O άντρας παντρεύεται γιατί ο γάμος αποτελεί ένα ουσιαστικό βήμα ανόδου στην κοινωνική ενσωμάτωσή του. Παντρεύεται γιατί ο γάμος πληθαίνει τους λόγους χάρη στους οποίους ο αντρικός ρόλος έχει νόημα ύπαρξης. 0 άντρας θεοποιεί την ιδιοκτησία – ανάμεσα στα άλλα ιδιόκτητα αγαθά και μια γυναίκα. 0 άντρας ρισκάρει την τιμή του και επιβουλεύεται την τιμή των άλλων Παντρεύεται, τέλος, γιατί από μια ηλικία και μετά δεν είναι εύκολο να χτυπάς τις πόρτες που τις φωτίζουν κόκκινα φανάρια, μήτε να τραβολογιέσαι σε σκοτεινά δρομάκια των πάρκων.
Ο γάμος είναι η μόνη αποδεκτή οδός μέσα από την οποία το γένος των ανθρώπων μπορεί να συνουσιάζεται, να πολλαπλασιάζεται και στη συνέχεια να ευνουχίζεται – ένας δρόμος το κατά δύναμη κοινωνικά ασφαλής, ακόμα κι όταν φτάνει έως τη διάλυση του. Σημασία έχει η εφαρμογή – και η τυχόν διάλυση εφαρμόζεται πάνω σε κάτι που έχει προϋπάρξει. Και τελικά οι άντρες φτιάχνουν οικογένεια δίχως να έχουν αυτόβουλα αποφασίσει πως θέλουν να γίνουν οικογενειάρχες.
Μα πώς πραγματοποιείται αυτή η μετάβαση; Γάμος από έρωτα ή από συνοικέσιο;
Ο νεαρός συνειδητοποίησε – και το συνειδητοποίησε με έκπληξη – πως ποτέ του δεν είχε γνωρίσει – τον έρωτα. Δεν είχε ποτέ του ερωτευθεί. Γυναίκες είχε πάμπολλες ποθήσει, πολλές από αυτές είχε καταφέρει να χαϊδέψει – λιγότερο ή περισσότερο τολμηρά. Με κάποιες είχε για σύντομο διάστημα αισθανθεί να δένεται με μια διάθεση που δεν την καθόριζε μόνο ο ερωτισμός· θυμότανε μια μικρή δαχτυλογράφο και μια άλλη -πέρασε για ένα φεγγάρι από τη γειτονιά του- που τα μαλλιά της είχαν ένα άρωμα που τον έκανε να θέλει να χώνει ανάμεσα τους τη μύτη του. Αλλά ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις, ό,τι αισθανότανε ασφαλώς και δεν μπορούσε να χαρακτηρισθεί έρωτας. Κάτι άλλο ήταν, μια περίεργη τάση να αφήνεται στη γλύκα της συντροφιάς τους, στην τρυφερότητα της παρουσίας τους – τάση επικίνδυνη, μια και τον έκανε να μην ελέγχει το μέλλον των αποφάσεων του.
Ο νέος θεωρούσε τον γάμο μοχλό κοινωνικής εξέλιξης – ένας γάμος θα έπρεπε να του προσφέρει άνοδο οικονομική και κοινωνική. Ήθελε να μένει σε σπίτια που είχαν ιδιόκτητη αυλή, με δωμάτια αρκετά ώστε να, υπάρχει ξεχωριστή σάλα και τραπεζαρία και κρεβατοκάμαρα. Να του σερβίρουνε το φαγητό σε πορσελάνινα πιά και όχι σε τσίγκινα. Να κοιμάται σε κολλαριστά λευκά σεντόνια, κεντημένα από εκείνη που το αίμα της παρθενιάς της θα τα είχε κηλιδώσει την πρώτη νύχτα του γάμου τους.
Τότε γνώρισε μια κοπέλα χορεύτρια που τον μύησε στα μονοπάτια του έρωτα.
«Άσε με να σε μάθω εγώ ν΄ αρέσεις στις γυναίκες!».
Στο κρεβάτι πάνω τού έδειξε τους δρόμους της υπομονής – ο έρωτας, ακόμα και στα γρήγορα αν γίνεται, είναι ποτό που πρέπει να το πίνεις με τέχνη και τεχνική. Οι λοβοί των αυτιών προκαλούν το ρίγος, οι θηλές του στήθους φέρνουν τις ανατριχίλες, δαγκωματάκια στο μέσα μέρος των μηρών, απαλές νυχιές εκεί που φυτρώνουν τα στήθια, πιπίλισμα των ακροδαχτύλων των ποδιών, λίγο αγριωπές μαλάξεις των οπισθίων, η γλώσσα από το βάθος της στοματικής κοιλότητας να τρέχει
κατά μήκος του στέρνου και να φτάνει στον κύριο στόχο της – στην κλειτορίδα που αναμένει. Κι έπειτα η ώρα των διεισδύσεων – τότε που πρέπει το πέος άλλοτε
να έχει το κύρος ενός φαλλού κι άλλοτε τη φτήνια μιας ψωλής. Η εκσπερμάτωση, που πρέπει να αναμένει τον οργασμό. Και τελικά ο τρόπος να λατρεύεις το αιδοίο – ωσάν πιστός κι ωσάν βέβηλος· και τα δυο ταυτόχρονα. 0 εκπορθητής που γίνεται υπηρέτης.
Ο αρσενικός καμαρώνει για ό,τι κατάκτησε και τολμά να το αφήσει εντός της κοινωνικής βιτρίνας. 0 πρώτος, τελικά, και μέγιστος καταναλωτής του έρωτα είναι ο άντρας. Η πηγή της ηδονής του είναι και το δράμα του. Με την επίθεση καυλώνει και χύνει την ώρα που νικά· το κοτίλλιν του αρχίζει να ξανασηκώνεται αμέσως όταν διαισθανθεί πως κάποιος άλλος ομόφυλος επιβουλεύεται ό,τι ο ίδιος μόλις έχει αναστύψει. Οι γνήσιοι – στην εξελιγμένη κοινωνία του πολιτισμού μας – αρσενικοί γίνονται επιχειρηματίες, πολιτικοί, υπάλληλοι καριέρας, στρατιωτικοί και επιστήμονες· καλλιτέχνες εξαναγκάζονται να γίνουν όσοι μέσα τους έχουν – και εν σπέρματι έστω – την τάση για την ομοφυλοφιλία. Σε κοινωνικές συνιστώσες άλλων εποχών και περισσότερο πρωτόγονων λαών, ο πολεμιστής την ώρα που επιζητεί τη βοήθεια του θεού του, την ώρα εκείνη και χορεύει· πράττει και δημιουργεί. 0 διπλός ρόλος χαρακτηρίζει λαούς που κάποτε υπήρξαν· όσοι γεννιούνται στην μετά τον τροχό περίοδο έχουν διαχωρίσει την πράξη από το συναίσθημα. Και οι αρσενικοί αυτών των εποχών κυρίως και πρωτίστως πράττουν.
Υπάρχουν Γυναίκες που η συμπεριφορά τους μοιάζει με έναν χορό. Δεν συμβαίνει με όλες τις γυναίκες κάτι τέτοιο – το ποιες είναι οι περισσότερες ή οι λιγότερες, όπως ποιοι είναι οι χοροί που συχνότερα περιγράφουν την ψυχοσύνθεση των γυναικών, αλλά και βέβαια αν αυτοί οι χοροί εκφράζονται με τυπική προσήλωση στα καθιερωμένα βήματα ή τα παραλλάσσουν, αυτά όλα δεν αφορούν σε τίποτε τη ζωή του άνδρα.
Όταν ένας άντρας υποταχτεί ή, αν προτιμάτε, αποδεχτεί τον χορό που μια γυναίκα του προτείνει, τότε το ύφος του χορού, ο βηματισμός, ο ρυθμός, ό,τι γενικά μέσα από αυτόν εκφράζεται και υποστηρίζεται, αυτομάτως επηρεάζει τον άντρα, του προσφέρει εμπειρίες και μετατρέπει τον τρόπο και της δικιάς του δράσης.
Πρώτη από όλες εκείνη η χήρα που τον δίδαξε. Συρτός ήταν ο δικός της ο χορός. Ρυθμός σταθερός, με σύνεση, κι όμως ρυθμός που τελικά ξέρει να φέρνει όποιον τον αποδέχεται ακόμα και στο πιο ακραίο σημείο της πίστας. Χορός αδρός, δίχως φαινομενικές εξάρσεις, γι’ αυτό και χορός της αποφασισμένης επανάστασης. 0 συρτός της χήρας τον έκανε να κατανοήσει τις δυνατότητες της φύσης του.
Και ακολούθησε η σάμπα της Λέλας.
Η σάμπα είναι ένας απρόβλεπτος χορός – το πάθος της δεν μπορεί αυτός που το εκφράζει να ξέρει και πού θα τον οδηγήσει. Η σάμπα τον έρωτα τον βλέπει ως ένα παιχνίδι. Παιχνίδι των αισθήσεων. Η σάμπα τον έρωτα τον θεωρεί κάτι σαν μια τροφή. Με μια τέτοια τροφή συντηρείται η ηδονή. Η σάμπα ζητά από αυτόν που τη χορεύει να τα δώσει όλα. Από τη σάμπα της Λέλας έμαθε να σπάει τα όρια και να ξεζουμίζει την απόλαυση.
Και μετά ήρθε να τον συναντήσει το ταγκό της Πολυξένης.
Το ταγκό είναι ο ίδιος ο έρωτας. Όποιος χορεύει σε αυτόν τον ρυθμό δεν μπορεί παρά ολότελα να αφεθεί σε “εκείνον τον απρόσμενο συνδυασμό συγκεκριμένου βηματισμού, προδιαγεγραμμένης φιγούρας και απόλυτης υποταγής στην κυριαρχία του τέμπο.
Το ταγκό εκφράζει κάτι το διαχρονικό – γι’ αυτό είναι συντήρηση όπως και επανάσταση. Είναι σάρκα, μα και πνεύμα. Το ταγκό απαιτεί τη συνεργασία. 0 καβαλιέρος προσέχει την ντάμα του, εκείνη, αν και τον ακλουθεί, πρέπει να διαθέτει στιγμές για να εκφράσει την δικιά της άποψη. Το ταγκό επιβιώνει. Το ταγκό ακόμα κι όταν σβήνει, στην ουσία ακόμα και τότε βασιλεύει.
Με το ταγκό της Πολυξένης είχε μάθει να γεύεται τον έρωτα δυο σωμάτων που το ένα γνωρίζει πολύ καλά το άλλο. Όποιος έχει γνωρίσει τη ρουτίνα στον έρωτα, απλώς και μόνο δεν θα έτυχε να χορέψει με γυναίκα που ήξερε καλά τα βήματα και τις φιγούρες του ταγκό.
Και ξαφνικά εισέβαλε το ροκ.
Το απόλυτο ροκ μόνο ένας άντρας μπορεί να το χορέψει. Γιατί το ροκ είναι φαλλικός χορός. Αυτάρκης όσο και ανασφαλής. Σκληρός, μα και τρυφερός συνάμα. Απόλυτος, αλλά και διαλλακτικός. Επιθετικός όσο και διπλωμάτης. Εκρηκτικός, ξεροκέφαλος, παραπλανημένος.
Αλλά σπάνια, πολύ σπάνια συναντά κανείς άντρες που καθορίζουν τη ζωή τους σύμφωνα με τις προσταγές του ροκ. Οι άντρες ακολουθούν τα βήματα που οι γυναίκες της ζωής τους σχεδιάζουν.
Το ανθρώπινο σώμα την ώρα του χορού γίνεται ίδιο με εκείνο του παγονιού που ανοίγει την ουρά του και καλεί τον μελλοντικό του σύντροφο, αποκτά τις απαιτήσεις του λύκου που ουρλιάζει για να βρεθεί το ταίρι του.
Και το πιο περίεργο, το πιο θαυμαστό στην ερωτική ιεροτελεστία του χορού είναι πως αυτό το καθαρώς σεξουαλικό κάλεσμα γίνεται αποδεκτό από την ομάδα. Η μόνη περίπτωση που η κάθε μορφής κοινωνία – αγροτική ή αστική, προλετάριων ή μεγαλοαστική – δέχεται να παρακολουθήσει τη σεξουαλική συμπεριφορά των ατόμων που την αποτελούν είναι η ώρα του χορού.
Στον συρτό αυτός που σέρνει τον χορό κάνει τα τσαλίμια που αναδεικνύουν τη μεγαλοπρέπεια του σώματος του – πηδά και σειέται κι είναι σαν να δείχνει ότι όσο ανθεκτικός είναι στα χορευτικά τερτίπια, άλλο τόσο βαρβάτος θα είναι στα παιχνίδια πάνω στο στρώμα. Κι όση ώρα κάνει τις φιγούρες του, ο δεύτερος στη σειρά τον κρατά γερά και τον υποστηρίζει, και οι άλλοι, που ακολουθούν, απλώς και μόνο σέρνουν τα πόδια τους, καμαρώνουν τον πρώτο και αναμένουν τη δικιά τους τη σειρά.
Στον μπάλο και στον αντικριστό οι γυναίκες άλλοτε παίζουν την φοβισμένη παρθένα κι άλλοτε την τρυφερή γαζέλα, που προκαλεί τον κυνηγό και, όσο κι αν θέλει να του ξεφύγει, όλο και πιο κοντά του πάει.
Με τους άλλους, τους έντεχνους – από την καντρίλια μέχρι το βαλς κι από το ταγκό μέχρι τη σάμπα, από το τουίστ μέχρι το τσα – τσα και από το μάμπο μέχρι το ροκ και το σέικ- δεν συμβαίνει, διαφορετικά.
Τα ζευγάρια, είτε αγκαλιάζονται σφιχτά είτε απλώς κρατάνε ο ένας το χέρι του άλλου, ακόμα κι όταν-χορεύουν σε απόσταση, πάντα μια ερωτική πρόκληση υπηρετούν, και πάντα όλα τα μέλη του σώματος τους είναι σε πλήρη οίστρο. Και όλα αυτά σε χώρους δημόσιους – σαλόνια σπιτιών, αίθουσες χορευτικών κέντρων, σε παραλίες ή σε πλατείες.
Τα ίδια, συμβαίνουν και με τους ρεμπέτικους χορούς – σε αυτούς μάλιστα ακόμα πιο ξεκάθαρα είναι τα καλέσματα, και απροκάλυπτα τα σώματα δείχνουν το τι ζητούν και το τι προσφέρουν σε επίπεδο σεξουαλικής ικανοποίησης.
Το ζεϊμπέκικο είναι ο χορός του πόθου του αρσενικού του νταλκά που μόνο όποιος διαθέτει ακούραστο τροφωτήρα μπορεί να πει μέχρι πού μπορεί να σε οδηγήσει – να λοιπόν από πού πηγάζουν τα σπασίματα της μέσης και τα χτυπήματα των πελμάτων και να το τι σημαίνουν τα μπράτσα που ανοίγουν σε ικεσία και οι ώμοι που υποκλίνονται στον σεβντά.
Το τσιφτετέλι δίνει αντίστοιχες ευκαιρίες στις γυναίκες. Εδώ πρωταγωνιστούν οι λειμώνες, που τολμούν να προταθούν πέρα από τα επιτρεπτά όρια, οι μαστοί, που επινοούν τρόπους να αποδείξουν την εύπλαστη κατασκευή τους, και οι γλουτοί, που καταδεικνύουν την υπόγεια διάθεση των κατόχων τους να μετατραπούν σε δωσιπύγους.
Όταν έρχεται ο πρώτος βομβαρδισμός του γρήγορου ρυθμού – σέικ κατά προτίμηση η ατμόσφαιρα γίνεται πολεμική.
Τα ζευγάρια μπαίνουν με άγριες διαθέσεις στο παιχνίδι, και από τη μια είναι οι άντρες και από την άλλη οι γυναίκες, και οι πρώτοι αναζητούν τις δεύτερες, την ίδια ώρα που πλασάρουν τους εαυτούς τους.
Τα σώματα πλησιάζουν το ένα το άλλο. Τα κορμιά των νεαρών θηλυκών αφήνονται να τα παρασύρουν τα βήματα των πρώιμων αρσενικών, και συνήθως οι παλάμες έχουν ελαφρώς ιδρώσει, ενώ τα γόνατα των αγοριών προσπαθούν να ανοίξουν τον κλειστό δίαυλο που σχηματίζουν τα τριζάτα μπούτια των κοριτσιών.
Την ώρα των δυνατών μπλουζ, οι επιλογές έχουν γίνει, τα ζεύγη σχηματίζονται στην πίστα, και μόνο όσο κρατά το πρώτο άσμα υπάρχει μια μικρή διστακτικότητα. Από το δεύτερο το κορμιά τα δύο προσπαθούν να γίνουν ένα. Τα χείλια έχουν διάθεση να ματωθούν, τα χέρια με θαυμαστή ηρεμία ανακαλύπτουν τις καμπύλες ή υπενθυμίζουν τις διαθέσεις, και βέβαια σφριγηλοί ιθύφαλλοι, φλογισμένοι τριέμβολοι και άκαμπτοι προσθαλίσκοι τρίβονται πάνω σε κοιλιές και γλουτούς παρθένων ή μυξοπαρθένων, ενώ αυτών οι κυσολαμπίδες, οι λόχμαι και οι πελλάναι έχουν ιδρώσει και αναψοκοκκινίσει, και τελικά ο κλειστός χώρος των διαμερισμάτων κάπου εις τας οδούς των συνοικιών της Αθήνας γεμίζει από τις οσμές που βγαίνουν από- τις ιδρωμένες μασχάλες των κατά τα άλλα δροσερών νεανίδων.
Πηγή: «Ερωτική Αγωγή» Μάνος Κοντολέων
Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ