ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ 
E-mail: emmakoum@otenet.gr
http://soixantedix.blogspot.com
«Γιατί οι πράξεις των κυβερνητών δεν πρέπει να χτυπιούνται με το ξίφος του στόματος, έστω κι αν ακόμα δίκαια θεωρούνται ως αξιοκατάκριτες. Αν όμως κάποτε, έστω και στο ελάχιστο, η γλώσσα γλιστρήσει και τους κακολογήσει, η καρδιά πρέπει να μένει σκυμμένη σε μετάνοια και να επανορθωθεί έτσι το λάθος και, εφόσον έγινε ένα αμάρτημα εναντίον μιας υπέρτερης αρχής, εκείνος που το έκανε πρέπει να φοβάται την κρίση του προσώπου που κατέχει την εξουσία»
[Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, 329-391 μ.Χ.]
Η χαρακτηριστική θέση που αναπτύχθηκε από τους Χριστιανούς στοχαστές της εποχής των Πατέρων συνεπαγόταν διπλή οργάνωση και έλεγχο της ανθρώπινης κοινωνίας, με σκοπό την διασφάλιση δύο μεγάλων κατηγοριών αξιών που έπρεπε να διατηρηθούν. Από τη μια, τα πνευματικά συμφέροντα και η αιώνια σωτηρία ανήκαν στη δικαιοδοσία της Εκκλησίας και αποτελούσαν έναν ειδικό κύκλο διδασκαλίας, που είχε ανατεθεί στους κληρικούς και από την άλλη, τα παροδικά και εγκόσμια συμφέροντα, καθώς και η διατήρηση της τάξης και της δικαιοσύνης ανήκαν στη δικαιοδοσία της πολιτικής κυβέρνησης και αποτελούσαν τους σκοπούς που επιδίωκαν οι άρχοντες. Είναι ευνόητο ότι ανάμεσα στις δύο αυτές τάξεις των κληρικών και των κυβερνητικών αξιωματούχων, έπρεπε να επικρατεί ένα πνεύμα συνεργασίας και σε πολλές περιπτώσεις αμοιβαίας βοήθειας. Αυτό το δόγμα της αμοιβαίας βοήθειας δεν άφηνε κανένα σημείο ανυπεράσπιστο σε περίπτωση που η κοσμική εξουσία απειλούνταν από αναρχία ή σε περίπτωση που η πνευματική εξουσία απειλούνταν με διαφθορά. Αυτές οι έκτακτες περιστάσεις δεν αναιρούσαν την αρχή ότι οι δυο δικαιοδοσίες θα έμεναν ανέπαφες και πως η καθεμιά έπρεπε να σέβεται τα δικαιώματα που ο Θεός είχε παραχωρήσει στην άλλη.
Όχι, δεν έχω σκοπό να σας κάνω μαθήματα εκκλησιαστικής ιστορίας σήμερα φίλες και φίλοι. Απλά στο προοίμιο παρέθεσα ένα απόσπασμα από τον Μέγα Γρηγόριο (Gregory the Great), έναν από τους Τρεις Ιεράρχες, για να καταδείξω ότι από τις απαρχές του Χριστιανισμού, η αμφισβήτηση της πολιτικής εξουσίας και η οργή που αυτή προκαλούσε στους άρχοντες, επέφερε σίγουρη τιμωρία στους παραβάτες και στους ανυπότακτους, σε αντίθεση με την ανυπακοή που έδειχνε κάποιος στην πνευματική εξουσία, η οποία δεν σήμαινε βέβαιη τιμωρία, τουλάχιστον στη διάρκεια της εγκόσμιας ζωής του παραβάτη, παρόλο που μετά τον οδηγούσε στην κόλαση.
Σήμερα, τα πράγματα -όσο παράξενο κι αν ακούγεται- δεν έχουν αλλάξει εντυπωσιακά σε σχέση με ότι συνέβαινε δεκαοκτώ αιώνες πριν. Το ξίφος της πολιτικής εξουσίας παραμένει ακονισμένο και έτοιμο να αποκεφαλίσει κάθε θράκα παρεκτροπής, κάθε ομάδα ανυπακοής, κάθε πρόσωπο που παρεκκλίνει και κάθε φορέα αντίθετης άποψης. Η Εκκλησία δείχνει να αποστασιοποιείται από την κριτική στην πολιτική εξουσία, όχι τυχαία, αλλά υπό το φόβο απώλειας των δικών της προνομίων και εξουσιών. Δείχνει να σέβεται την πολιτική εξουσία, ενώ πραγματικά τη φοβάται. Πασχίζει να εξασφαλίσει τα κεκτημένα της και να αποφύγει μια σύγκρουση, που χωρίς τη λαϊκή αποδοχή και στήριξη θα απέβαινε άνιση για αυτήν, αφού θα την οδηγούσε σε μια σίγουρη ήττα. Αρθρώνει αραιά και που κάποιες αντιρρήσεις που δεν πείθουν ούτε τον ίδιο τον κλήρο για την πραγματική τους έννοια και επιδίωξη. Το ξίφος της πύρινης εκκλησιαστικής γλώσσας που έμενε στο θηκάρι από την εποχή των Σταυροφοριών, βγήκε για λίγο με τις λαοσυνάξεις του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου και φυλάχθηκε ξανά με θρησκευτική ευλάβεια στο χρυσοποίκιλτο θηκάρι του. Η Εκκλησία με τα συσσίτια προσφέρει παροδική -πλην όμως σημαντική- ανακούφιση προσφέροντας ένα ψάρι στους νεόπτωχους συμπατριώτες μας για να δαμάσουν σήμερα την πείνα τους, αντί να τους μάθει να ψαρεύουν και να εξασφαλίσουν εφόρου ζωής την υλική αναπαραγωγή τους. Τα δυο ξίφη έπαψαν να χτυπιούνται πλέον μεταξύ τους. Και η Ιστορία συνεχίζει να διαβάζεται με διαφορετικό ύφος, αλλά με το ίδιο σενάριο δυο χιλιάδες χρόνια τώρα…