Γράφει ο Εμμανουήλ Κ. Ακουμιανάκης
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: emmakoum@otenet.gr 
http://soixantedix.blogspot.com/
Σε αυτή τη ζωή ερχόμαστε όλοι κρατώντας στο χέρι ένα «φύλλο πορείας» μέσα σε ένα σφραγισμένο φάκελο. Μπορεί να είναι «ειδικό φύλλο πορείας πράσινου» χρώματος, μπορεί να είναι μεγάλης ή μικρής διάρκειας, μπορεί ακόμα ο προορισμός να είναι μακρινός ή κοντινός. Κανείς δεν ξέρει τι του επιφυλάσσει το μέλλον κι ας κρατάει το φύλλο πορείας στο χέρι του. Ο φάκελος ανοίγει πάντα στο τέλος, μόλις ο καθένας ολοκληρώσει τη διαδρομή του, μόλις εκπληρώσει τον προορισμό του. Το φύλλο πορείας παραδίνεται τότε στην «εκδούσα αρχή» κι εκείνη αφού το θεωρεί, το καταστρέφει. Και η ζωή κάνει κύκλους συνεχώς. Μόλις φεύγει κάποιος, κάποιος άλλος επιστρέφει.
Παραλογισμοί, θα σκεφτείτε. Όχι, φίλες και φίλοι αναγνώστες. Απλά σε δύσκολους καιρούς το μυαλό μου κάνει σκέψεις, πολλές σκέψεις κι απίθανους συλλογισμούς. Απουσία προγραμματισμού ζωής, απουσία χρονοδιαγράμματος, απουσία συντονισμού δράσης, απουσία από παντού κι ας τρέχεις όλα να τα προφτάσεις. Είμαστε κάπου από υποχρέωση και ταυτόχρονα η σκέψη μας ταξιδεύει αλλού. Σκεφτόμαστε πως θα ήταν τα πράγματα αν είχαμε επιλέξει διαφορετικό δρόμο, αν κάναμε τα όσα έχουμε κάνει από την αρχή του βίου μας διαφορετικά. Και πάντα καταλήγουμε στο ίδιο συμπέρασμα, στο πρώτο και σπουδαιότερο παράγγελμα από τους «Αφορισμούς» του Ιπποκράτη: «ο βίος βραχύς, η δε τέχνη μακρή, ο δε καιρός οξύς, η δε πείρα σφαλερή, η δε κρίσις χαλεπή». Μικρή η ζωή και άδικη, μάθε τέχνη κι άστηνε, καιρός οξύς και πονάει πολύ, οι εμπειρογνώμονες σφάλλουν, οι πολιτικοί ψεύδονται, οι ελπίδες των πολιτών για ένα καλύτερο αύριο διαψεύδονται. Κι όλοι μαζί, ένας ανθρώπινος αχταρμάς, ένα συνονθύλευμα ανθρώπινης μάζας στριμώχνονται στο περιθώριο, πεταμένοι από ελάχιστους και χωρίς κανένας να νοιάζεται. Ακόμα κι οι πράξεις φιλανθρωπίας -στις περισσότερες των περιπτώσεων- γίνονται για να δείξουμε ότι είμαστε ακόμα άνθρωποι κι ας μην λυπούμαστε πραγματικά εκείνους που βοηθάμε. Απλά για να μας δει ο «άλλος». Με αυτό τον τρόπο απαλύνουμε τις τύψεις μας επειδή εμείς έχουμε αυτά που για άλλους δεν είναι καν αυτονόητα. Μέχρι να βρεθούμε κι εμείς στη θέση των άλλων. Των μικρών που ήταν κάποτε μεγάλοι. Χαμένα νοήματα και σκοποί ύπαρξης, τσαλακωμένοι εγωισμοί, τσακισμένες περηφάνιες και μικροπρέπειες στις γειτονιές του κόσμου. Του κόσμου που εμείς δημιουργήσαμε και του κόσμου που εμείς θα καταστρέψουμε. Δεν θέλουμε να αφήσουμε τίποτα πίσω μας. Νοοτροπίες και λογικές ισοπεδωτικής ομοιομορφίας που δυστυχώς συναντάμε συχνά και παντού.
Κρίμα. Αυτός ο κόσμος πάντα είχε πολέμους και έριδες. Κι αυτό ποτέ δεν θα σταματήσει. Τα χειρότερα ένστικτα του ανθρώπινου γένους έρχονται στην επιφάνεια κάθε φορά που «στριμώχνεται» με οποιοδήποτε τρόπο. Οικονομικά, οικογενειακά, κοινωνικά, πολιτιστικά ή εθνικά. Ενώ η κρίση έπρεπε να μας ενώνει, μας χωρίζει. Ξεχάσαμε τις καταβολές μας, πετάξαμε την ανθρωπιά μας, μεγαλώσαμε τον εγωισμό μας και κλείσαμε τις καρδιές μας. Ο καθένας φροντίζει πλέον την «πάρτη» του κι έχει συνεχώς αυξανόμενες απαιτήσεις. Δεν ασχολείται με το δικό του «φύλλο πορείας», δεν κοιτάζει τη δική του «καμπούρα», δεν βλέπει τα δικά του σφάλματα. Τα πράγματα όμως σε αυτή τη ζωή είναι απλά. Ότι δίνεις παίρνεις. Όλα εδώ εξαργυρώνονται κι όλα εδώ επιστρέφουν. Πολλές φορές με τόκο. Η παράδοση του «φύλλου πορείας», ο φυσικός θάνατος δεν πονάει εκείνον που φεύγει, αλλά εκείνους που μένουν πίσω. Κι η σιωπή των ανθρώπων που πονούν και υποφέρουν δεν είναι αδιαφορία, δεν είναι λησμονιά. Κάθε άλλο. Είναι το σύμπτωμα της βουβής διαμαρτυρίας και τα προεόρτια της επανάστασης.