Δεν πέρασε ούτε ένα τετράμηνο από τότε που ο Αλέξης ευχόταν, από το βήμα της Βουλής, να είχαμε γίνει Αργεντινή. Ήταν η δική του εναλλακτική απέναντι στην ακολουθουμένη πολιτική και δεν το έκρυβε. «Μακάρι, φώναζε, «να είχαμε γίνει Αργεντινή». Κι εξηγούσε ότι «οι άνθρωποι εκεί, μπορεί να πέρασαν μια πολύ μεγάλη δυσκολία, αλλά κατάφεραν με αξιοπρέπεια να σταθούν στα πόδια τους».
Δεν έλεγε, βέβαια, τίποτα για τη «μεγάλη δυσκολία» ου πέρασαν, ούτε και για τα πόδια στα οποία στάθηκαν, ούτε – προπάντων – τι θα σήμαινε για εμάς μια ανάλογη κατάσταση, αφού θα συνεπάγονταν την έξοδο μας από το Ευρώ, τη διεθνή απομόνωση της χώρας αι την αποθράσυνση των καραδοκούντων γειτόνων μας. Κάποιοι, μάλιστα, νόμιζαν πως η «ευχή» εκείνη ήταν ένα ατόπημα του Αλέξη στην προσπάθεια ου να δείξει πως δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από όσα γίνονται σήμερα. Φαίνεται, όμως, πως τα πράγματα δεν ήταν καθόλου έτσι και ο επικεφαλής το ΣΥΡΙΖΑ επέμενε στα όσα είπε.
Κάπως έτσι, λοιπόν, αποφάσισε να πάει Χριστουγεννιάτικα μια εκδρομή έως εκεί, προκειμένου να αναδείξει και να προβάλλει σε όλους τους Έλληνες το πρότυπο του. Κουβάλησε μαζί του – έξοδα βέβαια της δημόσιας τηλεόρασης – και τηλεοπτικά συνεργεία για να αποθανατίσει τις συναντήσεις και την κατάσταση πραγμάτων που βιώνει η μακρινή Αργεντινή, δέκα χρόνια μετά τη χρεοκοπία της. Θέλησε, προφανώς, να συνδυάσει το ‘τερπνόν μετά του ωφελίμου» και να παίζει επικοινωνιακά το χαρτί της «εναλλακτικής» και του »θαύματος». Και έπεσε ακριβώς εκεί που θα πήγαινε τη χώρα εν οι συνιστώσες του κόμματος του γίνονταν ποτέ εξουσία. Άλλη μια εξέγερση του κόσμου, λεηλασίες καταστημάτων από τους πεινασμένους, αιματηρές συγκρούσεις, τραυματίες και νεκροί. 
Η Αργεντινή «ξαναθυμόταν» με δέος σκηνές του παρελθόντος που ήθελε να ξεχάσει. Και ο Αλέξης έβλεπε από κοντά αυτό που ευχόταν και προφανώς σχεδίαζε για τη χώρα του. «Πρέπει να δούμε τι πρέπει να κάνουμε, προκειμένου να αποφύγουμε τη δραματική εμπειρία της χρεοκοπίας», μουρμούρισε κάποια στιγμή ο Aλέξης, αλλά δεν έβγαλε άχνα για όσα γίνονταν στους δρόμους όπου περπατούσε. Ούτε καν γιατί χρειάστηκε να πάει ένα τόσο μακρινό ταξίδι για να καταλάβει πως πρέπει να αποφύγουμε εκείνο που ευχόταν, ούτε, βέβαια γιατί μόλις τώρα – τρία χρόνια μετά την επέλαση της κρίσης – κατέληγε στο συμπέρασμα πως «πρέπει να δούμε τι πρέπει να κάνουμε». Πράγμα που σημαίνει πως, έως τώρα, ούτε είδε, ούτε κατάλαβε, ούτε ξέρει. Ψέλλισε μόνο κάτι για τις ‘μεγάλες διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αργεντινή», αφήνοντας να εννοηθεί πως η απάντηση στη κρίση δεν μπορεί να είναι ίδια με εκείνη που επιχειρήθηκε στην Λατίνο – Αμερικάνικη χώρα.
Ίσως, λοιπόν, κάτι έμαθε από την Χριστουγεννιάτικη εκδρομή του ο Αλέξης. Είναι, όμως, αμφίβολο αν θα μπορέσει να το κάνει πράξη. Είναι, άλλωστε, δύσκολο ακόμη και να το πει στους συντρόφους του. Ιδίως, μάλιστα, σε εκείνους που τον έπεισαν να δεσμευτεί πως, αν πάρει την εξουσία, θα καταργήσει «με ένα νόμο και ένα άρθρο» όλες τις συμφωνίες με τους εταίρους μας. Και, ακόμα περισσότερο, σε εκείνους που τον δασκαλεύουν να μιλά για εξεγέρσεις και ανατροπές. Εκείνους που χρεώνονται σαν δικό τους έργο τα Δεκεμβριανά του 2008, τους εμπρησμούς, το πλιάτσικο και το χάος, επιδιώκοντας την επανάληψη τους για να πάρουν την εξουσία.
Και εκείνους, προπάντων, που επιμένουν πως λύση είναι η σύμπλευση με το λόμπι της δραχμής. Με τη χρεοκοπία, δηλαδή, τη πλήρη οικονομική κατάρρευση, τον ακαριαίο θάνατο. Οι μισοί, άλλωστε επιμένουν πως είναι ανάγκη να φέρουν εδώ και τώρα, το χάος για να πάρουν την εξουσία και οι άλλοι μισοί πως θα το φέρουν, έτσι ή αλλιώς, αμέσως μόλις την πάρουν. Και πάνε για διάσπαση για να γλυτώσουν από την εξουσία και να γλιτώσουμε κι εμείς από τα πρότυπα τους!!
Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
kokonasb@gmail.com