Στα χρόνια της κατοχής, – της γερμανικής κατοχής,- από τις κάθε λογής κακουχίες, μα περισσότερο από την ασιτία, στις μεγαλουπόλεις, μα περισσότερο στην Αθήνα, οι άνθρωποι πέθαιναν από τυμπανισμό στους δρόμους. Οι περισσότεροι πέθαιναν χωρίς να αρρωστήσουν. Δεν πρόφταιναν να αρρωστήσουν, γιατί προλάβαινε να καταβάλει τον εξασθενισμένο οργανισμό, η αδυσώπητη πείνα. Τα κάρα δεν πρόφταιναν να μαζεύουν από τους δρόμους τυμπανισμένα πτώματα που πέφτανε αβοήθητα, αφού κανένας δεν είχε τη διάθεση, και το κουράγιο, να προσφέρει μια βοήθεια που δεν την διέθετε. Πιο κάτω τον καθ’ ένα από αυτούς, τον περίμενε το ίδιο τέλος. Στα χρόνια εκείνα της μεγάλης συμφοράς, της μεγάλης δυστυχίας, που οι ψείρες, οι αρρώστιες, η πείνα, και ο θάνατος είχαν την πρώτη και τη μόνη θέση στο είναι μας, τότε που η ερπύστριες του άξονα, είχαν ισοπεδώσει τα πάντα γύρο μας, υπήρχε παραδόξως μια ποιοτική διαφορά, από το σήμερα. Τότε δεν υπήρχαν αυτοκτονίες. Και δεν υπήρχαν αυτοκτονίες, γιατί ο τότε κατακτητής, δεν είχε καταφέρει να μας σκοτώσει την ελπίδα. Πεινούσαμε, πονούσαμε, πεθαίναμε, μα την ελπίδα μέσα μας, τη διατηρούσαμε ολοζώντανη. Σήμερα όμως, σήμερα, ο κατακτητής στο εσωτερικό της χώρας, διαθέτει πιο ισχυρές, πιο επικίνδυνες δυνάμεις. Ότι δεν κατάφεραν να σκοτώσουν τότε, οι ορδές του Χίτλερ, το καταφέρνουν σήμερα οι απόγονοι του, με τους στενούς και πρόθυμους συνεργάτες τους, και μάλιστα μ’ ένα πιο έξυπνο πιο σύγχρονο και πιο ταπεινωτικό τρόπο. Αντί να σκοτώνουν τους Έλληνες, ξοδεύοντας πυρομαχικά και άντρες, αφού μας σκοτώνουν την ελπίδα, μας φέρνουν στην αυτοκτονία, χρησιμοποιώντας σαν όπλο τους, την ανανδρία των Ελλήνων συνεργατών τους. Το σημερινό μου όμως, θέμα δεν είναι αυτό. Απευθυνόμενος, σε παχύδερμα πολλές φορές έχω επαναλάβει τα ίδια και τα ίδια. Σήμερα, θα βγάλω, μια απορία και θα κλείσω με μια πρόταση. Η απορία μου, είναι, για τα χρόνια της κατοχής. Τότε που οι άνθρωποι πέθαιναν σαν κοτόπουλα από την πείνα στους δρόμους, τότε που αμύθητες περιουσίες από τη μια στιγμή στην άλλη άλλαζαν χέρια για ένα σακί αλεύρι, επιμένοντας με πείσμα να παραμένουν σε μια αφιλόξενη και κολασμένη Αθήνα. Και όμως, τα πράγματα κατά την ταπεινή μου γνώμη, ήταν τόσο απλά. Οι άνθρωποι που σκέφτηκαν να εγκαταλείψουν την μεγαλούπολη, τελικά επέζησαν. Η απελευθέρωση τους βρήκε εξαθλιωμένους, μα ζωντανούς. Ο ρακένδυτος που βρέθηκε σε κάποιο άγνωστο χωριό της Ελληνικής υπαίθρου, με το στέρημα αλλά με το περίσσευμα ψυχής, ο φτωχός αγρότης, κατάφερε να του δώσει ζωή. Ο παπάς ή ο πρόεδρος, ή και οι δυο μαζί, κατάφερναν να του εξοικονομήσουν ένα κατάλυμα, και οι κάτοικοι ένα πιάτο φαί. Έχω, παράδειγμα από τις παιδικές μου μνήμες, κάποιοι άνθρωποι που ήρθαν στο χωριό μου, τους βόλεψαν σε κάποιο παράπηγμα, και οι χωριανοί, τους είχαν στα όπα όπα. Και, εν πάση περιπτώσει, επέζησαν. Σήμερα, τα συσσίτια αποτελούν τον προπομπό μιας τέτοιας θλιβερής κατάστασης. Σύντομα το σύστημα του συσσιτίου θα καταρρεύσει. Οι αντοχές του, δεν θα αντέξουν στις μεγάλες ανάγκες που θα υπάρξουν. Και τότε τι θα γίνει; Θα θρηνήσουμε κόσμο από λιμό; Η εκκλησία και οι δήμαρχοι που έχουν αναλάβει το βαρύ έργο του συσσιτίου, θα πρέπει να προνοήσουν πως το μέτρο αυτό είναι προσωρινό και τον κόσμο που υπάρχει σήμερα και εκείνους που θα προκύψουν – και που θα είναι πολλοί, – θα πρέπει να προωθηθούν στα χωριά. Στα φιλόξενα χωριά μας. Το βάρος θα πρέπει σιγά σιγά, να το εναποθέτουν στους ώμους των δήμων της υπαίθρου, και στην ευσπλαχνία των φτωχών μα πάντα ειλικρινά πιστών, Παπάδων του χωριού. Οι υποσχέσεις εκείνων που μας φέρανε σ’ αυτά τα χάλια, αποτελούν την μεγαλύτερη εγγύηση για το που μας πάνε. Γι αυτό δεν πρέπει να ξαφνιάσουν κανέναν, ότι μας περιμένουν.
ΥΓ. Το εγχείρημα θα πρέπει να το αναλάβουν η εκκλησία και οι μεγάλοι δήμοι, που έχουν το πρόβλημα, μα και οι ίδιοι οι συμπολίτες μας που έχουν πρόβλημα και μπορούν να πάρουν πρωτοβουλίες επιβίωσης. Μα προπαντός όχι! Προς θεού όχι! Πρωτοβουλία από πολιτικούς. Εκείνοι ότι ήταν να κάνουν, το κάνανε, και με το παραπάνω!!! Εκείνοι να παρακαλούν να μην πάρει ο λαός το νόμο στα χέρια του. Τότε μόνο θα δούνε τι θα πει λαϊκά δικαστήρια. Μιας και τη δικαιοσύνη την έχουν κάνει του χεριού τους.
Κώστας Π Μανιάς 