Σήμερα κατέβηκα για λίγο στην πόλη του Ρεθύμνου και είδα τον Χριστό,ναι σας λέω τον Χριστό να μην έχει που την κεφαλήν κλίνη…
Κι ήταν ξαπλωμένος ανάμεσα σε καρέκλες… εκεί στο κρύο… σκεπασμένος με μια κουβέρτα…
Κι ήταν μόνος του…ολομόναχος …εγκατατελειμένος…εκεί… στην άγρια παγωνιά, λίγο πριν τα Χριστούγεννα…. 
Και κοίταζε προς τον ουρανό…γιατί, ίσως, εμείς οι άνθρωποι ξεχάσαμε φαίνεται τι θα πει πόνος και μοναξιά και φτώχεια και δυστυχία και εγκατάλειψη…
Και περίμενε…περίμενε κάποιον να τον πλησιάσει έστω…να του πει μια λέξη…να τον βοηθήσει…να του συμπαρασταθεί , όπως μπορεί…όπως θέλει…
Εκεί στο Ρέθυμνο…είδα σήμερα τον Χριστό της Αγάπης να ζητά την αγάπη μας…
Και τον είδα μέσα στην απεραντοσύνη της πονεμένης ματιάς του…εκεί που το κρύο και η φτώχεια δημιουργούν το ατέλειωτο παράπονο και το δάκρυ…
Αλήθεια σας λέω, σήμερα είδα τον Χριστό της Αγάπης ,πιο πονεμένο παρά ποτέ…
Και μη νομίζετε ότι υπερβάλω…σας διαβεβαιώνω ότι ήταν ο Χριστός ,ο Χριστός μας στο πρόσωπο του φτωχού και του άστεγου, που περίμενε την αγάπη των συνανθρώπων του μέσα απ’ τη σιωπή του…
Κλείνω το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας και τα δάκρυα μου ενώνονται με τα δάκρυα του φτωχού και προσεύχομαι…
Καληνύχτα σε όλους μας !
ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΑΒΙΩΤΗ