Τίποτε σε αυτή τη ζωή δεν τελειώνει χωρίς παρενέργειες. Απομακρύνονται καθημερινά από κοντά μας αγαπημένα πρόσωπα, πολύτιμα κειμήλια, ενθύμια γεμάτα αναμνήσεις, στόχοι ζωής, οράματα παιδικών χρόνων και κακές συνήθειες. Αφήνουμε ο καθένας το στίγμα του σε αυτόν τον κόσμο, άλλος μικρό, άλλος μεγάλο. Μάταιες μετριότητες που πληγώνουν και μέτριες ματαιότητες που πονούν. Καθημερινές προκλήσεις, γελοίες αντεγκλήσεις, φτηνές απομιμήσεις και ηλίθιες συζητήσεις. Η κάθε μέρα μετράει σε βάρος μας και η κατάσταση κλόνισε το θάρρος μας. Η θέση δεν οδηγεί πλέον στην αντίθεση και η αντίθεση δεν παράγει πια σύνθεση. Μοιραία και νομοτελειακά επέρχεται η αποσύνθεση. Και τώρα προσδοκούμε την ανασύνθεση μέσα από τα απομεινάρια μιας εποχής που το μόνο που αφήνει πίσω της είναι συντρίμμια κι αποκαΐδια. Δεν είναι η οικονομία το παν, δεν αρκούν τα χρήματα για την ευτυχία, δεν εστιάζουμε στα υλικά αγαθά μόνο, αλλά αναπολούμε μακρινές εποχές ευδαιμονίας και ανεμελιάς. Δεν φτάνουμε στα άκρα μόνοι μας, εκεί μας ωθεί το κέντρο. Δεν φοβόμαστε το σεισμό, αλλά το πλάκωμα από το ταβάνι που πέφτει στα κεφάλια μας. Τελικά κλαίμε με τα γέλια μας και γελάμε με τα κλάματά μας. Πανηγυρίζουμε κλαίγοντας και θρηνούμε γελώντας. Και δεν τελείωσε τίποτα ακόμη. Ακόμα κι αν τώρα, την ώρα τη στερνή αλλάξουμε γνώμη. Δεν αρκεί, δε μετράει και προφανώς δεν φτάνει. Ίσως είναι αργά για να ξυπνήσουμε από του ονείρου μας την πλάνη.
Ζούμε την πολιτική της φαυλότητας και απολαμβάνουμε τη φαυλότητα της πολιτικής. Βιώνουμε την απόγνωση της στέρησης και αισθανόμαστε τον κορεσμό της απόγνωσης. Υπομένουμε την παρακμή του κράτους και υποφέρουμε με το κράτος της παρακμής. Ακούμε την κενότητα του λόγου και συνειδητοποιούμε το λόγο της κενότητας. Διαπιστώνουμε την αθλιότητα της κοινωνίας και γινόμαστε μέλη στην κοινωνία της αθλιότητας. Παραμένουμε στη μιζέρια της λύσης και ανεχόμαστε τη λύση της μιζέριας. Είμαστε συνεργοί στη ανέχεια της χώρας και παραμένουμε πολίτες στη χώρα της ανέχειας. Κλείνουμε τα αυτιά στη συνέχεια της κοροϊδίας και χαιρόμαστε με την κοροϊδία της ασυνέχειας. Μάθαμε στη συνήθεια της επίκυψης και το σκύψιμο μας έγινε συνήθεια. Διακηρύσσουμε το πλούσιο ήθος και επιζητούμε το ήθος του πλούτου. Υποστηρίζουμε την υποταγή του πλήθους και γινόμαστε βορά στους σωτήρες της υποταγής. Και εν τέλει συνηθίσαμε στην ατιμώρητη συνέπεια της κρατικής υποκρισίας που οδήγησε στη συνεπή ασυνέπεια του κράτους. Στραβώσαμε στην ορθότητα της αναποδιάς και ισιώσαμε με την αναποδιά της ορθότητας. Σημειωτέον ότι, τα παραπάνω ζεύγη διαβάζονται το ίδιο και ανάποδα και αντίστροφα και χιαστί και οριζοντίως και καθέτως. Ανυπερθέτως.
«Χρωστάτε και σε όσους ήρθαν και σε όσους πέρασαν και σε όσους θα έρθουν και σε όσους θα περάσουν. Κριτές θα μας δικάσουν, οι αγέννητοι, οι νεκροί.» Λόγια του Κωστή Παλαμά, λόγια προφητικά, λόγια επίκαιρα. Χρωστάμε παντού. Στην εφορία, στην τράπεζα, στους γνωστούς, στους φίλους, στους γονείς, στους συγγενείς. Χρωστάμε στα παιδιά μας πρώτα και πάνω από όλα. Στους προγόνους που πέρασαν, στα παιδιά που θα γεννηθούν, στον εαυτό μας και στην μοίρα μας. Χρωστάμε στην ύπαρξή μας, στην περηφάνια μας, στη μοναξιά μας και στην ορφάνια μας. Χαραγμένα τα πρόσωπά μας από του χρόνου τα σημάδια, αυλακωμένα από δάκρυα που ποτέ δεν φάνηκαν, απογοητευμένα από όσα σχεδιάσαμε και «δεν μας βγήκαν». Κι «η λειτουργία δεν τελείωσε ακόμη». Ξεχάσαμε τα λάθη μας επειδή τα εξομολογηθήκαμε στον ιερέα. Όμως, δυστυχώς για μας εκείνος δεν τα ξέχασε…. 
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: emmakoum@otenet.gr
http://soixantedix.blogspot.com/