλύτερη ζωή και στις 23 Ιανουαρίου του 1956 ξεκίνησε από το λιμάνι του Πειραιά για ένα ταξίδι 26 ημερών, έχοντας ήδη υπογράψει μια 2ετή σύμβαση σύμφωνα με την οποία, για τα δύο πρώτα χρόνια της παραμονής του, έπρεπε να προσφέρει τις υπηρεσίες του όπου θα τον χρειάζονταν το Αυστραλιανό κράτος.
Οι μέρες στο πλοίο περνούσαν αργά για το 21χρονο Κώστα, κατά τη διάρκεια των οποίων συνέχιζε και τα μαθήματα των Αγγλικών.
Για το μακράς διάρκειας ταξίδι στο πλοίο, είχαν οριστεί κανόνες για τους 1.300 και πλεον επιβαίνοντες, τους οποίους και κλήθηκε να επιβάλλει μια ομάδα από τους ίδιους τους επιβάτες (ένα είδος σεκιούριτι) που είχαν οριστεί από τους οργανωτές του ταξιδιού.
Το ταξίδι ήταν ιδιαίτερα δύσκολο για μεγάλο μέρος των επιβατών αφού αρκετοί ήταν άρρωστοι για μέρες, από το γνωστό και ανηπόφορο κούνημα του καραβιού.
Στις 17 του Φλεβάρη του 1956, το πλοίο έπιασε στο λιμάνι της Αδελαίδας, όπου και ο τελικός προορισμός για το Ρεθεμνιώτη που είχε πλέον να αντιμετωπίσει, τις σκληρές συνθήκες εργασίας σε μια χώρα που ζητούσε εργατικό δυναμικό για τις δύσκολες δουλειές που οι ίδιοι οι Αυστραλοί απέφευγαν.
Η πρώτη του δουλειά, ήταν στους Αμπελώνες της Αδελαίδας, «στα σταφύλια» όπως είπε ο ίδιος. Αμέσως μετά ξεκινησε η μεγάλη περιπλάνησή του, σε διάφορες πόλεις και σε πολλές διαφορετικές δουλειες. Για παράδειγμα, δούλεψε σε εργοστάσιο επεξεργασίας ξύλου, σε τυροκομείο, σε λατομείο, σε καλάμια, σε κατασκευή φρακτών, σε ορυχεία χρυσού και χαλκού, σε εργοστάσιο μπύρας, σε σταθμό φορτηγών, σε εργοστάσιο κονσερβοποιίας, σε εργοστάσιο φρούτων, στην κουζίνα ορυχείων κάρβουνου, σε χυτήρια μετάλλων, σε εργοστάσιο ζάχαρης, σε εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας και σε αρκετές ακόμα δουλειές τις οποίες και ανακύκλωνε ανάλογα την εποχή.
Παρά το γεγονός ότι ηταν περιζήτητος για την εργασία του, δεν έμενε πολύ σε ένα μέρος, αφού επιθυμία του ήταν να γνωρίσει τη νέα του πατρίδα, έτσι, μόλις είχε την πρόταση για την επόμενη δουλειά άφηνε την προηγούμενη και με τον τρόπο αυτό γνώρισε δουλεύοντας σχεδόν όλοκληρη την ήπειρο. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε κάθε δουλειά δεν έμενε παραπάνω από 3 μήνες και έφευγε για την επόμενη πόλη.
Αξίζει να αναφερθεί πάντως, ότι αρκετές φορές εργάστηκε για τους ίδιους εργοδότες, οι οποίοι του είχαν δηλώσει ότι πάντα θα έβρισκε δουλειά στις επιχειρήσεις τους σε περίπτωση που αποφάσιζε να επιστρέψει.
Ένα μεγάλο μέρος των πρώτων σχεδόν 20 χρόνων, που δούλεψε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Αυστραλίας, το πέρασε δουλεύοντας ώς μπαρμαν ή ως σερβιτόρος σε μεγάλα και πολυτελή ξενοδοχεία της περιοχής όπως το South Australia Hotel και το Darwin Hotel. Μάλιστα ήταν από τους ιδιαίτερα έμπιστους υπαλλήλους, αφού ήταν εκείνος που αναλάμβανε τις προσωπικότητες που φιλοξενούνταν στους χώρους. Ο ίδιος θυμάται να σερβίρει ηθοποιούς παγκοσμίου φήμης όπως για παράδειγμα την πολύ γνωστή Μάρλεν Ντίντριχ.
Ωστόσο το 1972 απέκτησε και το δικό του καφέ, το οποίο όμως μετά από λίγο καιρό πούλησε για να επιστρέψει στην σκληρή αλλά προσοδοφόρα εργασία των ορυχείων.
Παρά τη χαλαρή περιγραφή του, ο Κώστας Χνάρης, στη νέα ήπειρο γνώρισε και το ρατσισμό, αφού οι ντόπιοι δεν έβλεπαν με καλό μάτι τους ξένους που ξεχώριζαν.
Οι περιπλανήσεις του σκληροτράχηλου Κρητικού, όπως τον χαρακτήριζαν, σταμάτησαν προσωρινά όταν σε ηλικία 38 ετών παντρεύτηκε την αγαπημένη του Αγγέλα, που ωστόσο είχε έρθει από την Ελλάδα προκειμένου να επισκεφθεί τα αδέρφια της κι έτσι εγκαταστάθηκε μόνιμα πλέον στο τροπικό Darwin στη βόρεια Αυστραλία.
Τα τελευταία 8 χρόνια το ανήσυχο πνεύμα του για περιπέτεια ξύπνησε και πάλι κι άρχισε τις επισκέψεις με μορφή διακοπών αυτή τη φορά, σε διάφορα κράτη της νοτιοανατολικής Ασίας όπως Βιετνάμ, Ταϊλάνδη, Μαλαισία, Καμπότζη, Λάος, Ινδονησία κ.α. τα οποία και επισκέπτεται αρκετά συχνά. Μάλιστα, δε δίστασε σε ταξίδι του, να φτάσει μέχρι και τον Καναδά!
ΙΔΡΥΤΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΙΚΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑΣ ΣΤΟ DARWIN
O Κώστας Χνάρης ήταν ο άνθρωπος που ένωσε τις κρητικές οικογένειες του Darwin κάτω από τη σκέπη της Κρητικής Αδελφότητας που δημιούργησε το 1984 και στην οποία παρέμεινε πρόεδρος ως το 2000.
Ως πρόεδρος της αδελφότητας, εργάστηκε ακούραστα για τη διατήρηση και προβολή της κρητικής παράδοσης, ενώ είναι ιδιαίτερα γνωστός και αγαπητός όχι μόνο στην Ελληνική Παροικία του Darwin αλλά και μεταξύ των Αυστραλών, αφού ο πολιτειακός βουλευτής της περιοχής Jingili, Mr Blach, έκανε ιδιαίτερη μνεία για τον ίδιο, στη Βουλή της Βόρειας Επικράτειας το Δεκέμβριο του 1997, επαινώντας τον για τη δράση του.
Οι περισσότεροι από τους Κρήτες καλλιτέχνες που επισκέπτονταν την Αυστραλία, περνούσαν και από το Darwin όπου Κρήτες και Καλύμνιοι έκαναν ιδιαίτερα επιτυχημένους χορούς.
Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του, ο Κώστας Χνάρης διοργάνωνε λαμπρές διήμερες εκδηλώσεις για τον εορτασμό της Μάχης της Κρήτης στο Darwin, ενώ οργάνωσε επισκέψεις και καταθέσεις στεφάνων, για αντιπροσωπεία Αυστραλών που είχε επισκεφτεί την Κρήτη, κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο νησί.
